บทที่ 152 ถูกเปิดเผยตัวตนแล้วเหรอ?

บทที่ 152 ถูกเปิดเผยตัวตนแล้วเหรอ?

หลังจากมีคนเดินเข้ามาแล้ว หลีชิงเยียนใจสั่น พร้อมทั้งเงยหน้ามอง

หลังจากที่หลีชิงเยียนรอดพ้นจากอันตรายแล้ว ในใจก็รู้สึกได้ว่าเป็นห่วงเฉินเป่ยขึ้นมา

ตนเองอยู่ที่นี่มีซูเหลยคอยคุ้มครองอยู่ จนรอดปลอดภัยมาได้ แต่ทางอีตานั่น กลับหัวเดียวกระเทียมลีบไม่มีใครช่วยเลยสักคน

แต่พอมองไปทางคนนั้น หลีชิงเยียนใจชื้น จนกระวีกระวาดไม่สามารถสงบสติอารมณ์ได้ขึ้นมา

แต่ว่าเมื่อมองเห็นใบหน้าคนนั้นแล้ว หลีชิงเยียนถึงได้วางใจ จนถอนหายใจอย่างโล่งอก

ทว่าหลีเช่าหงเมื่อเห็นคนนั้น ใบหน้าเกร็ง เกร็งจนแข็งไปแล้ว!

เฉินเป่ย!!

ความคิดถลำลึก พร้อมทั้งมองใบหน้าที่ไม่สะทกสะท้านของหลีเช่าหงที่กำลังแสดงออกมาในตอนนี้ ที่กำลังจ้องมองเฉินเป่ยในเวลานี้ ในที่สุดก็ไม่สามารถควบคุมไว้ได้ จนสีหน้าประหลาดและตกใจปรากฏออกมาแทน

คนที่มาได้นอกจากเฉินเป่ยแล้ว จะยังมีใครอีก

บนตัวของเฉินเป่ยนั้นไม่มีร่องรอยใดๆ เลย มีแค่การทำตัวทุกข์ใจอยู่เล็กน้อย เมื่อเห็นสีหน้าที่ประหลาดใจปนตกใจของหลีเช่าหงแล้ว มุมปากกระตุกขึ้น พร้อมทั้งพูดทักทายทันที “คุณก็คงเป็นคนที่ถูกพูดกันต่อๆ มาว่า...คุณชายใหญ่ของตระกูลหลีสิท่า?”

หลีเช่าหงกวาดตามองเฉินเป่ย หัวใจเต้นโครมคราม พร้อมทั้งความโกรธแค้นที่เพิ่มเป็นทวีคูณ

น่าไปตายซะให้สิ้นเรื่องจริงๆ เลยอดัมส์ ตนเองเสียแรงไปมากมายในการไปเชิญเขามา จนผลสุดท้ายแล้วบนตัวเฉินเป่ยกลับไม่มีร่องรอยใดเลย ขนาดเสื้อผ้ายังไม่มีรอยฉีกขาดใดๆ ส่วนหลีเช่าหงนั้น เพื่อจะแสดงละครตบตาให้เหมือนจริงขึ้นมาหน่อย ตนเองเองกลับมาได้รับบาดเจ็บเอาซะเอง

ตอนนี้หลีเช่าหงก็เหมือนน้ำท่วมปาก พูดไม่ออก ได้แต่อดกลั้นเก็บงำเอาไว้ในใจ

ไม่นาน สีหน้าของหลีเช่าหงถึงนิ่งสงบลงได้ จากนั้นก็พยักหน้าให้อย่างปกติ พร้อมทั้งถามกลับไปทันที “คุณเฉิน เมื่อครู่คุณก็เจอกับพวกนักฆ่าลอบสังหารหรือเปล่า?”

