บทที่ 370 นักแม่นปืนในตำนาน!

บทที่ 370 นักแม่นปืนในตำนาน!

ภายในห้องอาหารของตระกูลตู้ เมืองหู้ไห่

ปั๊มน้ำขนาดใหญ่ที่ถูกจัดวางไว้กลางห้องอาหารนั้น... ทำให้เลือดในร้านอาหารค่อยๆ ถูกสูบออกไปจนแห้งเหือด จนเผยให้เห็นสภาพอันแท้จริงของห้องอาหารที่เฉกเช่นขุมนรก

เย่ชวงเดินตามเจ้าหน้าที่ตำรวจนายหนึ่งเข้าไปในห้องอาหาร เจ้าหน้าที่ตำรวจได้พูดกับเย่ชวงว่า

"หลังจากที่เราใช้ปั๊มน้ำสูบเลือดทั้งหมดออกไปหมดแล้ว เราพบสิ่งนี้... ก่อนหน้านี้มันน่าจะถูกวางไว้บนโต๊ะอาหารอยู่ก่อนแล้ว"

เจ้าหน้าที่ตำรวจชี้ไปที่ศพร่างเล็กๆ ที่ห่อด้วยผ้าสีขาว สายตาของเย่ชวงมองไปที่ร่างเล็กๆ นั้น ดวงตาอันงดงามของเธอขยายกว้าง! รูม่านตาหดเล็กเท่าเข็มหมุด!

"เป็นไปได้อย่างไรกัน!" เย่ชวงจ้องมองไปที่ร่างเล็กๆ นั้น พลันพูดด้วยเสียงแหบพร่า

"พวกเราก็คิดว่ามันเป็นไปไม่ได้เหมือนกัน... เรื่องที่โหดร้ายทารุณแบบนั้น... คนปกติคงลงมือไม่ได้" เจ้าหน้าที่ตำรวจพยักหน้า "แต่รกเด็กก็สามารถบอกเล่าเรื่องทุกอย่างได้แล้ว นอกจากนี้พวกเรายังพบศพหญิงตั้งครรภ์ที่ทางเข้าห้องอาหาร... ถ้าคาดการณ์ไม่ผิด ทารกในครรภ์คงถูกดึงตัวออกมาจากร่างของหญิงตั้งครรภ์... จากที่ตรวจสอบรกและตัวเด็กทารกจะเห็นได้ว่า... หญิงมีครรภ์คนนี้ไม่ได้ฉีดยาชาก่อนเกิดเหตุด้วยซ้ำ... ทารกในครรภ์คงได้รับความเจ็บปวดเป็นอย่างมาก"

เจ้าหน้าที่ตำรวจไม่ได้พูดต่อ เย่ชวงหายใจเข้าลึกๆ ใบหน้าสะสวยของเธอเย็นชาราวน้ำค้างในฤดูเหมันต์ ร่างบอบบางของเธอเต็มไปด้วยความโกรธจัด เย่ชวงรู้สึกว่านี่เป็นครั้งแรก ที่เธอถูกความโกรธถาโถมเข้าใส่จนมันพลุ่งพล่านขนาดนี้!

"ไม่มีความเป็นมนุษย์หลงเหลือไว้เลยสักนิด! ตรวจสอบว่าใครเป็นคนทำได้หรือยัง?" เย่ชวงถามอย่างเย็นชา

"ตอนนี้ยังหาคนกระทำผิดไม่ได้ แต่จากที่ตรวจสอบที่เกิดเหตุ... บนตัวเด็กทารกมีกลิ่นหอม... เป็นไปได้อย่างมากว่าจะเป็นฝีมือของตระกูลตู้... " เจ้าหน้าที่ตำรวจคนนั้นกล่าว

"เลวทรามต่ำช้าที่สุด!" เย่ชวงกัดฟันแน่น ไฟโกรธพุ่งทะยานไปแตะถึงขอบฟ้า

"คนกินคนด้วยกันเอง… ตระกูลตู้สมควรตายห่าไป!" เย่ชวงตะโกนลั่น พร้อมทั้งประณามด้วยความโกรธแค้น

