บทที่ 648 ยังเจ็บอยู่ไหม

นานาวางผ้าขี้ริ้วที่อยู่ในมือลง เช็ดมือนิดหน่อย แล้วก็เงยหน้าพร้อมยื่นมือออกไปสัมผัสใบหน้าที่เสียโฉมอีกครึ่งหนึ่ง เอ่ยถามเสียงเบาว่า “ยังเจ็บอยู่ไหมคะ? ในตอนที่พึ่งเป็นแผลมันคงเจ็บแล้วก็ยอมรับได้ยากมากเลยใช่ไหมคะ? ฉันเคยหาข้อมูลในอินเทอร์เน็ต การรักษาแผลไหม้จะเจ็บปวดมากที่สุดเลย”

มาร์ชกุมมือของเธอเอาไว้ จุ๊บแล้วจุ๊บอีกก่อนจะพูดว่า “ได้อยู่ครับ ไม่ได้เจ็บมาก”

“โกหก” นานาพูดอย่างหัวเสียว่า “เมื่อก่อนคุณยังเคยบอกว่าฉันเป็นจอมลวงโลก บอกว่าฉันแสดงเก่ง แล้วคุณล่ะคะ หลอกคนเก่งกว่าฉันอีก”

มาร์ชจูงมือของเธอเอาไว้ นิ้วทั้งสิบก็ประสานเข้ากับเธอ พาเธอมาถึงห้องนอน

นานามองห้องนอนที่สะอาดสะอ้านด้วยความสงสัย สิ่งของต่างๆ ก็จัดวางไว้อย่างเป็นระเบียนเรียบร้อย มีกลิ่นอายของการมีชีวิตอยู่

มาร์ชหัวเราะน้อยๆ แล้วพูดว่า “หลายวันมานี้ผมก็อยู่ที่นี่น่ะ แค่กลัวว่าจะถูกคนอื่นเจอเข้า เลยไม่ได้ทำความสะอาดด้านนอก ได้แค่ทำความสะอาดห้องที่เอาไว้นอนให้เป็นระเบียบ”

จู่ๆ นานาก็รู้ว่าตัวเองชั่งเขลาเสียจริง ทำไมถึงคิดไม่ถึงว่าเขาจะมาแอบอยู่ที่นี่ ทั้งจ้างคนไปสืบ ทั้งยังจะเตรียมตัวไปหาเขาที่ต่างประเทศอีก

“ที่แท้คุณมาซ่อนอยู่ที่นี่นี่เอง……”

ไม่รอเธอพูดจบ มาร์ชก็รวบตัวเธอเข้ามาในอ้อมกอด แล้วก็จูบลงบนเส้นผมของเธอพร้อมกับพูดว่า “รู้ตัวแล้วเหรอว่าโง่น่ะ”

นานาคล้องคอเขาเอาไว้ แล้วเงยหน้าพูดกับเขาว่า “ฉันโง่มากก็จริงค่ะ ฉลาดสู้คุณไม่ได้ แต่คุณอย่าไปที่เอเชียตะวันออกเฉียงใต้อีกเลยได้ไหมคะ? ฉันจะอยู่เป็นเพื่อนจนกว่าคุณจะรักษาแผลบนหน้าให้หายดี คุณกลับมาอยู่เคียงข้างฉันกับลูกๆ กลับมาที่NX Group ได้โปรดกลับมาเป็นตัวคุณได้ไหมคะ?”

“แต่ถ้ากิ่งไม่ถูกจับตัว คุณก็จะเป็นอันตราย เธอแค้นคุณมากที่สุดแล้ว เป็นคนที่อยากให้คุณตายมากที่สุด ผม……”

