ตอนที่ 578
บทที่ 578 ตระกูลใหญ่
October 28, 2026
บทที่ 578 ตระกูลใหญ่
พอเห็นฉากนี้ สีหน้าหลีชิงเยียนเย็นเยียบราวน้ำค้างแข็ง
“คุณริชาร์ด คุณหมายความว่ายังไงเนี่ย? !”
ริชาร์ดหัวเราะ หัวเราะอย่างบ้าคลั่ง เขาพยายามระงับอารมณ์ตัวเอง พึมพำออกมาว่า “ฉันควรจะสุภาพบุรุษสักหน่อย สุภาพให้มาก...”
พอเห็นริชาร์ดพึมพำแปลกๆออกมา สีหน้าเลขาเริ่มซีดขาว ออกแนวตกใจ เธอโดนผู้ชายต่างชาติแปลกๆคนนี้ทำให้ตกใจเข้าแล้ว! วิธีพูดของริชาร์ดมันดูแปลกพิกล เหมือนคนบ้า
และในเวลานี้ ห้องทำงานข้างๆ
เฉินเป่ยนั่งหลับกรนอุตุอยู่บนเก้าอี้ห้องทำงาน...เมื่อวานเหนื่อยไปมากเพราะการต่อสู้กับหยูนหลิงเซียว แถมยังได้รับบาดเจ็บภายใน วันนี้เขาต้องการการพักผ่อน รักษาบาดแผลภายใน
แต่ทันใดนั้น...เขาที่กำลังหลับอุตุจู่ๆได้ยินเสียงพื้นแตกแว่วมา...เขาลืมตาขึ้นทันที!
เสียงนั้นเบามาก แต่ชัดเจนมาก! ดังมาจากห้องทำงานกรรมการผู้จัดการข้างๆ
เฉินเป่ยเดินออกจากห้องทำงานอีกครั้ง กำลังจะเดินเข้าไปในห้องทำงานกรรมการผู้จัดการ ก็โดนขวางเอาไว้
“พวกนายเป็นใคร?” เฉินเป่ยมองคนต่างชาติกลุ่มนี้อย่างมีเลศนัย
สายตาคนต่างชาติพวกนี้เย็นชามาก จ้องมองเฉินเป่ยเขม็ง แถมสายตายังแฝงแววเย่อหยิ่ง พูดด้วยภาษาอังกฤษว่า “พวกเราเป็นคนที่แกแตะไม่ได้! ไม่อยากตายรีบหนีไปซะ!”
พอได้ยินคำพูดนี้ เฉินเป่ยหัวเราะออกมาทันที “ไม่กล้าแตะ..ดีนี่ ไม่กล้าแตะ...ไม่กล้าแตะงั้นต่อยคงได้ใช่ไหม? !” เฉินเป่ยพูดจบก็สะบัดมือตบหน้าคนต่างชาติคนนั้นเข้าไปทันที!
“เพี๊ยะ!” คนต่างชาติคนนั้นหมุนรอบตัวเองอยู่กับที่ และล้มลงกับพื้นอย่างแรง เลือดไหลออกจากปาก!
ซี๊ด! พวกคนต่างชาติหน้าถอดสี! พุ่งเข้ามารุมเฉินเป่ยเป็นการใหญ่!
“เพี๊ยะเพี๊ยะเพี๊ยะ... !” เฉินเป่ยสะบัดร่าง พุ่งเข้าไปตบรัวๆราวตบยุง!
ผู้ชายต่างชาติกลุ่มนั้นเหมือนโดนฟ้าฟาด เลือดสาดกระเซ็น! !
ในห้องทำงานกรรมการผู้จัดการ ริชาร์ดนั่งอยู่บนโซฟาด้วยสีหน้าเย็นชา เขาพยายามรักษามาดสุภาพบุรุษของตนอยู่...แต่กลับได้ยินเสียงอึกทึกครึกโครมจากด้านนอก!
สีหน้าริชาร์ดเริ่มมีน้ำโหแล้ว เขาตะโกนออกไปข้างนอก “พวกแกทำอะไรกันด้านนอกน่ะ! เงียบกันหน่อยได้ไหม? ! ฉันกำลังคุยเรื่องสำคัญอยู่นะ!”
ทันใดนั้น ประตูห้องทำงานกรรมการผู้จัดการที่ล็อคอยู่ก็เปิดออกดังผ่างด้วยแรงมหาศาล! แรงมันมากจนประตูทั้งบานหักออกเลย!
ริชาร์ดมีสีหน้าโมโหมาก! ท่าทางสุภาพหายเกลี้ยง! แม่งเอ๊ย! ริชาร์ดสติหลุดแล้ว!