หลังจากนั้นไม่นาน เย่ชวงก็สงบสติอารมณ์ลง พลันพูดพร้อมทั้งหันไปหาเจ้าหน้าที่ตำรวจที่อยู่ข้างๆ ว่า "ถ้าเจอหลักฐานอะไรอีก รายงานให้ฉันทราบโดยเร็วที่สุด"

"เราพบรอยเท้าของฆาตกร" เจ้าหน้าที่ตำรวจยื่นรูปถ่ายให้ดูทีละใบ "เมื่อครู่หลังจากตรวจสอบ และรวบรวมหลักฐาน พบว่ามีรอยเท้าเปื้อนเลือดอยู่คู่หนึ่งอยู่ทั้งด้านใน และด้านนอก รวมทั้งทางเข้าห้องอาหารแห่งนี้ ถ้าคาดการณ์ไม่ผิด นี่น่าจะเป็นรอยเท้าของฆาตกร"

เย่ชวงรับรูปถ่ายมาพลางกวาดสายตาดูรูปถ่ายทีละใบ เจ้าหน้าที่ตำรวจรายงานข้อมูลจำนวนหนึ่งให้เย่ชวงทราบว่า "หลังจากวิเคราะห์จากขนาดรอยเท้า และระยะก้าวเท้าแล้ว เราสามารถทราบข้อมูลความสูงของฆาตกร และข้อมูลอื่นๆ อีก..."

เย่ชวงเห็นข้อมูลเพียงแวบเดียว สีหน้าตกตะลึง... รูม่านตาหดตัว... ข้อมูลเหล่านี้ ทำให้ในหัวของเธอปรากฏเงาของใครคนหนึ่งในความทรงจำที่ฝังลึกในใจของเธอทันที

“เฉินเป่ย!” ริมฝีปากของเย่ชวงเผยอออก พลันหลุดพูดชื่อออกมาหนึ่งชื่อ!

“เฉินเป่ยเหรอ?” เจ้าหน้าที่ตำรวจท่านหนึ่งตะลึงเล็กน้อย พร้อมทั้งแสดงท่าทีไม่เข้าใจสักเท่าไหร่ ไม่เข้าใจที่ว่าทำไมคนอย่างเย่ชวงถึงได้เผลอหลุดชื่อนี้ออกมาด้วย

ส่วนเย่ชวงรีบออกคำสั่งกับนายตำรวจคนนั้นทันที “ไปตรวจสอบข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับเฉินเป่ยมาทั้งหมด พร้อมทั้งตรวจสอบกล้องวงจรปิดในละแวกนี้ด้วย ว่ามีคนลักษณะท่าทางละม้ายคล้ายคลึงกับเขามาปรากฏตัวที่นี่หรือไม่”

“หัวหน้าเย่ กล้องวงจรปิดในละแวกนี้ในตอนที่เกิดเหตุนั้นไม่มีภาพบันทึกเอาไว้ ... เหมือนว่าระบบโดนแฮก” เจ้าหน้าที่ตำรวจท่านนั้นกล่าวออกมา

เย่ชวงขมวดคิ้วเอาไว้แน่น ในยามนี้ถึงแม้ว่าจะโง่ดักดานขนาดไหนก็มองออก... นี่มันไม่ใช่การฆาตกรรมล้างโคตรทั่วไป ... แต่มันเป็นการฆาตกรรมที่ได้วางแผนไว้อย่างดิบดี!

