บทที่ 651 ผมเป็นผู้ชายของเธอ

พอคิดถึงความเป็นไปได้นี้ขึ้นมา ชาร์วีก็ขับรถไปที่สถาบันสอนเต้นแห่งนั้นทันที

ในตอนที่รถของเขาหยุดอยู่ที่ประตูทางเข้าของสถาบันสอนเต้น แล้วกำลังจะลงจากรถไปหาเธอเลยตรงๆ นั้น ทันใดนั้นก็เห็นเงาร่างของคนที่คุ้นเคยร่างหนึ่ง

ไม่ใช่สกายแล้วจะยังเป็นใครได้อีก?

เธอเดินออกจากสถาบันสอนเต้นแห่งนั้นออกมา ด้านข้างยังมีผู้ชายตามมาด้วย

ผู้ชายคนนั้นรูปร่างสูงผอม สะอาดสะอ้านเป็นผู้ดี แถมยังสวมแว่นตาขอบทองด้วยอันหนึ่ง ดูๆ แล้วน่าจะ27-28ปี ยังไงซะก็เด็กกว่าเขา

อารมณ์ของชาร์วีที่อยู่ในรถจู่ๆก็เปลี่ยนเป็นเย็นยะเยือก แถมในใจยังมีความโกรธอันไร้ชื่อกำลังแผดเผาอยู่กลุ่มหนึ่ง

หลังจากที่สกายกันผู้ชายคนนั้นเดินมาถึงประตูใหญ่แล้วนั้น ก็ยืนอยู่ด้านหนึ่งไม่รู้ว่าคุยอะไรกัน จู่ๆ สกายก็กลายเป็นกำลังรู้สึกเสียใจอย่างมาก อีกฝ่ายยื่นทิชชูให้เธอแผ่นหนึ่ง แถมยังรวบเธอเข้าไปในอ้อมกอด แล้วตบหลังเพื่อปลอบโยนเธอเบาๆ ในตอนที่เธอยิ่งร้องไห้ก็ยิ่งร้องหนักขึ้นมากเรื่อยๆ

แล้วผู้หญิงที่น่าตายคนนี้ก็ไม่ปฏิเสธใดๆ แล้วยืมบ่าของผู้ชายคนนั้นร้องไห้อีก การกระทำของทั้งสองคนไม่ว่าจะดูยังไงก็สนิทกันสุดๆ!

ผู้หญิงคนนี้เอาเงินของเขาไป แล้วก็มีความสัมพันธ์แบบนั้นกับเขาแล้วด้วย ยังไปคบกับผู้ชายคนอื่นอย่างสบายใจได้อีกงั้นเหรอ?

รักกันหวานชื่น แถมยังร้องไห้งอแงกันซะขนาดนี้ เขาไม่มีทางยอมเด็ดขาด!

รอจนสกายร้องไห้จนเกือบพอใจแล้ว ผู้ชายคนนั้นก็ปล่อยเถอะเป็นอิสระ โอบบ่าเธอเอาไว้ แล้วเดินไปที่อีกฟากของถนนพร้อมกัน น่าจะขับรถออกไปส่งสกาย

ชาร์วีไม่อาจอดทนได้อีกจึงลงจากรถ ตามไปโทงๆ แล้วตะโกนไปที่แผ่นหลังของสกายว่า “พวกคุณกำลังจะไปไหน?”

พอสกายได้ยินเสียงนี้ ก็รู้สึกเหมือนมีหนามเล็กๆอยู่ด้านหลังขึ้นมาทันที รู้สึกแปลกใจอย่างมากจึงหมุนตัวกลับไป “ประธานชาร์วี ทำไมเป็นคุณได้ล่ะคะ?”

“ทำไมถึงเป็นผมไม่ได้ล่ะ?” ชาร์วีพูดด้วยสีหน้าที่เหม็นสุดๆ ว่า “ถ้าไม่ใช่ว่าผมผ่านมาที่นี่แล้วบังเอิญเห็นพวกคุณ คุณก็คงลืมไปแล้วว่าใครที่เป็นผู้ชายของคุณกันแน่”

สกายบุ้ยปากแล้วพูดว่า “ฉันไม่ได้ลืมค่ะ ไม่นานมานี้เกิดเรื่องขึ้นนิดหน่อย ดังนั้นเลยไม่ได้ติดต่อคุณไปอีกเลย”

“เขาเป็นใคร?” ผู้ชายที่อยู่ข้างกายของสกายมองสำรวจไปที่ชาร์วีแล้วเอ่ยถาม

ในตอนที่สกายกำลังจะตอบ ชาร์วีก็แย่งพูดก่อนไปว่า “ผมซื้อเธอไว้ตั้งนานแล้ว ผมเป็นผู้ชายของเธอ นายเป็นใครอีกล่ะ? กล้าล่อผู้หญิงของผมงั้นเหรอ ถามหมัดผมก่อนดีไหม”

จู่ๆ สีหน้าของผู้ชายที่อยู่ด้านข้างของสกายก็นิ่งค้างลง

สีหน้าของสกายขาวซีด เพียงรู้ได้ว่านี่เป็นการเหยียดหยามแบบหนึ่ง ทำไมเขาถึงกล้าพูดแบบนี้ต่อหน้าคนอื่นกัน ทำให้เธอกลายเป็นคนสกปรกโสมมในสายตาคนอื่น แต่เธอกลับไม่มีกำลังในการต่อต้าน

เธอเอาเงินของเขาไปจริงๆ แถมยังใช้ไปแล้วไม่น้อยด้วย

ชาร์วีไม่สนใจว่าพวกเขาจะมีอารมณ์ยังไง ยื่นมือออกไปคิดจะจับเธอเอาไว้ จึงพูดว่า “ไป วันนี้ผมว่างพอดี คุณเองก็ทำภารกิจของคู่รักให้เต็มที่แล้วล่ะ”

ขอบตาของสกายแดงก่ำ แทบอยากจะมุดแทรกแผ่นดินลงไปเพื่อหลบหน้าเขา จึงพูดว่า “วันนี้ไม่ได้ค่ะ ฉันมีธุระสำคัญมาก ไว้วันอื่น เดี๋ยวพรุ่งนี้พวกเราค่อยนัดกันอีกรอบนะคะ จะไปบ้านคุณ หรือมาที่ห้องฉันก็ได้ทั้งนั้นค่ะ”

พูดไปแล้วเธอก็ยังจะตามผู้ชายที่อยู่ข้างกายคนนั้นขึ้นรถไป ชาร์วีขวางเธอเอาไว้ ในสายตาเต็มไปด้วยความเหยียดหยาม แล้วพูดว่า “เขาให้คุณเท่าไหร่ ซื้อคุณไปนานแค่ไหนแล้ว หรือว่ามากกว่าที่ผมให้งั้นเหรอ?”

“ประธานชาร์วีคะ!” สกายรู้สึกว่าคำพูดทุกประโยคของเขาราวกับกำลังใจมีดมาเชือดเฉือนหัวใจของเธอ ผู้ชายคนนี้ที่เคยทำให้เธอรู้สึกละอายใจและใจเต้นอยู่เล็กน้อย แต่ในตอนนี้กลับน่าเคียดแค้นซะขนาดนี้