บทที่158 นายชอบผู้ชายงั้นเหรอ

ดาวเคยบอกกับเธอว่าในตอนแรกเทมป์ก็ไม่แยแสเธออะไร ราวกับว่าเขาไม่มีความรู้สึก ต่อมาดาวคว้าโอกาสที่จะเริ่มมีความสัมพันธ์กับเทมป์ ก็พบว่าเทมป์เป็นผู้ชายประเภทที่ข้างนอกเย็นชาแต่ข้างในอบอุ่น

ตอนนี้ไม่รู้ว่าเทมป์ดีต่อดาวมากแค่ไหน ตามใจเธอทุกสิ่งอย่าง และความรักในดวงตาของเขานั้นก็ล้นลานออกมา ซึ่งทุกครั้งที่เจอเขา โรซี่สามารถมองเห็นมันได้

หลังจากอาบน้ำเสร็จ โรซี่สวมกางเกงรัดรูปและเสื้อเชิ้ตของมาร์ช และมองเข้าไปในกระจกครั้งแล้วครั้งเล่า แล้วทำให้ผมที่เปียกของเธอให้ยุ่งเหยิง

ดาวและเธอเป็นลูกพี่ลูกน้องกัน เธอมีอายุมากกว่าเธอสองปี ซึ่งเธอรู้สึกห่างเหินกับพี่น้องของเธอเล็กน้อย แต่เธอสนิทกับลูกพี่ลูกน้องคนนี้มาก ทั้งสองมักไปช้อปปิ้งและพูดคุยกันเหมือนเพื่อนสนิทเลย

เธอคิดว่าถ้าดาวสามารถคว้าหัวใจของเทมป์มาได้ เธอก็ควรจะได้มาร์ชมาครองจริงๆเหมือนกัน

โรซี่เดินออกจากห้องไป แต่ทันทีที่เธอเปิดประตู เธอก็เห็นป้าโบว์เดินผ่านประตูพร้อมกับนมร้อนหนึ่งแก้ว

ป้าโบว์ก็เห็นเธอเช่นกัน เธอก็ขมวดคิ้วขึ้นแล้วถามว่า: “คุณโรซี่ คุณแต่งตัวแบบนี้ไม่หนาวเหรอค่ะ? ถ้าคุณไม่ว่าอะไร ฉันจะไปซื้อเสื้อผ้ามาให้คุณเปลี่ยน”

โรซี่ยิ่งมองป้าโบว์คนนี้มากเท่าไหร่ เธอก็ยิ่งรู้สึกว่าเธอกำลังขวางทางเธอ

เมื่อก่อนเธอมักจะหัวโบราณต่อเธอมาก และต่อมาตอนอดีตภรรยาของมาร์ชอยู่ที่นี่ ป้าโบว์ก็ยังปกป้องภรรยาเก่าของมาร์ชอีก ตอนนี้เธอยังคงจริงจังและหัวโบราณต่อเธออยู่มาก

คนรับใช้เก่าคนนี้ไม่รู้เหรอว่าเธอจะเป็นเจ้าของที่นี่ในอนาคต หรือว่าไม่เคยเห็นเธอในสายตาเลย

“ฉันแคร์ แม้จะไม่มีเสื้อผ้าให้ใส่ ฉันก็จะไม่ใส่เสื้อผ้าของคนใช้เด็ดขาด”

ป้าโบว์เห็นว่าเธอไม่สุภาพเลย จึงไม่อยากยุ่งกับเธอแล้วเตรียมเสริฟนมไปที่ห้องสมุด

แต่โรซี่หยุดเธอไว้และถามว่า: “นมนี่จะไปเสริฟให้มาร์ชใช่ไหม?”

ป้าโบว์พยักหน้า และพยายามหลีกเลี่ยงเธอ

ทว่าเธอกลับคว้าถาดและสั่งป้าโบว์ว่า: “กลับไปพักผ่อนที่ห้องของเธอได้แล้ว ที่นี่ไม่มีเรื่องอะไรให้เธอทำแล้ว ฉันจะเอานมไปให้มาร์ชเอง”

ป้าโบว์เห็นว่าสภาพเธอคือต้องการไปยั่วยวนนายน้อยที่ห้องสมุดแน่ เธอจึงต่อต้านอย่างไม่เต็มใจ

ทว่าเธอตะคอกอย่างไม่สุภาพ “ไปให้พ้น! ฉันเป็นคู่หมั้นของเขา และเขาให้ฉันอยู่ที่นี่แล้ว เธอยังจะมาเกะกะอะไรแถวนี้อีก”

ป้าโบว์ไม่เพียงแต่ถือว่ามาร์ชเป็นนายน้อยของเธอเท่านั้น แต่ยังเป็นถึงครอบครัวของเธอด้วย ทว่าเธอรู้ว่าเธอไม่สามารถยุ่งเรื่องนี้ได้ ดังนั้นเธอจึงหันหลังกลับและลงไปข้างล่างอย่างเงียบๆ

โรซี่จ้องเขม็งที่หลังของเธอ และถ้าเธอได้แต่งงานกับมาร์ชเมื่อไหร่ เธอจะจัดการกับคนรับใช้เก่าคนนี้เป็นคนแรกเลย

เธอเปลี่ยนเป็นใบหน้าที่อ่อนโยนอีกครั้ง และหยิบนมเดินไปที่ห้องสมุด

มาร์ชอยู่ในห้องสมุดโดยเผชิญหน้ากับเอกสารทางการบนคอมพิวเตอร์ ใบหน้าที่ร้องไห้ของมีนาผุดขึ้นมาในใจของเขา ทำให้เขายังคงหงุดหงิดมาก

โรซี่ค่อยๆผลักประตูห้องสมุดโดยไม่ส่งเสียง และวางนมไว้ข้างโต๊ะ

มาร์ชไม่เงยหน้าขึ้น คิดว่าป้าโบว์เป็นคนส่งมาให้และกล่าวว่า: “ขอบคุณ เธอแก่แล้ว ไปพักผ่อนแต่เช้าเถอะ ถ้าต้องการอะไรฉันจะไปหยิบที่ห้องครัวเอง”

“ป้าโบว์ไปพักก่อนแล้ว เลยให้ฉันมาส่งให้” โรซี่กล่าวขณะยืนอยู่ข้างหน้าเขาและโบกมือให้เขา

มาร์ชไม่เชื่อในสิ่งที่เธอพูด ป้าโบว์จะไม่ยอมปล่อยนมที่เขาต้องให้คนอื่นหรอก

เขาตอบอ้อเบาๆ

โรซี่เดินไปมาอยู่ข้างหน้าเขา “นายว่าแบบนี้ฉันดูดีไหม?”

ดวงตาของมาร์ชจับจ้องอยู่ที่หน้าจอคอมพิวเตอร์อีกครั้ง และเขาพูดอย่างเย้ยหยัน “ก็ใช้ได้”