บทที่ 153 จัดการได้ก็จัดการเลย!

บทที่ 153 จัดการได้ก็จัดการเลย!

เฉินเป่ยไม่คิดมาก่อนเลยว่า เขาจะมาพบเจอพลาดท่าเสียทีกับเรื่องละเอียดยิบย่อยแต่เป็นเรื่องที่สำคัญไปได้ซะนี่

ซูเหลยหรี่ตามอง เธอจ้องมองแผ่นหลังของเฉินเป่ย คำพูดของหลีชิงเยียนนั้น มันกระตุกความคิดของเธอ

ซูเหลยไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่า เฉินเป่ยก็แค่เป็นลูกเขยที่แต่งเข้าบ้านตามปกติจริงๆ ทว่าเธอก็มีลางสังหรณ์มาโดยตลอด เหมือนว่าเฉินเป่ยมีเรื่องที่ปิดบังซ่อนเร้นอะไรบางอย่างอยู่สุดกำลัง

เธอหาโอกาสมาหลายครั้งแล้ว แต่เฉินเป่ยก็สามารถรอดตัวไปได้ เธอแทบไม่สามารถจับต้นชนปลายอะไรได้ มันช่างแนบเนียนอย่างไร้ที่ติ

แต่วันนี้ ประจวบเหมาะได้โอกาสที่ดีที่สุด!

“ใช่สิ ขนาดท่านประธานหลีเองยังเกิดอาการหนักขนาดนั้น ทำไมคุณกลับไม่มีปฏิกิริยาใดๆ เลย?” ซูเหลยเอ่ยปากถาม

ร่างกายของเฉินเป่ยไม่สามารถจับผิดอาการตัวสั่นแต่อย่างใด จากนั้นก็หันศีรษะไปหา พร้อมทั้งทำหน้าตีเนียน แล้วยิ้มให้ “ท่านประธานหลี คุณไม่รู้เรื่องคนอื่นได้นะ แต่ไม่รู้เรื่องผมเหรอ... ตอนที่ผมหางานทำตอนที่อยู่ต่างประเทศนั้น พออยู่ข้างนอกมันวุ่นวายมาก เรื่องพวกนี้เห็นบ่อยแล้ว เลยเห็นเป็นเรื่องปกติและรับเรื่องพวกนี้ได้อยู่แล้ว”

หลีชิงเยียนไม่ได้ใส่ใจมากมาย ส่วนซูเหลยนั้นหรี่ตาลง พร้อมทั้งจ้องมองเฉินเป่ยอย่างพินิจพิจารณา

เฉินเป่ยอธิบายได้เป็นขั้นเป็นตอน มันยิ่งทำให้ซูเหลยยิ่งสงสัยในตัวของเฉินเป่ยมากขึ้นเรื่อยๆ?

การที่ได้มาเห็นภาพแบบนี้แถมยังทำตัวสงบนิ่งอยู่ได้นั้น คงไม่ใช่คนธรรมดาทั่วไปแล้ว

อีกอย่างเฉินเป่ยเคยอยู่ต่างประเทศอยู่สักพัก ในใจของซูเหลยเกิดการคาดเดาขึ้นมา หรือว่าเฉินเป่ยเป็นหน่วยลับที่มาจากต่างประเทศกัน?

แต่ว่าถึงซูเหลยจะตรวจสอบยังไง ก็รู้สึกว่าเฉินเป่ยไม่ใช่หน่วยลับอะไร เพราะว่าการมาเป็นหน่วยลับที่ถูกส่งตัวมาทำงานข้างกายหลีชิงเยียนเป็น การจ่ายเงินที่ถือว่าต่ำต้อยมาก มันไม่คุ้มค่ากับสิ่งที่เสียไปเลย

เฉินเป่ยหันศีรษะกลับไป พร้อมทั้งบังคับพวงมาลัยเอาไว้ ถึงแม้ว่าจะยิ้มแย้มได้อย่างปกติธรรมดา แต่ในนั้นกลับตีกระพือขึ้นมา พร้อมทั้งมีเม็ดเหงื่อผุดขึ้นมาบริเวณหน้าผากอีกด้วย

เขาแอบถอนหายใจยาวๆ ได้แต่สบถด่าในใจ แม่งเอ๊ย...ตนเองลืมเรื่องนี้ไปได้ อีกนิดก็พลาดท่าแล้ว มันอันตรายยิ่งกว่าอันตรายเสียจริงๆ!

