ตอนที่ 507
บทที่ 507 เหวี่ยงไอ้สวะนั่นออกไป
October 28, 2026
บทที่ 507 เหวี่ยงไอ้สวะนั่นออกไป
“ปัง!”
แก้วกระเบื้องแตกเป็นเสี่ยงๆ กระเบื้องมากมายราวกับลูกกระสุนอย่างไรอย่างนั้น ทำให้ยิ่งน่ากลัวเข้าไปอีก มันกระจายไปทั่วทุกทิศ เสียงที่เกิดจากความรวดเร็วดังขึ้นไม่หยุด ทำให้หลีเฟิงขนหัวลุกขึ้นมา จู่ๆ เขาก็รู้สึกหวาดกลัวขึ้นมา
โดยเฉพาะหลีเฟิงกับคุณน้า มีเศษแก้วอยู่สองชิ้น เหมือนกับมันจะพุ่งผ่านหนังศีรษะของพวกเขาไป ถ้าเศษแก้วสองชิ้นนั้นลอยต่ำลงอีกสักหนึ่งเซนติเมตร ไม่แน่อาจจะปาดผมของหลีเฟิงกับหลีเสียนซูไปแล้ว!
ซูเหลยที่อยู่อีกด้านมีสีหน้าอึ้งไป เธอคิดไม่ถึงว่า แก้วกระเบื้องที่โดนเฉินเป่ยบีบจนแตกก่อนหน้านี้ แค่โดนเขาสะบัดเล็กน้อยจะแสดงความน่ากลัวออกมาเช่นนี้ วิธีการแบบนี้มันเหลือเชื่อจนรับมือไม่ทัน!
ถ้าเฉินเป่ยอยากฆ่าหลีเช่าเทียนกับหลีหงขึ้นมา คงจะไม่ใช่เรื่องที่เหลือบ่ากว่าแรง!
“ฉึก ฉึก ฉึก”
เสียงเศษแก้วกระเด็นเข้าไปในกำแพงและที่อื่นๆ ทำให้ความโกลาหลบนโต๊ะอาหารสงบลง หลีเฟิงขนหัวลุกและตัวสั่นไปหมด เขาตกใจกับการกระทำของเฉินเป่ย!
คุณชายอย่างหลีเฟิงที่วันๆ เอาแต่ขลุกอยู่ในไนท์คลับ น้อยมากที่จะเจอคนที่มีความสามารถแปลกๆ แน่นอนว่าเขาไม่คิดว่าคนบ้านนอกที่ไม่เคยอยู่ในสายตาอย่างเฉินเป่ย กลับจะมาเอาชีวิตของเขา!
หลีเฟิงหายใจไม่สม่ำเสมอ ส่วนคุณน้ายังคงหวาดระแวง เธอเหลือบมองหลีหง เมื่อเห็นว่าหลีหงไม่มีปฏิกิริยาใดๆ เธอจึงอดไม่ได้ที่จะมองหลีชิงเยียนอย่างหงุดหงิด จากนั้นจึงตวาดออกมาเสียงดังว่า “หลีชิงเยียนนังผู้หญิงต่ำตม แกดูไอ้คนไม่เอาไหนมันสร้างเรื่องสิ นี่มันเจตนาฆ่าชัดๆ!”
“เช่าเทียน รีบเรียกบอดี้การ์ดอะไรนั่นมาสิ ไอ้สวะที่แต่งเข้ามาบ้านเกือบทำให้เราตายแล้ว!”
คุณน้ากระทืบเท้าแล้วลุกขึ้นมา ไม่นาน เหล่าป้าๆ น้าๆ ของหลีเช่าเทียนก็ตั้งสติได้ และเริ่มตำหนิเฉินเป่ยกับหลีชิงเยียน
หลีชิงเยียนนั่งขมวดคิ้วอยู่ตรงที่นั่ง เธอไม่คิดว่าจะตกอยู่ในสถานการณ์แบบนี้ ตอนนี้เธอไม่รู้จะวางตัวอย่างไรดี
หลีเช่าเทียนยังคงนั่งอยู่ที่เดิมโดยไม่พูดอะไรสักคำ ราวกับไม่ได้ยินสิ่งที่คุณน้าพูดเมื่อครู่
“ให้ตายเหอะ กล้ามาเหิมเกริมในบ้านหลีเหรอ เธอเบื่อการมีชีวิตอยู่แล้วเหรอ วันนี้ฉันจะจัดการเธอเอง!” หลีเฟิงชี้หลีชิงเยียนแล้วพูดออกมาด้วยน้ำเสียงน่ากลัว
“หน้าไม่อาย ฉันคิดไม่ถึงเลยว่าวันหนึ่งจะมีคนกล้าเหิมเกริมในบ้านหลี!”
“ใช่ คนของตัวเองจะทำร้ายบ้านตัวเองแล้วสิ เจ้าบ้าน คุณต้องตัดสินด้วย!”
