บทที่ 645 ฉันคิดถึงเขามาก

“เขาบาดเจ็บหนักมากใช่ไหม พิการเหรอ แขนขาดขาขาดเหรอ พวกนี้ก็ไม่เป็นไร ยังมีชีวิตอยู่ก็ดีแล้ว มีชีวิตอยู่ก็ดีแล้ว........”

ชาร์วีหยิบรูปที่อยู่ในช่องออกมาใบหนึ่ง ส่งให้เธอว่า “แขนขาของเขาอยู่ครบ ก็คือ ก็คือว่าตอนที่ระเบิดโดนใบหน้าและผิวหนังบนตัวบาดเจ็บหนักมาก”

นานามองรูปถ่ายในมือ มาร์ชนั่งอยู่บนเตียงผู้ป่วย ผ้าพันเต็มตัว หน้าข้างหนึ่งมียาสีขาวพอกไว้อยู่ ถ้าไม่ใช่ตาที่ลืมอยู่นิดๆนั้น ก็เกือบจะดูเขาไม่ออก

เธอจ้องรูปใบนั้นไม่ขยับ สีหน้ายิ่งอยู่ยิ่งซีด รู้สึกปวดใจอย่างมาก

มาร์ชต้องทนเจ็บมากแค่ไหน

“ทำไมตอนนั้นพวกคุณไม่ให้ฉันไปเยี่ยมเขา”

“ถ้าหากคุณไปดูแลเขา ภูผาก็จะรู้ว่าเขายังไม่ตาย คุณคิดว่าภูผาในตอนนั้นจะยอมปล่อยเขาง่ายๆเหรอ” ชาร์วีพูดด้วยเสียงเบาว่า “นี่เป็นความต้องการของมาร์ชเอง”

“หมายความว่าบาดแผลบนใบหน้าเขาแม้ว่าจะรักษาได้ แต่เขาก็ไม่ไปรักษา แต่ใช้ใบหน้าที่ไม่มีใครดูออกไปเป็นสายให้กับเซทท์” นานาเอาเรื่องที่ผ่านมาร้อยเป็นเรื่องราว เดาได้พอประมาณ

ชาร์วีไม่ตอบคำถามเธอ ก็เหมือนกับยอมรับแล้ว รูปใบนี้ถ่ายไว้ตอนที่มาร์ชถูกส่งตัวไปที่โรงพยาบาลเอกชน อาการยังไม่ดีเขาใช้มือถือแอบถ่ายไว้

เขากลัวว่ามาร์ชจะไม่รอด เก็บรูปไว้ใบหนึ่ง อนาคตก็ไม่รู้จะบอกกับนานายังไง

หัวตาของนานามีน้ำตา เปิดประตูออก ลงจากรถ รีบเดินออกจากโรงจอดรถ

ชาร์วีรีบลงจากรถ ตามไปถามเธอว่า “คุณไม่กลับบริษัทเหรอ แล้วจะไปไหน คุณ........”

นานายิ้มให้เขา พูดว่า “วางใจ มาร์ชยังมีชีวิตอยู่ แล้วฉันจะทำเรื่องโง่ๆ ทำไม แค่อยากอยู่เงียบๆคนเดียว คุณไม่ต้องตามฉันนะ ไปยุ่งก่อนเลย”

ชาร์วีไม่ได้ตามเธอต่อ อยู่ๆก็ให้เธอรู้เยอะขนาดนี้ กลัวว่าเธอจะยังรับไม่ได้ ก็ไม่รู้ว่าที่ตัวเองพูดออกมาถูกหรือไม่

มองเงาด้านหลังของจากไปอย่างเหงา ๆ ชาร์วีรู้สึกว่าให้เธอรู้ว่ามาร์ชยังมีชีวิตอยู่ อย่างน้อยก็ไม่ต้องให้เธอเดาว่ามาร์ชเป็นหรือตาย

หลังจากที่นานาออกจากโรงจอดรถ ก็เดินไปตามถนนอย่างไร้จุดหมาย ยืนยันว่ามาร์ชยังมีชีวิตอยู่ ทำให้ใจเธออบอุ่นขึ้น

ปะปนกับผู้คน น้ำตาของเธอก็ไหลออกมาอย่างไม่รู้ตัว รู้ว่ามาร์ชเสียสละตัวเองเพื่อเธอและลูกขนาดนี้รู้สึกอบอุ่นมาก อบอุ่นมาก ขณะเดียวกันก็รู้สึกเจ็บปวดจนทนไม่ไหว

ไม่ว่าตอนนี้ตัวเขาจะอยู่ที่ไหน เธอจะต้องหาเขาให้เจอ แค่อยากบอกเขาว่า ไม่อยากหน้าตาของเขาจะกลับมาเหมือนเดิมได้หรือไม่ ความรักที่เธอมีแต่เขาก็ไม่เปลี่ยนไป ที่เธอรักคือตัวเขา ภาพลักษณ์ภายนอกนั้นไม่สำคัญเลย

เธอมาถึงที่พักของเซทท์ กดกริ่งไปสักพักก็ไม่มีคนเปิดประตู เซทท์น่าจะยังไม่กลับมา ก็เลยนั่งรออยู่ที่ทางบันได

เธอไม่ได้โทรหาเซทท์ เรื่องบางเรื่องอยากถามต่อหน้าเขา อย่างนี้เขาก็ไม่สามารถหลบเลี่ยงได้

รอจนกระทั่งดึก ไฟทางบันไดก็สว่างขึ้นแล้ว เขาปูใบโฆษณาไว้แผ่นหนึ่ง นั่งลงกับขั้นบันได ส่งข้อความให้ป้าโบว์ว่า คืนนี้มีธุระจะกลับดึกหน่อยนะ

เธอก็ไม่รู้ว่าตัวเองนั่งอย่างนี้นานเท่าไร ทันใดก็ได้ยินเสียงเท้า นึกว่าเซทท์กลับมา แต่เห็นว่าเสียงหยุดอยู่ที่หัวมุมของตึกแล้ว

หรือว่าเป็นเพื่อนบ้านที่พักชั้นเดียวกับเซทท์ เธอต้องลุกขึ้นมาดูให้รู้ แต่เห็นประตูลิฟต์ปิดแล้วก็ลงไปชั้นล่าง

หรือว่ามีคนขึ้นผิดชั้น เสี้ยววินาทีที่ประตูจะปิด เธอเหลือบเห็นมีคนหนึ่งหันหลังออก คนที่อยู่ด้านใน ด้านหลัง ด้านหลังเหมือนมาร์ชมาก หรือว่าจะเป็นมาร์ช

เธอรีบกดลิฟต์ลงอย่างบ้าคลั่ง แต่ตอนนี้ลิฟต์อีกตัวก็ขึ้นมาแล้ว จอดที่ชั้นนี้ พอประตูเปิดออก เซทท์เดินออกมาจากข้างใน

เขาเห็นนานาอยู่หน้าลิฟต์ ก็ไม่ได้ตกใจว่า “พี่นานา มีเรื่องอะไรไปคุยที่บ้านผมนะ”