ตอนที่ 579
บทที่ 579 ราชาหลงคือนาย
October 28, 2026
บทที่ 579 ราชาหลงคือนาย
ประธานสาวหลีชิงเยียนงงเป็นไก่ตาแตกไปแล้ว เธออึ้งอยู่นานกว่าจะได้สติกลับมา “เฉินเป่ย...” เธอเรียกชื่อเฉินเป่ย
ดวงตางามจ้องมองเฉินเป่ยอย่างสงสัย...คล้ายกับจะเตือนเขา...อย่าฆ่าคน...เธอไม่อยากให้เฉินเป่ยเจอปัญหามากขึ้นเพราะบริษัทตระกูลหลีกรุ๊ป...
เฉินเป่ยส่งสายตาวางใจคืนให้เธอ จากนั้นก็เหยียบกระแทกหน้าอกริชาร์ดต่อ ริชาร์ดเจ็บจนร้องโหยหวนออกมา!
“ขอร้องล่ะ..อย่าฆ่าฉัน..ฉันเป็นสมาชิกรุ่นที่หกของตระกูลริชาร์ดนะ..” ก่อนตายริชาร์ดยังพยายามดิ้นรน
“สมาชิกรุ่นที่หก? ต่อให้แกเป็นผู้ก่อตั้งตระกูลริชาร์ดก็ไม่มีประโยชน์! วันนี้ ในเมื่อแกกล้ามาหาเรื่องบริษัทตระกูลหลีกรุ๊ป...ก็ต้องเตรียมใจที่จะโดนเหยียบไว้แล้ว!” เฉินเป่ยกระแทกฝ่าเท้าอีก อวัยวะภายในของริชาร์ดสะท้านไปตามๆกัน โดนเท้านี้ของเฉินเป่ยเข้าไปแทบจะกระเด็นอยู่แล้ว!
สายตาเฉินเป่ยกวาดมองไปทั่วห้องทำงาน พลางถาม “มีเทปพลาสติกไหม?”
สีหน้าหลีชิงเยียนตะลึง ดึงสติคืนไม่ทัน “นาย นายจะเอาเทปพลาสติกไปทำอะไรน่ะ?”
เฉินเป่ยยิ้มมุมปากพลางว่า “เล่นมายากลน่ะ”
หลีชิงเยียนงงเป็นไก่ตาแตก ควานหาเทปพลาสติกจากในห้องทำงานมาได้หนึ่งม้วนหนาๆ โยนให้เฉินเป่ย
เฉินเป่ยรับเทปพลาสติกมา ไม่พูดพล่ามทำเพลง ก็ดึงเทปออกพันรอบตัวริชาร์ดเลย!
ริชาร์ดตกใจมาก! สั่นสะท้านไปทั้งตัว! “อย่าฆ่าฉัน! อย่าฆ่าฉัน! ขอร้องล่ะ...ไว้ชีวิตฉันด้วย!”
เฉินเป่ยไม่แยแสเขาสักนิด พันเทปพลาสติกรอบแล้วรอบเล่า ตัวริชาร์ดโดนพันจนแทบจะกลายเป็นมัมมี่ มือเท้าโดนพันไว้หมด ขยับตัวไม่ได้สักนิด!
ผ่านไปสักครู่...
“เทปไม่พอ ขอผมอีกสักหลายม้วนนะ” เฉินเป่ยพูดขึ้นดื้อๆ
เลขาได้สติกลับมา รีบวิ่งออกจากห้องทำงานไป และหยิบเทปใสจากด้านนอกมาหลายม้วน
เฉินเป่ยดึงเทปออก พันรอบตัวริชาร์ดหลายรอบมาก! เทปพันไปรอบแล้วรอบเล่า พันรอบริชาร์ดกลายเป็นบะจ่าง ดูน่าอนาถมาก!
ริชาร์ดโดนพันซะกลายเป็นบะจ่าง เขาตกใจจนตัวสั่นเทา! น้ำมูกน้ำตาไหลปะปนกันลงมา แม้แต้กางเกงก็ยังเปียก...เขาฉี่ราดแล้ว!
“ขอร้องล่ะ...ปล่อยฉันไปเถอะ...ราชาหลง...ขอร้องล่ะ!” ริชาร์ดขอร้องออกมาอย่างน่าอนาถ!
“เพี๊ยะ!” เฉินเป่ยตบไปหนึ่งฉาดเลย ตัดบทคำพูดของริชาร์ด!
เพียงแต่ประธานสาวขมวดคิ้วสงสัยแล้ว ใช่! เมื่อกี้เธอได้ยินชัดเจนถึงคำพูดนั้นของริชาร์ด..ราชาหลง! เขาเรียกเฉินเป่ยว่าราชาหลง!
