บทที่ 630 ปฏิบัติต่อผู้คนอย่างจริงใจ

เขาพบว่าทุกครั้งที่สอบปากคำเภสัชกรที่ขาวสะอาดอ่อนโยนคนนั้น เภสัชกรคนนั้นมักจะก้มหน้าตลอดเวลา และแคะเล็บมือของเขาไม่หยุด ราวกับว่าเขาอยากจะพูดอะไรแต่ไม่กล้าพูดออกมา

ดังนั้นวิธีที่เภสัชกรคนนี้ต่อต้านกับตำรวจก็คือทำตัวเหมือนเป็นใบ้ ไม่เคยพูดอะไรออกมาเลยสักคำ

เพื่อนร่วมงานที่เคยสอบปากคำเภสัชกรคนนี้สองวันก่อนก็เคยสงสัยว่าคนคนนี้เป็นใบ้ และได้เชิญหมอผู้เชี่ยวชาญมาตรวจเช็กกล่องเสียงของเขาแล้วแต่ก็ไม่มีปัญหา

เซทท์ดูวิดีโอกล้องวงจรปิดนี้หลายครั้งเห็นสีหน้าลำบากใจของคนคนนี้ รู้สึกว่าเขาน่าจะเป็นชนวนสำคัญที่ทำให้พวกเขาสืบอะไรได้

เซทท์ปิดวิดีโอในคอม หาเพื่อนร่วมงานที่เชื่อใจได้เข้ามา ตัดสินใจคืนนี้จะสอบปากคำบุคคลคนนี้อีกครั้ง

โดยไม่ให้คนอื่นรู้

เขาดูประวัติของบุคคลนี้อย่างละเอียด จบวิชาเคมีปริญญาโทรจากมหาวิทยาลัยชื่อดังแห่งหนึ่ง ตอนแรกมีอนาคตก้าวไกล และเป็นคนเมืองcอีก แต่หลายปีก่อนบอกกับคนในครอบครัวว่าจะไปทำงานบริษัทผลิตยาแห่งหนึ่งที่เอเชียตะวันออกเฉียงใต้ และหลังจากไปต่างประเทศแล้วก็ไม่เคยติดต่อกับคนในครอบครัวและเพื่อนในประเทศอีกเลย

ถ้าไม่ใช่เพราะครั้งนี้จับตัวเขาได้ในโรงงานที่ลึกลับแบบนี้ เพื่อนของเขาและคนในครอบครัวต่างคิดว่าเขาน่าจะเกิดอะไรขึ้นที่ต่างประเทศจนหายสาบสูญไป

ก่อนที่เซทท์จะสอบสวนคนคนนี้ ดื่มกาแฟก่อน เพื่อให้ตัวเองมีพลังอย่างเต็มที่

หนุ่มเภสัชกรคนนี้ถูกนำตัวไปในห้องสืบสวนเหมือนยังนอนไม่ตื่น ไม่มีแรงหาวตลอดเวลา

เซทท์ไม่ถามคำถามซ้ำๆ พวกนั้นกับเขาอีก เหมือนคุยความในใจกับเขา：“สิรภพดูผลการเรียนของนายแล้วเก่งสมชื่อนายเลย ทำไมถึงเดินผิดทาง ทำเรื่องที่อาจถูกประหารชีวิตได้แบบนี้ ถึงแม้จะไม่อยู่เมืองc ถ้าอยู่ในประเทศเอเชียตะวันออกเฉียงใต้พวกนั้นผลิตยาเสพติดก็โทษหนักถึงประหารชีวิต นายไม่รู้เรื่องเหรอ？”

สิรภพทำเหมือนไม่ได้ยินคำพูดของเซทท์ ก้มหน้าหลับตา เหมือนจะนอนต่อ

ตำรวจที่นั่งอยู่ข้างๆ เซทท์ทนไม่ไหวตะโกนออกมา：“นายไม่ได้เป็นใบ้ ทำไมถึงไม่พูด！หัวหน้าทีมของพวกเรากำลังถามนายอยู่ นายไม่ได้ยินหรือไง？”

สิรภพลืมตาขึ้นมา นั่งตัวตรงแล้วมองพวกเขา ยื่นนิ้วก้อยออกมาแล้วเคาะหูตัวเอง

“มีอย่างที่ไหน！” เพื่อนร่วมงานของเซทท์จะไปชกเขา แต่ถูกเซทท์รั้งไว้ แล้วให้เพื่อนร่วมงานคนนี้ออกไปรับลมเย็นๆ ข้างนอกก่อน

รอจนเพื่อนร่วมงานของเขาออกไปจากห้องสืบสวนชั่วคราวแล้ว เซทท์พูดต่อขึ้นมาอีกว่า：“ สี่ปีก่อนตอนที่คุณเพิ่งเรียนจบและไปเที่ยวที่เอเชียตะวันตกกับแฟน ปรากฏว่ามีคุณกลับมาแค่คนเดียว แต่แฟนคุณกลับไม่เห็น ซึ่งตอนนั้นคุณบอกว่าตอนแรกช็อปปิ้งอยู่ด้วยกัน แต่จู่ๆ เธอก็หายตัวไป คุณหาจนทั่วก็หาไม่เจอ แฟนของคุณเคยมาหาเรื่องคุณ และพวกเขาก็ได้แจ้งตำรวจ แต่ตำรวจทางนี้ได้เคยสอบถามที่ตำรวจต่างประเทศ แต่หาเบาะแสอะไรไม่เจอเลย ตอนนั้นเกิดอะไรขึ้นกับพวกคุณกันแน่？เรื่องนี้เกี่ยวข้องกับการที่คุณไปทำงานที่เอเชียตะวันออกเฉียงใต้ในตอนหลังใช่ไหม แฟนคุณน่าจะไม่ได้หายสาบสูญ และยังไม่ตายใช่ไหม？”

สิรภพไม่แกล้งหลับอีกต่อไป เงยหน้าขึ้นดวงตาเป็นประกาย มองไปที่เซทท์

เซทท์เริ่มมีคำตอบในใจ พูดในสิ่งที่เขาคาดเดาออกมาอย่างกล้าหาญ “ที่นายเดินเส้นทางอันตรายแบบนี้ทำเพื่อแฟนนายใช่ไหม？ตอนนั้นที่ประเทศเอเชียตะวันออกเฉียงใต้พวกนายมีเรื่องกับแก๊งค้ายาใช่ไหม และแฟนนายก็อยู่ในมือของพวกเขาใช่ไหม？”

สิรภพค่อยๆ ก้มหน้าลงอีกครั้ง เหมือนพยักหน้ายอมรับ

เซทท์ฉวยโอกาสที่ทายถูกไล่บี้ถามต่อว่า：“นายไม่พูดก็ได้ ฉันมีรูปถ่ายอยู่บ้าง นายลองดูสิ คนที่ข่มขู่พวกนายมีอยู่ในรูปถ่ายพวกนี้ไหม？”

เซทท์หยิบรูปภาพที่เตรียมไว้ก่อนหน้านี้ปึกหนึ่งออกมา ซึ่งในนั้นมีรูปภาพของภูผากับกิ่งอยู่ด้วย