บทที่ 508 สัญญาณ

บทที่ 508 สัญญาณ

หลีเสียนซูมองสภาพใบหน้าที่แทบจะดูไม่ได้ของลูกชาย ก็รู้สึกเจ็บปวดใจเป็นอย่างมาก แววตาที่มองเฉินเป่ยเต็มไปด้วยความโกรธและเกลียด เธอกัดฟันกรอด เธอสาบานในใจว่าอย่าให้เธอมีโอกาส ไม่งั้นเธอจะทำให้จุดจบของเฉินเป่ยกับหลีชิงเยียนน่าสังเวชยิ่งกว่าลูกชายของเธอ!

หลีเฟิงตะเกียกตะกายขึ้นมานั่งข้างคุณน้า คุณน้ามองเฉินเป่ยด้วยสายตาเย็นชา และถามซักไซ้ออกมาว่า “ถึงเสี่ยวเฟิงจะพูดเกินไปหน่อย แต่ทั้งสองคนไม่เห็นว่าเป็นคนในบ้านหลี คนนอกตระกูลมาดูหมิ่นคนในตระกูลขนาดนี้ อย่าบอกนะว่าเจ้าบ้านกับรองเจ้าบ้านจะไม่สนใจ”

หลีชิงเยียนขมวดคิ้ว หลีเสียนซูรู้อยู่แก่ใจว่าหลีเฟิงมาคุกคามเธอก่อน พูดจาสกปรกกับเธอแล้วโดนเฉินเป่ยสั่งสอน แต่ตอนนี้หลีเสียนซูคิดอยากจะโยนความผิดให้เฉินเป่ย

“ถ้าลูกชายของคุณรู้จักควบคุมตัวเอง ก็คงไม่เกิดเรื่องแบบนี้ ปัญหาของลูกมักจะเกิดขึ้นกับผู้ปกครอง ในเมื่อคุณพูดแบบนี้ ฉันก็มีสิทธิ์ที่จะสงสัย การที่ลูกชายคุณควบคุมความหื่นกระหายไม่ได้ เพราะคุณสอนเขาหรือเปล่า”

จู่ๆ หลีชิงเยียนก็ตอบกลับอย่างแข็งกร้าว น้ำเสียงของเธอแน่วแน่ ไม่มีแม้แต่ความอ่อนแอ เห็นได้ชัดว่าเธอจะปะทะกับหลีเสียนซู

ถ้าตอนนี้เป็นที่อื่น หลีชิงเยียนคงจะไม่แข็งกร้าวขนาดนี้ แต่ตอนนี้เธออยู่ในตระกูลหลี ที่นี่เต็มไปด้วยอันตราย เธอได้เตรียมใจเอาไว้แล้ว

คนที่นั่งอยู่ข้างๆ อย่างเฉินเป่ยอดมองหลีชิงเยียนไม่ได้ เขากับซูเหลยคาดไม่ถึงกับการตอบโต้ของหลีชิงเยียน พวกเขาคิดไม่ถึงจริงๆ ว่าหลีชิงเยียนจะแข็งกร้าวเช่นนี้!

นี่มันไม่ใช่บุคลิกของประธานสุดสวยสักนิด!

เฉินเป่ยแอบคิดในใจ แต่สีหน้าของคุณน้ากลับอึ้งไป ไม่นานเธอก็ตั้งสติได้ จากนั้นจึงก่นด่าออกมา เธอทำท่าเหมือนจะแตกหักกับหลีชิงเยียน คำพูดของหลีชิงเยียนมันแทงใจมาก เธอไม่ได้พูดคำหยาบคาย แต่มันแทงใจยิ่งกว่าคำพูดหยาบคายเสียอีก!

หลีเสียนซูไม่ได้นิ่งเหมือนหลีเช่าเทียนกับหลีหง เมื่อโดนหลีชิงเยียนพูดเช่นนั้นใส่ เธอโมโหจนแทบจะกระโดดขึ้นมา

“พอแล้ว เสียนซู นั่งลง!”