รถไมบัคสีดำทะยานมุ่งหน้าไปทางของคฤหาสน์ ในเวลาเดียวกันนั้น ร้านอาหารมิชลินสตาร์สามดาวนั้น หลีเช่าหงกำลังนั่งห้องรับรองห้องใหม่อีกห้องหนึ่ง ในห้องกำลังจุดน้ำมันหอมระเหย บรรยากาศในห้องอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมที่กลิ่นแปลกๆ

หลีเช่าหงแกว่งไวน์ในแก้วที่อยู่ในมืออยู่ สีหน้าถลำลึกดั่งสายน้ำอันสงบ

ลูกน้องคนหนึ่งที่ปลายจมูกยังมีกลิ่นคาวเลือดติดมาด้วยเดินเข้ามาด้านใน พร้อมทั้งท่าโค้งคำนับแล้วเอ่ยปากพูด “คุณชายใหญ่ จัดการทำความสะอาดเรียบร้อยแล้ว”

“เอารอยสักที่อยู่บนตัวศพออกหรือยัง?” หลีเช่าหงถามเสียงแข็ง

ลูกน้องพยักหน้าให้ “เอาออกหมดแล้ว คนร้ายเอาร่องรอยนั้นจัดการเรียบร้อยแล้ว ไม่มีรอยสักเลย ขนาดดาบคมที่เป็นอาวุธก็ไม่มี จัดการเช็ดจนไม่เหลือร่องรอยใดๆ”

ลูกน้อยหยุดพูดสักพัก จากนั้นค่อยเอ่ยขึ้นมา “คุณชายใหญ่ คนร้ายมากประสบการณ์ ความสามารถนั้นเก่งกาจมากกว่าพวกนักฆ่าพวกนี้มากนัก ที่หัวเซี่ย คนที่มากความสามารถแบบนี้ ไม่น่าจะมีที่เมืองหู้ไห่”

“ไม่รู้ว่าเอ๋อตงเฉินคนนั้น พูดจริงหรือพูดเล่นกันแน่ ตัวตนของเขาช่างลึกลับ แต่ว่าถ้าไม่ใช่เขา ยังมีคนอื่น....กับเอ๋อตงเฉิน ก็ไม่น่าจะหลุดพ้นเรื่องนี้ไปได้!” หลีเช่าหงจิบวิสกี้ลงไปอึกหนึ่ง เหล้าเย็นๆ ไหลลงคอ สีหน้าของหลีเช่าหง ยิ่งเย็นชามากขึ้นกว่าเดิม พร้อมทั้งเจตนาฆ่าคน “ถ้ามีคนอื่น ที่ช่วยเฉินเป่ยไว้ได้ แต่ไม่ช่วยหลีชิงเยียนนั้น ก็สามารถหมายความว่าหลีชิงเยียนไม่รู้จักคนที่เป็นที่หนึ่งคนนี้ งั้นก็ต้องคอยจับตามองเฉินเป่ยแล้วแหละ”

“เอ๋อตงเฉิน แกผ่านเรื่องนี้ของฉันไปได้ ฉันจะคอยดูว่าแกจะจัดการครั้งหน้าแบบไหน!” หลีเช่าหงกระดกเหล้าเข้าปากหมดแก้ว พร้อมพูดด้วยเสียงแข็ง “จับตาดูเฉินเป่ยอย่างใกล้ชิด ถ้ามีความคืบหน้าอะไรก็ตาม รีบแจ้งฉันทันที!”

ทันใดนั้น ลูกน้องอีกคนก็เดินเข้ามาด้วยอาการร้อนรนพร้อมทั้งมือถือโทรศัพท์เอาไว้ด้วย “คุณชายใหญ่ โทรศัพท์ก่อนหน้านี้โทรไม่ติด ครั้งนี้ อดัมส์เป็นคนโทรศัพท์เข้ามาเองเลย!”

หลีเช่าหงรับโทรศัพท์ไว้ สีหน้าที่ดูไม่ได้เมื่อครู่เตรียมจะอ้าปากถามอดัมส์ ทันใดนั้นนั้น เสียงปลายสายของอดัมส์ก็ตวาดใส่ทันที “ไอ้เวรแกไม่รักษาสัญญา! กล้าหลอกลวงกู! ทำให้กูต้องเสียเพื่อนไปตั้งเยอะ!”