“ไอ้บ้า! ใครกล้าบุกเข้ามาหา! ไม่อยากอยู่แล้วหรือไง? ! แม่งเอ๊ย!” ริชาร์ดโมโหสุดขีด ดูน่ากลัวมาก!
หลีชิงเยียนและเลขาของเธอโดนริชาร์ดโหมดนี้ทำตกใจอึ้งไป! จะเปลี่ยนสีหน้าก็เปลี่ยนเอาดื้อๆ...ยังมีหน้าพูดอยู่นั่นว่าตัวเองเป็นสุภาพบุรุษ? คนนี้บ้ามากกว่ามั้ง? เป็นโรคไบโพลาร์แน่!
เฉินเป่ยสองมือล้วงกางเกง ค่อยๆเดินเข้าห้องทำงานกรรมการผู้จัดการ
อ๊า! ! วินาทีที่เห็นเฉินเป่ยเดินเข้าห้องทำงานมา...น้ำเสียงที่แหกปากของริชาร์ดก็ค้างคาในลำคอเอาดื้อๆ!
ทุกอย่างตกอยู่ในความเงียบ! !
ดวงตาสีน้ำเงินเข้มของริชาร์ดเบิกโพลง! ดวงตาแทบถลนออกมา!เขาจ้องมองเฉินเป่ยอย่างไม่เชื่อสายตาตัวเอง! !
ในวินาทีนี้สุภาพบุรุษอังกฤษของทุกคนแข็งเป็นหินไปแล้ว! มีเพียงริมฝีปากเท่านั้นที่สั่นเทาอยู่!
“พรืด--!” ซิการ์พุ่งเข้าปากริชาร์ดทันที! คำพูดของริชาร์ดโดนเบรกไว้ เขาไอรัวๆขึ้นมาทันที!
เฉินเป่ยค่อยๆเดินเข้ามาทีละก้าวอย่างใจเย็น
แต่ริชาร์ดกลับสั่นเทาไปทั้งร่าง! แต่ละย่างก้าวของเฉินเป่ยเต็มไปด้วยรังสีอำมหิต ทำให้เขาค่อยๆถอยโดยไม่รู้ตัว!
สีหน้าประธานสาวชะงัก ค้าง ดวงตางามมองฉากนี้อย่างตะลึง! ริชาร์ดคนบ้านั่นบอกว่า...เขาเป็นคนของตระกูลริชาร์ด?? ทำไมตอนเจอเฉินเป่ยแล้ว...ถึงได้กลัวหัวหดแบบนี้ล่ะ? ! !
วินาทีนี้ ในใจประธานสาวเกิดการคาดเดานานานับประการขึ้น! !
ส่วนเลขาสาวอึ้งตะลึงบื้อไปแล้ว...ดวงตางามเบิกกว้าง ยืนบื้อมองฉากนี้!
“หลง...หลง...” ริชาร์ดพูดพึมพำด้วยน้ำเสียงสั่นเทา...และเริ่มพูดไม่รู้เรื่อง...
เขาจำเฉินเป่ยได้...ตระกูลริชาร์ดมีชื่อเสียงโงดังในต่างประเทศเหมือนกัน...และเพราะเป็นแบบนี้ ริชาร์ดถึงคุ้นเคยใบหน้าของราชาหลงได้ดี!
วินาทีที่เขาเห็นเฉินเป่ย เขายังสงสัยสายตาตัวเองเลย!
เฉินเป่ยแววตาเย็นชาขึ้น “หลงอะไร? ! เรียกฉันว่าเฉินเป่ย! !”
ไม้เท้าในมือริชาร์ดแทบร่วงหลุดมือ!
เขาถอยไม่หยุด รีบเปลี่ยนคำทันที พลางพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเทา “คุณ...คุณเฉินเป่ย...คือว่า...วันนี้ผมแค่มาเจรจากับบริษัทตระกูลหลีกรุ๊ป...ไม่ได้คิดทำอย่างอื่นเลย!”
เฉินเป่ยหรี่ตามองเขา “นายมาจากที่ไหน?”
“ผม...ผมเป็นสมาชิกรุ่นที่หกของตระกูลริชาร์ด..ผมชื่อริชาร์ด...” ริชาร์ดอธิบายเสียงสั่นเทา ในวินาทีนี้...สีหน้าโอหังของเขาแฟบหมดแล้ว..ส่วนเรื่องออร่าท่าทาง? ทิ้งหายไปไหนแล้วไม่รู้! ในตอนที่เผชิญหน้าราชาหลง...เขาจะยังเหลือเกียรติอะไรอยู่หรือไง? !