มาร์ชพูดได้เพียงครึ่งเดียว นานาก็ยื่นมาอุดปากเขาไว้ ไม่ให้เขาพูดต่อไปอีก “ถึงแม้จะเธอจะทำร้ายฉันอีก ฉันก็ไม่ได้โง่ขนาดนั้นค่ะ ฉันจะปกป้องตัวเองให้ดี คุณอย่าไปเสี่ยงอันตรายอีกเลยนะคะ หรือว่าคุณไม่อยากอยู่ข้างกายลูกๆกันคะ พวกเรามีแฝดชายหญิงอยู่คู่หนึ่ง มียัยตัวน่ารักที่คุณชอบที่สุดอยู่ เธอน่ารักมากจริงๆนะคะ ก็แค่ขี้แยไปหน่อย ถ้ามีคุณพ่ออยู่เคียงข้างเธอคงยิ้มได้ในทุกๆวันค่ะ”

นานาพูดจบก็หลับตาลง แล้วบุกเข้าไปจูบที่ริมฝีปากของเขาก่อนพร้อมพูดว่า “ถ้ากิ่งยังจะคิดเล่ห์เหลี่ยมอีกร้อยแปดพันเก้ามาเล่นงาน พวกเราก็เผชิญกับมันด้วยกัน แค่มีคุณอยู่เคียงข้างฉันก็ไม่กลัวอะไรแล้วค่ะ……”

มาร์ชค้อมตัวลงมาจูบปากของเธอ เพียงชั่ววูบลมหายใจของทั้งสองคนก็ประสานเข้าด้วยกัน ในขณะที่จูบกันจนลืมเลือนเรื่องที่เกิดขึ้นในอดีตนั้น นานาก็กั้นน้ำตาเอาไว้ไม่ได้จึงไหลรินออกมา

เธอพิงศีรษะไว้ที่บ่าของเขา แล้วพูดเสียงเบาว่า “รับปากฉันนะคะ ว่าจะไม่ไปจากฉันอีก”

ในวินาทีที่มาร์ชหาตัวเธอเจอที่สนามบิน ก็ไม่กล้าที่จะไปจากเธออีกแล้ว ในตอนนั้นเองเสียงโทรศัพท์ของมาร์ชที่อยู่ในห้องรับแขกก็ดังขึ้นมา

นานาปล่อยเขา ปาดน้ำตาป้อยๆ แล้วหายใจเข้าลึกพร้อมพูดว่า “โทรศัพท์ของคุณดังน่ะค่ะ ไปดูเถอะ”

มาร์ชกลัวว่าน้ำตาของตัวเองจะไหลออกมา จึงบอกโอเคไปเสียงหนึ่ง แล้วรีบหมุนตัวเดินไปที่ห้องรับแขก พอเห็นเบอร์โทรศัพท์ที่อยู่บนหน้าจอโทรศัพท์นั้น เป็นเซทท์ที่โทรมานั่นเอง

นานาเองก็เดินออกจากห้องนอนมา ไปที่ห้องน้ำ คิดจะทำความสะอาดห้องอื่นที่นอกเหนือจากห้องนอนสักหน่อย

พอมาร์ชรับสาย ก็ได้ยินน้ำเสียงที่กระวนกระวายของเซทท์ว่า “คุณหาพี่นานาเจอรึยังครับ เธอได้ขึ้นเครื่องบินไปจริงๆ รึเปล่า?”

“หาเจอแล้ว เธอไม่ได้ขึ้นเครื่องบิน ตอนนี้อยู่ด้วยกันกับผมน่ะ”

“งั้นก็ดีแล้วครับ” เซทท์รู้สึกโล่งอกไปทีหนึ่ง แล้วก็บ่นเขาต่อว่า “ในเมื่อหาคนเจอแล้วทำไมถึงไม่ติดต่อมาหาผมเลยล่ะครับ ทำให้ผมกังวลอยู่นั่นแหละ”

มาร์ชเอ่ยขอโทษว่า “จู่ก็ลืมไปน่ะ”

“จริงสิ เมื่อก่อนคุณบอกว่ารู้แล้วว่าสายฟ้าซ่อนอยู่ที่ไหน ที่มาของข่าวเชื่อถือได้ไหมครับ?” เซทท์รู้ว่าเขากับนานาไม่เป็นอะไรแล้ว ก็เลยถามเรื่องนี้ขึ้นมา