วินาทีนี้ประธานสาวแววตาสับสนมาก เธอจ้องมองเฉินเป่ยเขม็ง..เขามีฉายาว่าราชาหลงจริงๆด้วย! ราชาหลง? ! ฉายานี้หมายถึงฐานะอะไร? ! ! หลีชิงเยียนรู้สึกว่าเธอเข้าใกล้สถานะนั้นของเฉินเป่ยเข้าไปใกล้ทุกทีแล้ว แต่ความจริงดูจะสับสนอยู่มาก!
เฉินเป่ยไม่ธรรมดาจริงๆ...เขาปิดบังอะไรเธออยู่กันแน่...หลีชิงเยียนเข้าโหมดครุ่นคิด...
เฉินเป่ยพันริชาร์ดจนกลายเป็นบะจ่างอันใหญ่ จากนั้นก็หิ้วริชาร์ดออกไปถึงข้างหน้าต่างชั้นเก้าสิบเก้า
“ชิงเยียน ไม่ถือสาถ้าผมจะทำลายหน้าต่างใช่ไหม?”
หลีชิงเยียนอึ้ง ดึงสติมาไม่ทัน...แต่เธอก็พยักหน้าตามสัญชาตญาณ...เธอไม่เข้าใจว่าเฉินเป่ยคิดจะทำอะไร?
เฉินเป่ยเอาหัวเทปที่พันตัวริชาร์ดทั้งหมดมารวมกันไว้ที่พื้น
ริชาร์ดตัวสั่นเทา “ขอร้องล่ะปล่อยฉันไปเถอะ! อย่าฆ่าฉันเลย! อย่าฆ่าฉัน!”
เฉินเป่ยยิ้มอย่างมีเลศนัยว่า “วางใจเถอะ ฉันไม่ฆ่าแกหรอก ฉันจะให้แกได้ลิ้มรสการบันจี้จั้มป์ที่สวยที่สุดในโลกไง”
เฉินเป่ยพูดจบ ก็หิ้วร่างริชาร์ดโยนไปทางหน้าต่างเอาดื้อๆ!
“เพล๊ง!” หน้าต่างกระจกแตกดัง! แตกจนกระจกหน้าต่างหล่นลงพื้นแตกกระจาย!
ร่างบะจ่างของริชาร์ดโดนโยนชนหน้าต่าง และดิ่งลงพื้นตามกระจกที่แตกกระจาย!
จากชั้นเก้าสิบเก้า ความสูงกว่าห้าร้อยกว่าเมตรพุ่งเร็ว...ดิ่งลงพื้น!
“อ๊า---!!” ระหว่างตกดิ่งด้วยความเร็ว ริชาร์ดสีหน้าซีดเผือด ตกใจจนขีดสุด! มันเป็นการร้องโหยหวนก่อนตาย! การร้องโหยหวนครั้งสุดท้ายของเขา! !
เทปใสที่พันอยู่บนตัวริชาร์ดหนาๆหลายครั้งโดนดึงพรืดด้วยความเร็วสูง คลายตัวกลางอากาศ เหมือนเชือกที่คลายตัวจากเขาออก...ตัวเขาเหมือนหมุนติ้วไม่หยุด...พุ่งดิ่งลงพื้นที่ห่างไปร้อยเมตรนั่น!
ในห้องทำงานบริษัทตระกูลหลีกรุ๊ป เพื่อนร่วมงานกลุ่มหนึ่งกำลังประชุมอยู่เลย จู่ๆได้ยินเสียงร้องโหยหวนดังข้างหน้าต่างดิ่งลงล่าง! เพื่อนร่วมงานในห้องประชุมต่างพากันตะลึงอึ้ง! ! แต่ละคนพุ่งไปที่หน้าต่าง มองฉากนี้ด้วยอาการตกตะลึง!
วินาทีนี้ ริชาร์ดกลายเป็นจุดเด่นเพียงจุดเดียว! พนักงานหลายพันคนของบริษัทตระกูลหลีกรุ๊ป แทบจะกว่าครึ่งตึกอยู่ติดชิดหน้าต่าง มองภาพริชาร์ดในสภาพบะจ่างร่วงตกตึก!
เทปสันแต่ละชั้นค่อยๆคลายตัวออก และแสดงพลังในการคลายแต่ละชั้นออกมา!
ริชาร์ดสีหน้าซีดเผือด! ตาแทบถลน! จ้องมองพื้นด้านล่างเขม็ง! ร่างเขากำลังพุ่งดิ่งลงพื้นด้านล่าง!
วินาทีนี้เขาคิดว่าตัวเองไม่รอดแล้ว! คงเละเป็นโจ๊ะแน่นอน!
ในที่สุด เทปที่พันร่างริชาร์ดก็คลายตัวออกหมด...มันช่วยลดแรงปะทะไปได้มาก! ร่างเขาล้มลงพื้นอย่างแรง!
