บทที่ 627 สมองนายมีน้ำเข้าไปเหรอ

มาร์ชรู้สึกได้ว่ามือเขากำลังสั่น ถ้าหากเขาเกิดทำปืนลั่นขึ้นมา เกิดเหตุการณ์ฆ่าปิดปากขึ้นมา ภูผาไม่มีทางปล่อยเขาแน่

มาร์ชทำท่ากล้าหาญ และไม่มีท่าทีเกรงกลัวอะไรเลย ยิ่งทำให้รเณศโกรธ

รเณศพูดเสียงเย็นชาออกมาว่า：“อย่าคิดว่าฉันไม่กล้าฆ่าแก！” พูดจบก็เหนี่ยวไก่ปืนอีกครั้ง ครั้งที่สองก็เป็นเสียงว่างเปล่าเช่นเคย

มาร์ชได้ผ่านช่วงที่กลัวและตื่นเต้นที่สุดไปแล้ว จึงหัวเราะเสียงดังออกมา

รเณศโกรธมากจนจะเหนี่ยวไก่ปืนครั้งที่สาม ทันใดนั้นมีคนวิ่งเข้ามา แล้วตะโกนออกมาว่า：“รเณศ แกทำอะไร！ใครให้แกฆ่ามัน！”

ทุกคนในนั้นหันไปในทิศทางที่คนเดินเข้ามา ปรากฏว่าคนที่มาคือพี่ก๊อด ต่างเรียกชื่อเขาออกมาด้วยความเคารพ

พี่ก๊อดเดินเข้าไปหารเณศอย่างรวดเร็ว แล้วแย่งปืนของเขาไป จากนั้นตบแรงๆ ไปที่ใบหน้าเขา “คุณภูผาให้พวกแกเฝ้าดูมันให้ดี ไม่ใช่ให้แกฆ่ามัน！”

รเณศกุมหน้าไว้ พูดออกมาอย่างรู้สึกผิดว่า：“พี่ก๊อด ผมก็แค่ล้อเล่นกับมัน ถ้าไม่เชื่อพี่เปิดดูที่ใส่กระสุนก็ได้”

พี่ก๊อดเปิดที่ใส่กระสุนออกอย่างชำนาญ ปรากฏว่าข้างในไม่มีกระสุนแม้แต่นัดเดียว

รเณศโยนกระสุนที่อยู่ในมือลงใส่พื้น แล้วพูดขึ้นว่า：“ผมเชื่อฟังคำสั่งของคุณภูผาอยู่แล้ว ไม่กล้าลงมือโดยพลการหรอก”

คนที่ยืนอยู่ด้านข้างพูดออกมาอย่างน่าทึ่งว่า：“พี่รเณศ พี่สุดยอดมาก เล่นมายากลได้ด้วยเหรอ？พวกเราเห็นกับตาว่าพี่ใส่กระสุนหนึ่งนัดเข้าไปปืน จนรู้สึกกลัวแทนภวัต คิดไม่ถึงว่าข้างในไม่มีกระสุนเลย พี่นี่คล่องแคล่วและเก่งมากจริงๆ”

รเณศพูดออกมาอย่างไม่แยแสว่า：“ก็แค่เกมง่ายๆ เท่านั้นเอง” จากนั้นเดินไปด้านข้างอย่างโกรธเคือง แล้วเปิดเบียร์ขึ้นมาดื่ม

พี่ก๊อดสั่งให้คนปลอยมาร์ชออก แล้วพยุงเขาไปนั่งข้างๆ พูดขึ้นว่า：“นายเป็นยังไงบ้าง？”

มาร์ชรู้สึกว่าเลือดทั่วร่างกายไหลไปอยู่ในหัวเขาหมด และยังรู้สึกเวียนหัวมาก จึงพูดขึ้นว่า：“ขอบคุณมาก แค่นี้ไม่ตายหรอก”

