บทที่ 668 อ่อนโยนและอาลัยรัก

เขายิ้มให้มีนาแล้วโบกมือให้ มีนาวิ่งเขาไปหาเขาทันทีเพราะรอไม่ไหวแม้สักวินาที

เขาอุ้มมีนาที่วิ่งเข้าหาอ้อมกอดเขาแล้วหมุนไปหนึ่งรอบ ถามออกมาว่า： “พวกคุณมาได้ยังไง？”

มีนาเงยหน้าขึ้นมองเขา ถามออกมาอย่างเป็นห่วงว่า： “คุณผอมลงอีกแล้ว อยู่ข้างในคงนอนหลับไม่ได้และกินไม่ดีสินะ？”

มาร์ชก้มหน้าลงเล็กน้อยแล้วพูดขึ้นว่า： “ไม่ใช่มั้ง ผมรู้สึกว่าตอนอยู่ข้างในตัวเองอ้วนขึ้นเสียอีก ไม่ได้ทำผิดอะไรสักหน่อย ผมกินนอนปรกติและหลับสบายดี กลับเป็นคุณต่างหากทำไมขอบตาดำขนาดนี้ เมื่อคืนไม่ได้นอนเลยใช่ไหม？”

มีนาปล่อยตัวเขาออก แล้วลูบใบหน้าตัวเองทันที เพราะรีบออกจากบ้านเลยลืมทาแป้งเพื่อปิดขอบตาดำของตัวเอง จึงก้มหน้าลงแล้วพูดขึ้นว่า： “ตอนนี้ฉันคงน่าเกลียดมากสินะ คุณอย่ามองฉัน รีบขึ้นรถเร็ว……”

มาร์ชรู้สึกตลกจึงหยิกคางเธอเบาๆ พูดออกมาอย่างอารมณ์ดีว่า： “เด็กโง่ ถึงคุณจะน่าเกลียดก็น่าเกลียดสู้ผมตอนนี้ไม่ได้หรอก คุณยังไม่รังเกียจผมเลย แล้วผมจะไปรังเกียจคุณได้ยังไง”

“ฉันลืมแต่งหน้าก่อนออกจากบ้าน……”

มาร์ชจูบลงไปที่ริมฝีปากเธอทันที มีนาหลับตาลงแล้วกอดเข้าไว้แน่น จากนั้นเริ่มตอบสนองเขาขึ้นมา

ทั้งสองคนจูบอยู่ด้านนอกสถานกักกันจนลืมตัว

ชาร์วีที่ยังยืนอยู่ข้างรถ เห็นทั้งสองคนพลอดรักกันโดยไม่ดูสถานที่ อยากเอามือปิดตาจริงๆ

แต่ว่าตอนนี้เขาเองก็เป็นคนมีภรรยาแล้ว พวกเขาสองคนทำแบบนี้กระตุ้นความรู้สึกอะไรเขาไม่ได้อีกต่อไป

เพียงแต่เรื่องงานแต่งระหว่างเขากับสกาย ยังไม่ได้เปิดเผย

ก่อนหน้านี้สองสามวันพวกเขาได้ไปเซ็นชื่อ และรับทะเบียนสมรสกันเรียบร้อยแล้ว สกายบอกว่าเนื่องจากแม่ของเธอป่วยหนัก จึงไม่อยากเปิดเผยเรื่องแต่งงานของพวกเขา

อีกอย่างเธอเคยแต่งงานมาแล้วครั้งหนึ่ง จึงไม่อยากจัดงานแต่งอีก เรื่องพวกนี้เขาเคารพในการตัดสินใจของเธอทั้งหมด

แต่หลังจากที่จดทะเบียนสมรสกันเรียบร้อยแล้ว เธอได้ย้ายเข้าไปที่พักของเขา และเขาก็กลายเป็นคนมีครอบครัวอย่างสมบูรณ์แบบเสียที

เมื่อนึกถึงเรื่องพวกนี้ ทำให้เขาอดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมา จึงไม่ทันสังเกตว่ามาร์ชและมีนาได้เดินเข้ามาหาเขาแล้ว

“เป็นไง นายกำลังแอบดีใจอะไรอยู่？” มาร์ชยื่นมืาไปหาเขา

“ไม่มีอะไร” เขารีบดึงสติกลับมา แล้วไฮไฟว์กับมาร์ช เมื่อก่อนทุกครั้งที่พวกเขาชกต่อยกันชนะ ก็จะทำท่าไฮไฟว์แบบนี้เพื่อถือเป็นการฉลอง

มาร์ชพูดออกมาด้วยน้ำเสียงเคืองเล็กน้อยแล้วพูดสั่งเขาออกมาว่า： “ยังไม่รีบไปเปิดประตูรถ ส่งพวกเรากลับไปอีก มัวแต่เหม่อลอยอยู่นั่นแหละ”

“รับทราบ คุณชายใหญ่” ชาร์วียิ้มทะเล้นออกมาแล้วเปิดประตูรถให้พวกเขา

หลังจากที่ทุกคนเข้าไปนั่งในรถแล้ว เขาสตาร์ทรถแล้วถามจริงจังออกมาว่า： “มาร์ช นายไม่เป็นไรแล้วฉันดีใจจริงๆ แกเป็นคนมีครอบครัวแล้ว ต่อไปอย่าทำเรื่องอันตรายแบบนี้อีกเป็นอันขาด”

“ต้องให้นายพูดด้วยเหรอ ฉันรู้อยู่แล้ว” มาร์ชกับมีนานั่งอยู่ข้างหลัง กอดไหล่มีนาแน่นขึ้นไปอีกโดยปริยาย

ชาร์วีขับรถอยู่ ยิ้มแล้วพูดออกมาว่า： “ได้ ถือว่าฉันพูดมากเองก็แล้วกัน ฉันที่เป็นคนขับรถจะขับรถส่งพวกคุณทั้งสองกลับบ้านเอง รบกวนทั้งสองคนนั่งให้ดีๆ ด้วย”

มีนาและมาร์ชหันหน้าเข้าหากันแล้วยิ้ม เพราะได้ยินเสียงเยอะเย้ยจากชาร์วีขึ้นมาอีก ทางตำรวจไม่หาเรื่องมาร์ชอีก ทุกอย่างกลับไปเป็นเหมือนเดิมอีกครั้ง

เมื่อกลับไปถึงอะพาร์ตเมนต์ มีนาจองตั๋วเครื่องบินใหม่อีกครั้ง จากนั้นทำกับข้าวที่มาร์ชชอบกินสองสามอย่าง

คืนนั้นทั้งสองนอนตะแคงเข้าหากัน มาร์ชจับเส้นผมของเธอเล่นเบาๆ ถามออกมาสัญญาณ“หลังจากที่ผมถูกตำรวจจับตัวไป คุณคิดหาวิธีช่วยเหลือผมมาโดยตลอดเลยใช่ไหม？”