เฉินเป่ยพยักหน้า พร้อมทั้งอ้าปากพูดหวาดกลัว “แม่ง ฉันตกใจจะหัวใจวายตาย... คนกลุ่มนั้นเข้ามาและก็จัดการสาวๆ ที่นั่งเป็นเพื่อนดื่มเหล้าจะเกลี้ยง...ถ้าช้าอีกนิด สงสัยชีวิตของคนนั้นก็คงไม่เหลือแล้ว”

“คนนั้นหรือ?” สีหน้าหลีเช่าหงนั้น แววคู่นั้นคมกริบอย่างเชือดเฉือน

ส่วนหลีชิงเยียนนั้นมีปฏิกิริยาที่เปลี่ยนไปมาก ใบหน้างดงามตกตะลึง จนทำให้หัวใจเต้นโครมคราม ราวกับว่าเหมือนคิดอะไรได้

“จากนั้นล่ะ?” น้ำเสียงหลีชิงเยียนดังชัด ดวงตางดงามรีบร้อนและมีความหวัง

“จากนั้นดาบยาวๆ ที่อยู่ในมือเขา รายละเอียดก็มองไม่ชัด... ผลุบ ๆ ผลับ ๆ ก็จัดการพวกเขาไปหมดแล้ว” เฉินเป่ยดูตกตะลึง ตอนที่พูดออกมา

ใบหน้าของหลีชิงเยียนถอดสี ส่วนหลีเช่าหง ใบหน้าเหมือนถลำลึกลงไปเรื่อยๆ จนไม่สามารถจับต้นชนปลายได้

“ที่แกเห็นมีเท่านี้เหรอ?” นัยน์ตาของหลีเช่าหงเอาแต่จ้องมองเฉินเป่ยเอาไว้ น้ำเสียงยิ่งกระแทกขึ้นมาเรื่อยๆ การซักถามของเขา เหมือนว่าเฉินเป่ยกำลังถูกบีบคั้นเอาไว้

การเป็นบุคคลปกติ ส่วนใหญ่แล้วต้องใจสั่น แววตาที่แสดงออกมาต้องอยากที่จะคิดหลีกเลี่ยง

แต่เฉินเป่ยนั้นทำตัวปกติเป็นอย่างมาก นัยน์ตานั้นมีแต่ความหวังดี จนทำให้หลีเช่าหงไม่สามารถบีบให้พูดอะไรออกมาได้ คำพูดที่น่าจะมีประโยชน์ก็ไม่ทันได้เตรียมการเอาไว้

“คนนั้นอยู่ไหน?” หลีชิงเยียนอดใจไม่ไหวจนต้องถามต่อ

“อยู่ด้านใน ให้ฉันมาพูดว่าปลอดภัย และไม่ให้พวกคุณต้องเป็นห่วง” เฉินเป่ยพูดออกมา

หลีชิงเยียนได้ยินคำพูดนั้น รีบขยับตัวอย่างทันที ใบหน้างดงามราวแกะสลักหัวคิ้วโก่งขึ้นทันที จากนั้นก็ผลักเฉินเป่ยให้หลบทาง แล้วก็เดินออกจากห้องด้วยรองเท้าส้นสูง มุ่งหน้าไปทางห้องรับรองที่อยู่ตรงข้ามกัน

ในใจของเธอนั้นก็สรุปได้ว่าคนคนนี้เป็นคนลึกลับ เธออดไม่ได้ที่จะเห็นคนคนนั้น คนที่คอยช่วยเหลือตนเองอยู่เงียบๆ อยู่หลายครั้ง แต่ตนเองกลับไม่เคยได้เห็นใบหน้าที่แท้จริงของเขาเลยสักครั้ง!

“โครม!”

หลีชิงเยียนผลักประตูห้องรับรองที่อยู่ตรงข้ามกัน กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งออกมาจากด้านใน ราวกับว่าตนเองเข้าไปอยู่ในโรงฆ่าสัตว์

หลังจากที่หลีชิงเยียนเดินเข้าไปด้านในแล้ว ดวงตางดงามก็เบิกโต พร้อมทั้งยืนตะลึง!