หลังจากที่เย่ชวงเดินออกจากตระกูลตู้แล้ว เธอยืนอยู่บริเวณปากประตูของบ้านตระกูลตู้ พร้อมทั้งมือกอดอก ในที่สุดเธอก็เข้าใจว่าคดีนั้นมันยุ่งยากซับซ้อนขนาดไหน

เย่ชวงเงยหน้าขึ้นมองขอบฟ้าที่อยู่ไกลแสนไกล ... เธอหน้านิ่วคิ้วขมวดจ้องมองมันอยู่นาน นัยน์ตาทอประกายอยู่นาน...จนในที่สุดก็บ่นพึมพำออกมา “ครั้งนี้ต้องเป็นแกลงมือแน่นอน”

เย่ชวงได้ตัดสินว่าเฉินเป่ยเป็นคนลงมือก่อเหตุ ... ครั้งนี้เขา มั่นใจอย่างเต็มที่โดยไม่มีข้อกังขาใดๆ เฉินเป่ยวางแผนการฆาตกรรมที่รุนแรงเช่นนี้... ไม่ว่าสถานะของเขาจะสำคัญมากถึงเพียงไหนก็ตาม ก็ไม่อาจที่จะคุ้มครองเขาไว้ได้!

………

ประตูทางเข้าสนามบินหงเฉียวเมืองหู้ไห่

รถเก๋งสีดำค่อยๆ ชะลอตัวจอดลงอย่างช้าๆ ประตูถูกเปิดออก เฉินเป่ยสวมแว่นตาดำเดินลงมาจากรถ หลังจากนั้นก็หันหลังกลับไป เพื่อมองหัวหน้าหน้าหลี่ที่ใบหน้าซีดเผือด

หัวหน้าหลี่ที่นั่งอยู่ด้านในรถเก๋งมองมาทางเฉินเป่ย พร้อมทั้งพูดอย่างขอโทษ “ขาแข้งไม่ค่อยดี ขออนุญาตไม่ไปส่งคุณด้านในแล้วกัน ครั้งนี้ขอบคุณ คุณมากจริงๆ ที่ช่วยฉันในการกวาดล้างภารกิจการซื้อยาเสพติดได้สำเร็จ แถมยังรีบถ่อเดินทางตั้งไกลมาจากเยี่ยนจิงอีก....”

หัวหน้าหลี่ยังพูดไม่ทันจบ เฉินเป่ยเผยอปากทันที พร้อมทั้งพูดตัดบทเอาไว้ “ตาแก่นี่ ฉันก็แค่เห็นว่าเอาเรื่องส่วนตัวมาช่วยแก้แค้นให้คุณเท่านั้นเอง ... ไม่ได้มีเศษขี้หมาส่วนใดตรงไหนที่ไปเกี่ยวข้องกับทีมดูแลความปลอดภัยในประเทศเลยสักนิด”

หัวหน้าหลี่ท่าทางตะลึงไปชั่วครู่ ถึงได้สติกลับมา ในใจของเฉินเป่ย ยังคงไม่ยอมปล่อยวางเรื่องที่เกี่ยวกับทีมดูแลความปลอดภัยในประเทศ

หัวหน้าหลี่ได้แต่ถอนหายใจ พร้อมทั้งยิ้มให้อย่างเก้อเขิน แล้วหันมาพูดกับเฉินเป่ยแทน “ฉันรู้ แต่หวังว่าคุณจะหายโกรธทีมดูแลความปลอดภัยในประเทศลงไปบ้าง ... เพราะอย่างไรในปีนั้นทีมดูแลความปลอดภัยในประเทศก็ไม่ได้เป็นตัวของตัวเองสักเท่าไหร่”

ถ้าพูดกันตรงๆ อยากจะขอให้คุณคิดเรื่องที่เคยสานสัมพันธ์กับทีมดูแลความปลอดภัยในประเทศในเวลานั้น อย่าได้รังเกียจกันอีกเลย

ส่วนเจ้าหน้าที่หน่วยลับพิเศษอันเก่งกาจเหล่านั้นที่ยืนอยู่ด้านข้างของหัวหน้าหลี่ต่างตกใจตาม... พวกเขาย่อมไม่รู้ว่าผู้ชายที่อยู่ตรงหน้านี้ เคยตกอยู่ในสถานการณ์โดนคำสั่งสูงสุดในการปิดหัวเซี่ยไล่ตามฆ่ามาแล้ว แถมยังกล้าเข้าเมืองหัวเซี่ยมา พร้อมทั้งมาฆ่าคนจากเยี่ยนจิงอีก!