หลีเช่าหงตกตะลึง พร้อมทั้งยืนงง เพราะว่าเขาโดนอดัมส์ด่าสาดเสียเทเสียซะไม่เหลือซาก

หลีเช่าหงเตรียมอ้าปากพูด เพิ่งจะอ้าปาก แต่คำสบถด่าของอดัมส์ยังไม่หมด “พวกมึงคนหัวเซี่ยเป็นพวกเจ้าเล่ห์เพทุบาย จากนี้ต่อไป กูกับมึงขาดกัน ทำเหมือนว่าเรื่องนี้ไม่เคยเกิดเรื่องขึ้นมาก่อน!”

หลีเช่าหงยังไม่ทันพูดอะไรเลย หลังจากที่อดัมส์ด่าทอเสร็จ ก็ตัดขาดความสัมพันธ์กับหลีเช่าหงแทน

สีหน้าดำคร่ำเครียดของหลีเช่าหงที่อยู่ต้นสายนั้น เขาเป็นถึงทายาทที่น่าภาคภูมิใจของตระกูลหลีของเยี่ยนจิง เวลาไหนกันที่เคยถูกด่าทอสาดเสียเทเสียแบบนี้ แถมยังไม่สามารถเปิดปากพูดสิ่งใดได้อีก!

เพราะว่าเขาพบว่า ตอนนี้เขาถูกอดัมส์เอาชื่อของตนเองเข้าไปอยู่ในบัญชีดำแล้ว!

“ปึง!” หลีเช่าหงกำโทรศัพท์เอาไว้แน่ หน้าดำคร่ำเครียด ตัวสั่นเทาไม่หยุด!

ทันใดนั้น เขาก็ขว้างโทรศัพท์ลงพื้น จนทำให้ลูกน้องที่ยืนอยู่หลายคนอยู่รอบๆ ต่างตกใจ!

“ไปตรวจสอบมา ว่าทำไมอดัมส์ถึงได้รีบตัดความสัมพันธ์ซะรีบร้อนขนาดนี้” หลีเช่าหงสูดลมหายใจเข้าอย่างรีบเร่ง ครั้งนี้ เขาขาดทุนย่อยยับไม่ได้อะไรตอบแทนกลับมา แถมตนเองยังมาบาดเจ็บเข้าไปอีก!

ไม่ใช่เพียงแค่นี้ ขนาดตนเองยังไม่รู้เหตุผลอะไรชัดเจนเลย ก็กลายเป็นว่าทำผิดกับนักฆ่าในวงการมืดของต่างประเทศที่ความสามารถติดในร้อยไปซะแล้ว!

ลูกน้องคนหนึ่งโค้งคำนับให้ เขากล้ำกลืนฝืนทน เพราะว่าเขารู้ดีว่า ภารกิจครั้งนี้ ไม่สามารถทำต่อให้สำเร็จได้... เหตุผลที่อดัมส์รีบตัดสายสัมพันธ์อย่างรีบร้อนนั้น พวกเขาจะไปสืบที่ไหน ก็ไม่มีคำตอบอยู่ดี!

ทว่าหลีเช่าหงได้มีคำสั่งลงมาแล้ว เขาเองก็ไม่มีวิธีอื่น ได้แต่รับคำสั่งแบบฝืนใจเท่านั้น

รอจนแถวลูกน้องเดินออกจากห้องไปแล้ว หลีเช่าหงก็ลุกขึ้นยืน แล้วเดินไปที่หน้าต่าง เพื่อระงับอารมณ์ความโกรธเคืองให้สงบลง เขาสูดลมหายใจเข้า และค่อยๆ ผ่อนออก

“เอ๋อตงเฉิน…หลีชิงเยียน...” หลีเช่าหงกดเสียงต่ำ แล้วพูดชื่อสองคนออกมา แววตาเชือดเฉือนคมกริบ

“มันเริ่มสนุกแล้ว” หลีเช่าหงพูดกับตนเอง มุมปากกระตุกยิ้ม พร้อมทั้งความความหมายเป็นนัยน์

เขาไม่เคยคิดว่า ครั้งแรกในการทดสอบวัดดวง เขาก็แพ้ไม่เป็นท่า แพ้ไม่เหลือเศษซาก