สิ่งที่หลีชิงเยียนเห็นอยู่ในกระบอกตานั้น มันเป็นภาพที่มีแต่เลือดกลิ่นคาวคละคลุ้ง ทุกคนต่างแขนขาด ทุกศพนั้นเป็นศพที่เสียชีวิตแบบยังลืมตาอยู่...ตรงนั้นมีศพที่กองเป็นภูเขาและเลือดที่มองไปทั่ว!

ทุกศพนั้น ต่างลืมตาอยู่ ศพจำนวนไม่น้อยพวกนั้นกำลังจ้องมองหลีชิงเยียนอยู่ จนทำให้หลีชิงเยียนขนลุกขนชันขึ้นมาทันที ถึงขนาดเสียวสันหลังวาบ!

ศพที่แขนขาด ถูกกองเป็นภูเขาลูกย่อมๆ มันช่างน่าตกใจจนตาค้าง!

หลีชิงเยียนขนหัวลุก เมื่อเห็นภาพนี้แล้ว กลิ่นคาวเลือดที่เหม็นคละคลุ้งมาก จนทำให้อยากจะอาเจียนออกมา

หลีชิงเยียนก็แค่ท่านประธานบริษัทที่เป็นผู้หญิงในวงการธุรกิจธรรมดา ขนาดคนตายก็ไม่เห็น แต่ต้องมาเจอภาพที่มีแต่เลือดและกลิ่นคาวคละคลุ้งอันน่าหวาดกลัวสยดสยองแบบนี้

สภาพแวดล้อมและบรรยากาศที่หรูหรามีระดับ แต่ในเวลานี้นั้นกลับมีแต่กลิ่นคาวเลือดเหม็นคาวไปทั่ว กลิ่นคาวเลือดที่อยู่ในสภาพแวดล้อมที่หรูหรามีระดับเช่นนั้น มันทำให้รู้สึกว่าถูกผลกระทบเป็นอย่างมาก!

ร่างกายของหลีชิงเยียนสั่นสะท้าน จนขาอ่อนระทวย ภาพที่เห็นทำให้เธอตกใจ นักฆ่าที่เข้ามาลอบสังหารเฉินเป่ยนั้น มันมากกว่าคนที่ไปที่ห้องของหลีชิงเยียนซะอีก ศพที่กองอยู่นั้น ต่างมีน้ำเลือดน้ำหนองไหลนองไปทั่ว จนทำให้ท่านประธานที่เป็นเทพธิดาของใครหลายคนยากแก่การจะรับไหว!

ทันใดนั้นเธอเป็นห่วงเฉินเป่ยขึ้นมา เธอไม่คิดเลยว่า เมื่อครู่เฉินเป่ย ต้องมาเผชิญหน้ากับอันตรายที่น่าหวาดหวั่นซะขนาดนี้ ราวกับว่าเหมือนจะไม่สามารถรอดชีวิตออกมาได้!

ดีที่ว่า คนลึกลับคนนั้นยังอยู่ นับวันหลีชิงเยียนยิ่งเคารพและประหลาดใจกับคนลึกลับคนนั้นมาก ในสายตาเธอนั้น ความสามารถของคนลึกลับนั้นช่างเก่งกาจเกินขีดจำกัด ราวกับว่าไม่มีอะไรที่สามารถโค่นล้มเขาได้

แต่ในเวลานี้ หลีเช่าหงกับซูเหลยและเฉินเป่ยนั้น วิ่งตามออกมาจากอีกห้องรับรอง เพื่อเข้าไปในห้องรับรองตามหลีชิงเยียน

เมื่อเดินเข้าไปในห้องรับรองนั้น ดวงตาสงสัยที่ออกมาจากดวงตาของซูเหลย สายตาจับจ้องอยู่ที่ศพที่กองอยู่เป็นภูเขากองย่อมๆ แววตาตื่นตระหนกตกใจ จนแปรเปลี่ยนเป็นสงสัยขึ้นมา