“โครม--!” พื้นสะท้านเป็นหลุม ร่างริชาร์ดแทรกเข้าพื้นเป็นรูปตัวเขาเลย ฝุ่นคลุ้งกระจาย!
ห้องทำงานกรรมการผู้จัดการชั้นเก้าสิบเก้า หลีชิงเยียนกับเลขาสีหน้าซีดเผือด มองภาพหลุมฝุ่นคลุ้งกระจายที่ดำดิ่งไปหลายร้อยเมตรนั่น...ทั้งคู่บื้อไปเลย! !
“คุณ..คุณฆ่าคนหรอ...?” เลขาสีหน้าซีดเผือด พูดพึมพำเสียงเปลี่ยน
เฉินเป่ยจุดบุหรี่ขึ้นมาสูบพูดเสียงเรียบว่า “วางใจเถอะ ไม่ตายหรอก...” เขาเหยียบๆเทปส่วนปลายที่แปะไว้ที่พื้น
เทปหลายรอบนี้ช่วยลดแรงได้มหาศาล ต่อให้นายริชาร์ดนั่นอยากตายก็ตายไม่ได้! เฉินเป่ยเดิมก็ไม่อยากให้เขาตายอยู่แล้ว... เฉินเป่ยแค่อยากให้บทเรียนที่เขาจะลืมไม่ลงไปตลอดชีวิตเท่านั้นเอง! และเป็นการเชือดไก่ให้ลิงดูกับตระกูลริชาร์ดด้วย!
ตึกชั้นล่างที่ห่างไปห้าร้อยเมตร หลุมขนาดใหญ่ สมาชิกรุ่นที่หกตระกูลริชาร์ด...เนื้อตัวเต็มไปด้วยเลือด นอนอ้าขาหลาในหลุม เขาเบิกตากว้าง...ตกใจเป็นลมไป! ขนาดสลบไปยังเบิกตากว้าง! รู้ได้เลยว่าวินาทีที่เขาสลบไป...เขาตกใจมากแค่ไหน! !
คฤหาสน์ริชาร์ด ณ ประเทศอังกฤษที่ห่างไกลไปหลายหมื่นกิโลเมตร
บนยอดโดมปราสาทสูงหลายสิบเมตร เป็นโบสถ์คริสที่ใหญ่มาก วันนี้เป็นวันทำพิธีมิซา สมาชิกตระกูลริชาร์ดทั้งหมดพากันนั่งหน้าโบสถ์ ฟังคำสอนของบาทหลวง
แถวที่นั่งแถวหน้าของโบสถ์ ไจล์สคุณชายใหญ่ของตระกูลในชุดสูทเป็นทางการ นั่งสงบอยู่ที่นั่น ร้องเพลงคริสไปด้วยท่าทางสงบนิ่ง
คริสเตียนเป็นความเชื่อที่สืบทอดกันมาหลายชั่วอายุคนของตระกูลริชาร์ด ทุกคนต่างเชื่อมั่นในความอิสระ และเป็นคำอธิษฐานของพวกเขาที่มีต่อตระกูลด้วย
ในตอนนี้เอง จู่ๆก็มีลูกน้องคนหนึ่งผลักประตูใหญ่ของโบสถ์ทะเล่อทะล่าเข้ามาด้วยสีหน้าแตกตื่น!
บาทหลวงที่นิ่งสงบโดนลูกน้องคนนี้ทำให้แตกตื่น ไจล์สคุณชายใหญ่ค่อยๆลืมตาขึ้น แววตานิ่งเฉย
ลูกน้องคนนั้นวิ่งหน้าตื่นมาที่หน้าไจล์ส คุกเข่าข้างเดียวร้องว่า “คุณชายใหญ่ เกิดเรื่องแล้วครับ!”
ไจล์สดวงตาหรี่ลงด้วยความสงสัย คล้ายกับจะโมโห แต่บาทหลวงยิ้มน้อยๆให้เขาเป็นเชิงว่า อย่าโมโห ทุกอย่างแค่ผ่านมาแล้วก็ผ่านไป ต่อหน้าพระเยซู ต้องการความเงียบสงบ
ไจล์สวางไบเบิ้ลในมือลงช้าๆ พึมพำภาวนาว่า “สวรรค์ก็คือนรก นรกก็คือสวรรค์...” พูดจบ เขาหันไปโค้งคำนับต่ำให้กับสัญลักษณ์ไม้กางเขนหน้าโบสถ์ เป็นการเคารพ
เวลานี้ คุณชายใหญ่ตระกูลริชาร์ดสงบลงแล้ว ทุกอย่างประหนึ่งลมพัดผ่าน ไม่ข้องเกี่ยวกับโลก