บทที่ 649 คุณจะรังเกียจผมไหม

ทันทีที่มาร์ตื่นขึ้นจากการนอนไปงีบหนึ่ง ก็คิดอยากจะกอดคนที่อยู่ข้างกายเอาไว้ แต่กลับโผลเข้ากอดได้แค่ความว่างเปล่า

ไม่ได้นอนหลับลึกๆ แบบนี้มานานแล้ว มองดูเตียงที่ยังคงโล่งว่างเหมือนเคย เขาลืมตาขึ้นมาแล้วมีอาการใจลอยเล็กน้อย

หรือว่าเป็นแค่ฝันฉากหนึ่งงั้นเหรอ?

เขาลุกขึ้นสวมเสื้อผ้า แล้วสวมหน้ากากซิลิโคนด้วยความเคยชิน และตะโกนออกมาเสียงดังว่า “นานา!”

แต่กลับไม่มีตอบกลับเสียงของเขา แล้วมองหมอนบนเตียงที่มีร่องรอยที่แฟบลงไป ทุกเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นก่อนที่เขาจะนอนนั้นไม่ใช่ความฝัน

เขาเดินออกจากห้องนอนแล้วเรียกหานานาอีกเสียงหนึ่ง แต่ก็ยังคงไร้เสียงตอบรับ แต่เขาเห็นกระเป๋าของเธอยังแขวนเอาไว้อยู่ข้างประตู ดูท่าคงจะออกไปข้างนอก

ไปดื่มน้ำที่ห้องครัวแก้วหนึ่ง แล้วเขาก็นั่งลงบนโซฟา พร้อมคิดว่าเธอออกไปทำอะไรกันนะ ออกไปหาของกินงั้นเหรอ?

ในตอนนั้นเองโทรศัพท์ของเขาก็ดังขึ้น พอมองไปก็เป็นสายเรียกเข้าจากต่างประเทศ เขาจึงกดรับ

“ภวัต ผมเอง คุณจะมาเมื่อไหร่ สายฟ้าน่าจะเปลี่ยนที่ซ่องสุมแล้วนะ” รเณศที่อยู่ที่นั่นพูดอย่างกระวนกระวาย

เพียงครู่เดียวน้ำเสียงของมาร์ชเย็นลงแล้วพูดว่า “โทษทีนะรเณศ ผมคงไม่ไปที่นั่นด้วยตัวเองแล้วล่ะ พวกตำรวจคงจะเริ่มลงมือเร็วๆ นี้ คุณต้องดูแลความปลอดภัยของตัวเองให้ดีนะ”

“คุณจะไม่มาแล้วงั้นเหรอ? ก็ดี” รเณศรู้สึกว่ามันเหนือความคาดหมายไปเล็กน้อย แต่ก็รู้สึกว่านี่ก็เป็นเรื่องปกติมาก

มาร์ชเอ่ยถามว่า “ตอนนี้ยืนยันได้หรือยังว่ากิ่งกับสายฟ้าอยู่ด้วยกันหรือแยกกันซ่อนตัวน่ะ?”

“ผมได้ยินเพื่อนๆ ของสายฟ้าคนหนึ่งพูดว่า ที่จริงกิ่งเคยพาเด็กคนหนึ่งมาหา สายฟ้า แต่สายฟ้ารำคาญเด็กนั่นมาก เลยให้คนไปช่วยกิ่งอยู่หลายคน แล้วก็ให้พวกเธอออกไป”

“งั้นพวกเขาก็ไม่ได้อยู่ที่เดียวกัน?” มาร์ชรู้สึกเพียงว่านี่มันน่ารำคาญจริงๆ “งั้นพอจะมีคนรู้ไหมว่ากิ่งหนีไปอยู่ไหนแล้ว?”

“พวกที่ตามไปประกบกิ่งนั่นเป็นเด็กใหม่ ผมไม่ค่อยรู้จัก เลยไม่มีทางรู้ได้เลยว่าพวกเขาไปอยู่ที่ไหน” รเณศก็รู้สึกจำใจ

มาร์ชก็ยังรู้สึกไม่สบายใจ จึงพูดต่อว่า “โอเค ขอบคุณมากนะ รอหลังจากที่พวกตำรวจจับตัวสายฟ้าได้แล้ว ไม่แน่อาจจะเค้นหาที่อยู่ของกิ่งมาก็ได้”

“น่าจะเป็นไปได้นะ” รเณศชะงักไปครู่หนึ่งแล้วพูดว่า “ต่อจากนี้ผมคงไม่บอกข่าวคุณอีกแล้วนะ ภวัต ผมอยากจะลืมเรื่องที่ผ่านมาให้หมดสิ้น แล้วก็หาที่ที่ไม่มีคนรู้จักเริ่มต้นชีวิตใหม่น่ะ”

มาร์ชพูดอย่างเข้าอกเข้าใจเขาดีว่า “โอเค คุณไปเริ่มต้นชีวิตใหม่ให้ดีเถอะนะ ผมเองก็ด้วย รักษาตัวด้วยครับ”

“รักษาตัวด้วยครับ”

ทันทีที่เขาวางโทรศัพท์ลง ก็ได้ยินเสียงข้างนอกประตูดังขึ้น

คนที่ใช้ลายนิ้วมือเปิดประตูเข้ามาก็คือนานา ในมือของเธอถือถุงสินค้าเล็กใหญ่มากมาย มาร์ชจึงรีบลุกขึ้นไปช่วยเธอถือเข้ามา

“ไปไหนมางั้นเหรอครับ ทำไมถึงไปซื้อของมากมายขนาดนี้คนเดียวล่ะ ยังไม่เรียกผมไปด้วยอีก?”

“เห็นคุณหลับสบายขนาดนั้น เลยไม่ได้เรียกคุณน่ะค่ะ ถือไปที่ห้องครัวทั้งหมดเลยนะคะ เมื่อกี้ไปซูเปอร์มาร์เก็ตมา ที่ซื้อมาก็เป็นอาหารสดทั้งหมดเลย” นานาถือถุงเดินเข้าห้องครัวก่อนแล้วพูดตามหลังมาว่า “แต่ละวันในตอนที่คุณอยู่ที่นี่คนเดียวกินอะไรบ้างคะ ในตู้เย็นไม่มีอะไรเลย สั่งอาหารมากินทุกวันเลยใช่ไหมคะ?”

ไม่ได้รู้สึกอบอุ่นหัวใจแบบนี้นานแล้ว มาร์ชที่เดินตามหลังเธอมาจึงพูดว่า “ก็ไม่เชิงครับ บางครั้งก็ออกไปกินข้างนอกบ้าง”

นานาวางถุงที่อยู่ในมือลง หมุนตัวหันไปมองเขา เขย่าปลายเท้าแล้วกุมใบหน้าขอเขาเอาไว้พร้อมพูดว่า “ดูสิคะ หลายวันมานี้คุณคล้ำขึ้นเลย แล้วก็ผอมลงไปเยอะมาก ได้กินอาหารดีๆไม่กี่มื้อใช่ไหมคะ?”

มาร์ชลูบหัวเธอไปมา “ผมไม่อยากลายเป็นหนุ่มโสดที่ไม่มีภรรยาแล้วครับ”