ขณะนั้นเอง คนที่นั่งเงียบอยู่นานอย่างหลีหงก็เอ่ยขึ้น

หลีเสียนซูจึงนั่งลงอย่างหงุดหงิดและเอาแต่จ้องหลีชิงเยียน ราวกับอยากจะฆ่าเธอจนอดใจรอไม่ไหว เหมือนกับอาฆาตแค้นกันมานานอย่างไรอย่างนั้น

“หลีหง นายดูสิ นี่คือเลือดชั่วของหลีหยาง ไม่ว่ายังไงฉันก็อาวุโสกว่ามัน มันกล้าพูดอย่างนี้กับฉันอย่างไม่มีความละอายแม้แต่น้อย!” คุณน้าใช้โอกาสนี้พูดเหมือนตัวเองเป็นผู้ถูกกระทำ

หลีหงเงยหน้ามองหลีเสียนซู แล้วพูดว่า “ฉันรู้ว่าอะไรผิดอะไรถูก ไม่ได้ตาบอด การที่ลูกไม่เชื่อฟัง ถือเป็นความผิดของพ่อแม่ เมื่อกี้ลูกชายเธอพูดแบบนั้น เธอไม่ตำหนิเขา แถมยังจะช่วยเขาอีก บังอาจนัก!”

หลีหงพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา หลีเสียนซูกับหลีเฟิงตัวสั่นขึ้นมาทันที ความน่าเกรงขามของหลีหงน่ากลัวกว่าหลีเช่าเทียนไม่น้อยเลย ถึงแม้ว่าหลีเสียนซูจะมีหน้ามีตาในตระกูลหลี แต่ก็ต้องแอบมองสีหน้าของเขาอย่างหวาดระแวง

หลีหงกระทืบเท้าก็เพียงพอที่จะทำให้บรรดาป้าๆ น้าๆ ตัวสั่น

หลีเสียนซูโดนหลีหงสั่งสอน จึงทำได้เพียงนั่งเงียบอย่างว่านอนสอนง่าย และมองหลีชิงเยียนอย่างโกรธแค้น เหมือนกำลังบอกให้หลีชิงเยียนเตรียมตัวให้ดี

“ชิงเยียน จริงๆ แล้วคุณปู่เป็นห่วงเธอมาตลอด เขาไม่สามารถปลีกตัวออกมาได้เพราะงานของประเทศ แต่เขาคิดถึงเธอเสมอ มีอยู่ครั้งหนึ่งหลังจากที่เขาพูดถึงความคิดถึงที่มีต่อเธอและพ่อของเธอ ฉันเลยจัดงานครั้งนี้ขึ้นมา หวังว่าพวกเธอจะได้นั่งพูดคุยกัน ถ้าเป็นไปได้ก็จะเติมเต็มความปรารถนาของเจ้าบ้าน ให้เธอกับพ่อกลับมาที่บ้านหลีอีกครั้ง” หลีเช่าเทียนยกแก้วไวน์ขึ้นมา และยกขึ้นต่อหน้าของหลีชิงเยียน

“กลับมาที่บ้านหลีอีกครั้งงั้นเหรอ” หลีชิงเยียนตกใจ ดวงตาคู่สวยเบิกกว้าง เธอตกใจและตะลึงเป็นอย่างมาก

เธอคิดไปร้อยแปดพันอย่างการที่หลีเช่าเทียนจัดงานเลี้ยงสังหารครั้งนี้ขึ้นมา เพื่อที่จะกำจัดเธอออกไป แต่เธอก็เตรียมใจมาแล้ว ทว่าสิ่งที่คิดไม่ถึงก็คือหลีเช่าเทียนจะให้เธอกับหลีหยางกลับมาที่บ้านหลีอีกครั้ง!

ดวงหน้าสวยของหลีชิงเยียนเต็มไปด้วยความตกตะลึง ผ่านไปนานกว่าจะตั้งสติได้ เธอหันไปมองหลีหง หลีหงจึงพยักหน้า และยิ้มให้เธออย่างเป็นมิตร

“จริงเหรอ” ตอนนี้ประธานสาวที่แสนจะฉลาดและเย็นชา กลับรู้สึกสับสน เธอมองหลีเช่าเทียนอย่างสงสัย เธอไม่อยากจะเชื่อว่าจะมีวันที่เธอกับหลีหยางจะกลับเข้ามาในบ้านหลีอย่างสง่าผ่าเผย