“ฉันก็เพิ่งได้ข่าว ว่าคุณภูผาให้คนพานายมาที่นี่ แล้วมาทรมานสืบสวนนาย ทำไมถึงเป็นแบบนี้？” พี่ก๊อดยื่นน้ำให้เขาขวดหนึ่ง ถอนหายใจแล้วพูดออกมา

มาร์ชรับน้ำมา ยังไม่สามารถตอบคำถามเขาได้ในทันที เปิดฝาออกแล้วดื่มน้ำอย่างรีบร้อน คอทั้งแห้งทั้งทรมาน

พี่ก๊อดพูดอยู่ข้างๆ ว่า：อย่ารีบ ค่อยๆ ดื่ม ดื่มช้าหน่อย”

มาร์ชดื่มน้ำหมดขวดในรวดเดียว แล้วพูดออกมาอย่างช้าๆ ว่า：“ผมเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าใต้หมอนมีซิมโทรศัพท์ได้ยังไง นั่นไม่ใช่ซิมการ์ดของผม” เขายืนยันพูดแบบนี้กับคนพวกนี้ตั้งแต่ต้นจนจบ

พี่ก๊อดพูดเสียงเบาออกมาว่า：“ฉันได้ยินมาว่าตอนนั้นรเณศเป็นคนค้นห้องนาย นายรู้ไหมว่าก่อนที่เขาจะมาอยู่กับพวกเราเขาเคยทำอะไรมาก่อน？”

“ทำอะไรเหรอ？”

“เป็นขโมย มือไม้ว่องไว ได้ยินมาว่ายังเคยฝึกมายากลอ่านใจคนพวกนั้นมาก่อนอีกด้วย” พี่ก๊อดพูดแนบติดข้างหูเขา

มาร์ชทำท่าที่แท้เป็นแบบนี้นี่เองออกมา แต่เขาก็ไม่เหมือนรเณศที่จะไปชี้บ่งว่าอีกฝ่ายเป็นหนอนบ่อนไส้

เขาไม่อยากให้รเณศเป็นแพะรับปากตายแทนเขา เพราะเขากับคนพวกนั้นไม่เหมือนกัน ไม่ต้องการทำร้ายใคร ถึงแม้รเณศต้องการเอาชีวิตของเขาก็ตาม

ถ้าเขาเปลี่ยนสถานะเป็นเหมือนรเณศก็คงทำแบบนี้เหมือนกัน เขารู้ดีว่ารเณศถูกปรักปรําจริงๆ

“ทุกคนล้วนเป็นพี่น้องกัน ฉันเองก็ไม่อยากให้เขาเกิดเรื่องเหมือนกัน”

“สมองนายมีน้ำเข้าไปเหรอ ไม่เห็นเหรอนี่มันเป็นเรื่องไม่ใช่แกตายก็ฉันตาย เมื่อกี้เขาทำอะไรกับนาย” พี่ก๊อดชื่นชมความโง่เขลาแบบนี้ของเขาจากใจ

บางทีอาจเป็นเพราะพี่ก๊อดอยู่วงการนี้นานเกินไป เห็นเรื่องเล่ห์เหลี่ยมกลอุบายมาเยอะ และเรื่องเลือดเย็นโหดเหี้ยมพวกนี้มากเกินไป จู่ๆ ก็มีคนใหม่เข้ามาที่ยังพอมีความเป็นมนุษย์เหลืออยู่บ้าง ทำให้เขาเริ่มมีความรู้สึกที่ดีกับเขาขึ้นมา

มาร์ชถามออกมาอย่างไม่เข้าใจว่า：“พี่เชื่อผมเหรอ ไม่สงสัยผมเหรอ？”

พี่ก๊อดไม่สามารถตอบออกมาได้ทันที ไม่ใช่ไม่เคยเห็นสายลับมาก่อน บางคนแค่มองก็ดูออก บางคนก็เสแสร้งเก่งมาก ไม่ว่ายังไงเขารู้สึก ภวัต ไม่เหมือนสายลับพวกนั้นที่เคยเจอมาก่อน