“อ้อ? ตระกูลริชาร์ด?” สายตาเฉินเป่ยหรี่ตาลง ยิ้มมุมปาก “ดูท่า การตักเตือนครั้งที่แล้วที่ฉันให้พวกนายจะยังไม่พอนะ...ไ
“คุณเฉินเป่ย...วันนี้ผมรู้สึกว่า...พวกเรายังพอคุยกันได้อยู่นะ...” ริชาร์ดพยายามข่มกลั้นความกลัวในใจ และพูดอย่างระมัดระวัง
“คุยกัน?” เฉินเป่ยหัวเราะออกมา จู่ๆเขาก็สะบัดขึ้น!
“เพี๊ยะ!” เสียงตบหน้าฉาดใหญ่เกิดขึ้นกับใบหน้าริชาร์ด! ทำริชาร์ดหมุนคว้างอยู่กับที่หลายรอบ..ก่อนจะหยุดลง! ขนาดเขาเคยได้รับการฝึกฝนวิทยายุทธ์มาก..ยังโดนตบฉาดนี้ทำเอาเวียนหัวไปเลย!
“คุณเฉินเป่ย...พวกเรามีอะไรค่อยพูดค่อยจากันได้นะ...ไม่จำเป็นต้องลงไม้ลงมือหรอก...” ริชาร์ดพูดยังไม่ทันจบ เฉินเป่ยสะบัดมือมาอีกฉาดหนึ่ง!
“เพี๊ยะ!” ริชาร์ดหมุนคว้างอยู่กับที่อยู่หลายรอบอีกครั้ง ใบหน้านั่นโดนตบจนบวมปูดเป็นหมู!
เฉินเป่ยค่อยๆเดินเข้าไป และจับหมวกสุภาพที่อยู่เหนือเขา พูดเสียงเย็นว่า “นายใส่อะไรมาเนี่ย? คิดว่าตัวเองเป็นนักแสดงหรือไง?”
“นี่คือหมวกสุภาพบุรุษ...” ริชาร์ดอธิบาย
“เพี๊ยะ!” เฉินเป่ยสะบัดมือตบไปอีกฉาด!
ริชาร์ดโดนตบจนงง จนเริ่มมีเลือดไหลออกทางมุมปาก
“แก! แกกล้าหลู่เกียรติฉันแบบนี้ได้ยังไง? !” ริชาร์ดมีสีหน้าโมโหและไม่ยอมแพ้! โดนเฉินเป่ยตบไปหลายฉาด ต่อให้เป็นมดธรรมดาก็โกรธ! ยิ่งไปกว่านั้นเขาคือริชาร์ด! สมาชิกรุ่นที่หกของตระกูลริชาร์ด!
“หลู่เกียรติ? แกมีค่าพอให้ฉันลบหลู่ด้วยงั้นหรอ?” สายตาเฉินเป่ยฉายแววประชดและเหยียดหยาม
“บังอาจ! แกอย่านึกว่าฉันกลัวแกจริงๆนะ!” ริชาร์ดกุมหน้าอกตัวเองไว้ สายตาจับจ้องมาที่เฉินเป่ยอย่างเดือดดาล! ถึงสีหน้าเขาจะดูเดือดดาล...มีเพียงใจที่สั่นเทาไม่หยุดนั่นของเขาเท่านั้นที่กำลังบอกเขาว่า...เขาในตอนนี้กลัวมากแค่ไหน! เพราะคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าเขาคือราชาหลงน่ะ! ! ราชาหลงที่สะท้านโลก! !
เฉินเป่ยย่างก้าวเข้ามาทีละก้าว
ร่างแข็งแกร่งของริชาร์ดชะงักกึก และถอยยาวไปหลายก้าวเลยทีเดียว!
“ฉันจะเตือนแกไว้นะ...ฉัน...วันนี้ฉันมาทำหน้าที่ให้ตระกูล! แกจะแตะต้องฉันไม่ได้! ไม่อย่างนั้น...จะถือว่าเป็นศัตรูกับตระกูลริชาร์ดของเรา!”
ร่างเฉินเป่ยแวบขึ้นมาตบเพิ่มอีกฉาด!
ริชาร์ดโดนตบจนลอยขึ้น เขาหมุนคว้างกลางอากาศก่อนตกลงพื้นอย่างแรง เขากระอักเลือดพรืด ดูน่าอนาถมาก!
“เป็นศัตรูกับตระกูลริชาร์ด? เหอะ...” เฉินเป่ยยิ้มหยันมองเพ่งไปที่ริชาร์ดบนพื้น เหมือนจะมีแววประชดหยามหยันด้วย “ฉันกำลังคิดว่า จะจัดการถอนรากถอนโคนพวกแกเลยดีไหม...”
พอได้ยินคำพูดเฉินเป่ย ริชาร์ดสีหน้าเปลี่ยนทันที!
“แก! แก...แกกล้าต่อต้านตระกูลริชาร์ดอย่างเปิดเผยงั้นหรอ? !”