บทที่159 จะโทษแต่พวกเธออย่างเดียวก็ไม่ได้

เมื่อปราศจากปัญหาอันไร้เหตุผลของมาร์ช มีนาก็นอนหลับได้อย่างสงบตลอดทั้งคืน จนเกือบตื่นสายในตอนเช้า แต่โชคดีที่ตั้งนาฬิกาปลุกไว้ตอนกลางคืน

เธอรีบไปที่โรงงานของบริษัทบริษัทป๊อปบี้ในเขตพัฒนาเศรษฐกิจ และไปที่สำนักงานของผู้อำนวยการโรงงาน

ก่อนที่ผู้รับผิดชอบจะมา เธอจึงต้องรอที่โซนพักผ่อนของสำนักงาน ในขณะนี้มีคนจากแผนกต้อนรับมาถามเธอว่า: “จะรับเครื่องดื่มอะไรดี ชาหรือกาแฟ?”

มีนาเงยหน้าขึ้นและรู้สึกประหลาดใจที่พบว่าคนนี้คือเมย์ และพูดอย่างตะลึงงัน “กาแฟ”

“คุณมีนา กรุณารอสักครู่” เมย์หันกลับมาและชงกาแฟให้เธอ

มีนาจำได้ว่าเมื่อสองปีที่แล้ว เมย์และกอล์ฟสามีของเธอต่างก็ถูกจับและถูกจำคุก แล้วเมื่อเห็นเธอยืนอยู่ต่อหน้าเธออย่างสดชื่น เธอแทบไม่เชื่อสายตาตัวเองเลย

เมื่อเมย์นำกาแฟมาให้เธอ เธออดไม่ได้ที่จะถามว่า: “เธอมาที่นี่ทำไม เด็กๆสบายดีไหม?”

เมย์ยืนต่อหน้าเธอด้วยความเคารพและกล่าวอย่างซาบซึ้งว่า: “คุณมาร์ชได้หาทนายช่วยฉันลดโทษฉัน หลังจากอยู่ที่นั่นเป็นเวลาหนึ่งปีฉันก็ออกมา เด็กๆก็สบายดีและลูกคนเล็กก็ได้รับการผ่าตัดไขกระดูกแล้ว ตอนไม่เป็นอะไรมากแล้ว ต้องขอบคุณคุณและคุณมาร์ชจริงๆ ที่ช่วยฉันสมัครกองทุนการกุศลและจ่ายค่าผ่าตัดที่เหลือให้ฉัน ฉันไม่รู้จริงๆว่าต้องขอบคุณพวกคุณอย่างไร”

“เด็กสบายดีก็ดีแล้ว ไม่จำเป็นต้องขอบคุณหรอก” มีนาไม่คิดว่ามาร์ชที่เป็นคนเลือดเย็น ภายหลังจะทำอะไรมากมายเพื่อเมย์และลูกๆได้ มันน่าประหลาดใจจริงๆ

เมย์ปาดน้ำตาที่ไหลออกมาและกล่าวอย่างเสียใจว่า: “เมื่อก่อนฉันและกอล์ฟโดนคนอื่นหลอกใช้ จนเกือบจะทำร้ายคุณและคุณมาร์ช ฉันต้องขอโทษจริงๆ!”

“ฉันก็รู้เช่นกันว่าเรื่องทั้งหมดนั้นจะโทษแต่พวกเธออย่างเดียวก็ไม่ได้ อดีตได้ผ่านไปแล้ว ไม่ต้องไปกังวลกับมันหรอก”

เมย์กลั้นน้ำตาของเธอและพูดว่า: “ฉันเคยไปที่NX Group ถึงสองครั้งแล้ว ฉันอยากจะขอบคุณคุณมาร์ชด้วยตัวเอง แต่ฉันยังไม่ทันเห็นเขา เลขาของคุณมาร์ชก็ส่งข้อความถึงฉันว่า ให้ฉันไม่ต้องกังวลไปและมีชีวิตให้ดีในอนาคตคือสิ่งสำคัญกว่า”

มีนารู้สึกว่ามาร์ชพูดถูก คนเราต้องมองไปข้างหน้าและถามเธอด้วยความเป็นห่วง: “กอล์ฟยังอยู่ข้างในอยู่ใช่ไหม เธอต้องดูแลลูกสองคนคนเดียวและยังต้องไปทำงานอีก จะไหวหรือ?”

เมย์ก้มศีรษะลงและพูดว่า: “ยังมีอีกหลายปีกว่ากอล์ฟจะออกมาได้ ตอนนี้เขารู้ว่าเขาคิดผิด ดังนั้นเขาจึงพยายามทำตัวให้ดีเพื่อจะได้ลดโทษ ตอนนี้ฉันอยู่กับพ่อแม่ของฉัน และพวกท่านก็ช่วยฉันดูแลเด็กๆ ฉันต้องการทำงานหนักและพยายามคืนเงินให้คุณมาร์ช เขาทำอะไรมามากมายเพื่อเราแล้ว ฉันจะเป็นหนี้มากมายให้เขาไม่ได้ ฉันรู้สึกไม่สบายใจจริงๆ”

มีนาเห็นว่าเมย์สวมเสื้อผ้าที่เป็นทางการมากขึ้น และเธอไม่ใช่ภรรยาที่คลั่งไคล้อีกต่อไปแล้วและยังดูสดใสมากขึ้นอีก

“แล้วคุณมาทำงานที่นี่ได้ยังไง”

“ก่อนที่ฉันจะกลับบ้านเพื่อดูแลลูกๆของฉัน ฉันเคยตัดเย็บเสื้อผ้าในโรงงานตัดเย็บของกอล์ฟ และฉันก็ค่อนข้างคุ้นเคยกับสภาพแวดล้อมและขั้นตอนการทำงานของโรงงานตัดเย็บเสื้อผ้า ฉันเลยมาสมัครงานที่นี่” เมย์กล่าวในระดับเสียงที่ต่ำมาก เกือบจะพูดในหูของเธอว่า: “ก่อนที่ฉันจะมาสมัครงาน ฉันปกปิดสิ่งที่ฉันเคยเข้าคุกและไม่มีใครในที่นี้รู้”

มีนาเข้าใจและพูดว่า: “เข้าใจแล้ว ฉันจะไม่บอกใคร วันนี้ฉันมาที่นี่เพื่อทำธุระน่ะ ก่อนที่ฉันจะมาฉันได้อ่านข้อมูลของโรงงานแห่งนี้แล้ว เป็นโรงงานที่มีความสามารถมาก เธออยู่ที่ทำงานดีๆล่ะ ถ้ามีปัญหาอะไรก็สามารถมาหาได้ตลอดเวลา ตอนนี้ฉันยังคงทำงานเป็นดีไซเนอร์ที่แอมที”

“จริงด้วย คุณมีนา ฉันไปหาคุณที่แอมทีเมื่อครั้งแรกที่ฉันออกมา แต่พวกเขาบอกว่าไม่มีรายชชื่อนี้ คุณไปเรียนต่างประเทศมาหรือเปล่า” เมย์ถามอย่างแปลกใจ

มีนาตอบอืมไป “แต่ตอนนี้ฉันอยู่ที่แอมทีอีกครั้ง ถ้าเธอมีอะไร เธอสามารถมาหาฉันที่แอมทีได้”

“โอเค”

ขณะที่พวกเธอกำลังพูดคุยกัน ก็เห็นชายวัยกลางคนที่มีหน้าตาธรรมดาและรูปร่างอ้วนเล็กน้อยเดินเข้าไปในสำนักงานของผู้รับผิดชอบ