บทที่ 628 อยากมีชีวิตรอดไหม

สายฟ้าพูดขึ้นมาอย่างร้อนรนว่า：“คุณภูผา หรือว่าจะมีอะไรเข้าใจผิดกัน เขาอาจจะไม่ใช่สายลับ”

“รู้แล้ว นายอยู่ที่นั่นก็ต้องระวังตัวตลอดเวลา ห้ามชะล่าใจเด็ดขาด” ไม่รอให้สายฟ้าพูดอะไรต่ออีก เขาวางสายลงทันที

หรือว่าเขาจะเข้าใจผิดจริงๆแล้วซิมโทรศัพท์ใบนั้นจะอธิบายยังไง？

คนรอบตัวที่เขาไว้ใจต่างช่วยภวัตพูด คนคนนี้ถึงแม้หน้าตาจะน่าเกลียดแต่มนุษยสัมพันธ์ดีมาก เพื่อความปลอดถภัยไว้ก่อน หรือว่าจะจัดการภวัตกับรเณศพร้อมกันสองคนเลย？

เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาอีกครั้ง แล้วโทรหาก๊อด

“คุณภูผา หาผมมีอะไรครับ？”พี่ก๊อดรับโทรศัพท์ขึ้นมา รู้สึกตกใจ ดูเหมือนจะได้ข้อสรุปเกี่ยวกับเรื่องของภวัตกับรเณศแล้ว

ภูผาถามออกมา：“สองวันนี้ฉันให้พวกรเณศเฝ้าดูภวัตไว้ มีเรื่องอะไรเกิดขึ้นไหม？”

พี่ก๊อดไม่คิดอะไร ตอบออกมาทันทีและเล่าเรื่องราวรายละเอียดทั้งหมดที่รเณศใช้ปืนขู่ภวัตให้ฟัง หลังจากที่ภูผาฟังจบถามออกมาว่า：“ความหมายของแกคือรเณศน่าสงสัยมากกว่าใช่ไหม？”

“คุณภูผา ผมไม่กล้าตัดสินเองโดยพละกาล แต่ซิมโทรศัพท์นั้นอาจจะเป็นเพราะรเณศฉวยโอกาสที่ไปค้นห้องเขา แล้ววางไว้ใต้หมอนของเขาหรือเปล่า？”

“ฉันเห็นเองกับตา”

“ตอนที่รเณศใช้ปืนขู่ภวัต คนรอบข้างก็เห็นกับตาว่าเขาเหลือกระสุนไว้หนึ่งนัด แต่ความจริงแล้วฝีมือเขาว่องไวมาก ไม่รู้ว่าเล่นเกมอะไร ปรากฏว่าในปืนไม่มีกระสุนแม้แต่นัดเดียวเลย”

ภูผารู้ดีว่าเมื่อก่อนรเณศทำอาชีพอะไร เลยไม่พูดอะไรออกมา

พี่ก๊อดพูดขึ้นอีกว่า：“ตอนที่รเณศเป็นขโมยนั้นเคยถูกตำรวจจับแล้วหลายครั้ง เป็นไปได้ไหมว่าตอนที่เขาถูกตำรวจจับตัวไปอาจถูกซื้อตัวให้เป็นสายลับของตำรวจก็เป็นได้？”

“ก็อาจเป็นไปได้” ภูผาตัดสินใจออกมาได้แล้วพูดขึ้นว่า “ดูแล้วรเณศน่าจะเป็นหนอนบ่อนไส้ เอาอย่างนี้ก็แล้วกัน วันนี้แกกำจัดรเณศทิ้งเสีย ส่วนภวัตนั้นค่อยสังเกตดูอีกที แกพาเขาไปที่หอพักของร้านอาหารในเมืองก่อน ไม่ต้องให้มันกลับมาที่คฤหาสน์อีก แจ้งให้มันทราบว่าวัตถุดิบถึงเมื่อไหร่และส่งไปที่ไหน ฉันอยากรู้ว่าในกรณีที่ไม่มีรเณศแล้ว เมื่อถึงตอนนั้นตำรวจจะปรากฏตัว ณ เวลานั้นและสถานที่นั้นหรือไม่? "

พี่ก๊อดถามออกมาว่า：“คุณภูผา ผมจำเป็นต้องบอกเวลาและสถานที่ด้วยเหรอ ผมเองก็ไม่รู้เรื่องเกี่ยวกับวัตถุดิบนั่นด้วย”

ภูผาพูดเวลาและท่าเรือที่ส่งสินค้าให้เขาฟัง ให้เขาจำและทำตามจากนั้นปล่อยข่าวให้ภวัตรู้โดยไม่ได้ตั้งใจ

พี่ก๊อดจดมันเอาไว้ และทำตามที่เขาสั่ง หาคนสามสี่คนที่อยู่นอกโกดัง และหลังจากที่เข้าไปในโกดังแล้วพวกเขาฉวยโอกาสที่รเณศไม่รู้ตัวจับตัวเขาไว้

สองวันนี้มาร์ชอยู่แต่ในโกดัง ทุกอย่างไม่ได้เป็นไปตามอย่างที่เขาคิด คือวันรุ่งขึ้นภูผาจะมาบีบคั้นสอบถามเขาอีก แต่คือไม่ปรากฏตัวออกมาให้เห็นเลย

เขาเองก็แอบสังเกตโครงสร้างของโกดังนี้ และคนพวกนั้นที่คอยเฝ้าที่นี่ ถ้าจะหลบหนีคงยากมาก และสิ่งที่สำคัญที่สุดคือสายตาคู่นั้นของรเณศจ้องมองเขาอยู่ตลอดเวลา

ทุกวันพี่ก๊อดจะมาที่โกดังสักพัก ดังนั้นรเณศจึงไม่ลงมือทำอะไรเขาอีก แต่เฝ้าเขาอย่างใกล้ชิด

พูดไปแล้วเขาก็ไม่จำเป็นต้องหลบหนี ตอนนี้ภูผาคงยังไม่ตัดสินใจว่าเขาก็คือหนอนบ่อนไส้ตัวจริงแล้ว ประเมินดูสถานการณ์แล้วน่าจะกำลังตรวจสอบและสงสัยระหว่างเขากับรเณศอยู่

เวลาส่วนใหญ่ของเขาใช้ไปกับการหลับตาพักผ่อน ไม่สนใจคนพวกนี้ และไม่พูดคุยกับพวกเขาเลย

เพียงแต่ว่าอยู่ที่นี่ไม่สามารถติดต่อสื่อสารกับโลกภายนอกได้เลย และไม่รู้ว่าทางด้านของเซทท์คืบหน้าไปถึงไหนแล้ว

ในขณะที่เขาหลับตาอยู่นั้น จู่ๆ ก็ได้ยินเสียงการเคลื่อนไหวดังขึ้นมา จึงรีบลืมตาขึ้น เห็นพี่ก๊อดพาคนสามสี่คนเข้ามา จับตัวรเณศไว้อย่างแน่นหนา

“พี่ก๊อด พวกพี่ทำอะไร ทำไมถึงจับผม！”รเณศตกใจทำอะไรไม่ถูก

พี่ก๊อดพูดออกมาด้วยสีหน้าเรียบเฉย：“ฉันแค่ทำตามหน้าที่”