“เข้ามาจับผู้หญิงต่ำตมกับไอ้ลูกเขยไม่เอาไหนนี่ออกไปที สองคนนี้ทำให้บ้านหลีเสื่อมเสียชื่อเสียง เอาเสื้อของไอ้ผู้หญิงต่ำตมไปแขวนไว้หน้าประตูบ้านหลี เพื่อประจานคนชั่ว!”
ขณะนั้นเอง จู่ๆ น้าของหลีเช่าเทียน หลีเสียนซูพูดขึ้นมาอย่างเสียงดัง เธอจ้องหลีชิงเยียน แววตาของเธอเต็มไปด้วยความดูหมิ่นและเย็นชา!
ลูกน้องของบ้านหลีรับคำสั่งและพุ่งเข้ามาหาหลีชิงเยียน
หลีชิงเยียนขมวดคิ้ว หลีหงกับหลีเช่าเทียนยังคงนั่งเงียบไม่พูดอะไร นี่น่าจะเป็นแผนที่หลีเช่าเทียนวางเอาไว้!
ถอดเสื้อของเธอเพื่อประจานต่อสาธารณชน นี่มันเป็นการลงโทษที่ทุเรศมาก น่าสังเวชยิ่งกว่าการประหารชีวิตเสียอีก!
หลีเซียนสูต้องการแก้แค้นศัตรูที่หู้ไห่ จึงอยากทำลายหลีชิงเยียน!
หลีชิงเยียนกัดฟันกรอด เธอจ้องน้าเขม็ง น้าแสยะยิ้ม แล้วพูดออกคำสั่ง “จัดการ!”
ลูกน้องของบ้านหลีพุ่งเข้าไปหาหลีชิงเยียน จู่ๆ ก็มีคนเข้ามายืนขวางหน้าหลีชิงเยียน แต่ทว่าลูกน้องของบ้านหลีแยกกันพุ่งเข้าไปทางด้านซ้ายและขวาของหลีชิงเยียน
“ผลั่ก ผลั่ก”
จู่ๆ คนนั้นก็เตะออกไปอย่างรวดเร็ว จนทำให้ลูกน้องของบ้านหลีกระเด็นออกไป เหมือนกับลูกปืนใหญ่กระเด็นถอยหลังแล้วกระแทกเข้าไปในผนังอันงดงาม จนทำให้ผนังกลายเป็นรูที่มีรูปร่างเหมือนคน!
เมื่อหลีชิงเยียนเห็นว่าคนที่เข้ามาขวางหน้าเธอคือใคร ดวงตาคู่สวยเบิกกว้าง คนนั้นไม่ใช่ใครที่ไหน แต่เป็นเฉินเป่ย!
“รนหาที่ตาย จัดการไอ้สวะนั่นซะ!” หลีเสียนซูส่งเสียงไม่พอใจแล้วตวาดสั่งออกมา
“ครับ!”
ลูกน้องของบ้านหลีพากันพุ่งเข้าไปหาเฉินเป่ย เฉินเป่ยกวาดตามอง ในปากยังคงเคี้ยวเนื้อวัว เขาแบะปากเมื่อเห็นลูกน้องของบ้านหลี ราวกับว่าไม่สบอารมณ์เป็นอย่างมาก
ขณะที่ลูกน้องของบ้านหลีพุ่งเข้ามาหาเฉินเป่ย เฉินเป่ยกระโดดขาคู่ ตัวของเขาลอยขึ้นและฉีกขาออก ขาของเขาเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วจนเหมือนมีสิบกว่าขา!
การเคลื่อนไหวของเฉินเป่ยรวดเร็วจนยากที่จะมองเห็นด้วยตาเปล่า มองเห็นเพียงขาที่เคลื่อนที่อย่างรวดเร็วและเงาของมันเท่านั้น ราวกับตำนานเตะไร้เงากลับมาเกิดอีกครั้ง!
“ตุ้บๆ”
เสียงของลูกน้องบ้านหลีที่ถูกเฉินเป่ยเตะเขาที่กลางอกกระเด็นถอยหลังไปสิบกว่าก้าว จากนั้นก็กระอักเลือดออกมาทางปาก สีหน้าของคนพวกนั้นซีดเผือด!
เมื่อเฉินเป่ยลงมือ ซูเหลยจึงถอนหายใจออกมา ซูเหลยรู้ดีกว่าใครในที่นี้ เมื่อเฉินเป่ยลงมือ ทุกสิ่งทุกอย่างจะกลายเป็นฝุ่น
เมื่อเขาออกโรงก็ทำให้ทุกคนตกตะลึง!
หลีเฟิงเห็นฉากที่เฉินเป่ยยกเท้า เขารีบหลับตาปี๋ เมื่อเท้าของเฉินเป่ยแตะลงสู่พื้นแล้วมองมายังเขา ภายในใจของเขาเริ่มมีลางสังหรณ์ไม่ดี จึงทำให้ชายหนุ่มหันหลังวิ่งหนีโดยไม่ลังเล