ตอนที่ 611
บทที่ 611 บ้านตระกูลจาง
October 28, 2026
บทที่ 611 บ้านตระกูลจาง
เฉินเป่ยถอนหายใจยาว “ก็ได้ คุณอย่าพึ่งลนลานไป งั้นผมไปล่ะ...ราตรีสวัสดิ์”
ระหว่างพูด เฉินเป่ยหมุนตัวเดินออกไปอย่างจำยอม...
....
วันต่อมา เฉินเป่ยยังคงตื่นเป็นปกติทุกวัน โดนอุดอู้อยู่ในห้องพักรับรองตั้งหลายวัน...จู่ๆก็กลับมาอยู่ห้องนอนท็อปสุดหรูแบบนี้ ทำให้เฉินเป่ยอดรู้สึกขัดเขินไม่ได้
หลังจากออกกำลังกายตอนเช้าและอาบน้ำเสร็จ...เฉินเป่ยกลับมาคฤหาสน์บ้านหลี
หลีหยางดึงเฉินเป่ยเข้ามาร่วมทานอาหารเช้าด้วยกันอย่างร่าเริง...
และในเวลานี้ หลีชิงเยียนประธานสาวกำลังอยู่ในชุดนอน นั่งทานอาหารเช้าตาปรืออยู่ที่โต๊ะอาหาร
เฉินเป่ยรีบปราดมานั่งข้างหลีชิงเยียน เกาะชิดติดเธออย่างสนิทสนม ทั้งคู่นั่งติดกัน ขาเฉินเป่ยแทบจะเกยขึ้นไปบนร่างหลีชิงเยียนอยู่แล้ว สรุปคือนั่งกินข้าวเช้าอย่างสนิทสนมแบบนี้แหละ
แต่หลีชิงเยียนกลับไม่คิดอย่างนั้น เธอไม่อยากสนใจเฉินเป่ยสักนิด เธอรีบกินแล้วก็ลุกไปเลย...
เฉินเป่ยมองตามแผ่นหลังรีบร้อนของสาวเจ้า...เขารู้สึกเหมือนน้ำลายจะไหล...เกรดท็อปเลยนะเนี่ย..ก็ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่จะได้ลิ้มรสน้า...
ตอนนี้เอง ข่าวเช้าในจอโทรทัศน์จู่ๆก็ประกาศรายงานข่าวใหม่ล่าสุด...!
“เมื่อคืน ตามการยืนยันข่าวของประชาชนที่เกี่ยวข้อง...ใกล้เขตชุมชนแห่งหนึ่งในเมืองหู้ไห่...ได้ยินเสียงระเบิดดังกึกก้องสองครั้ง...สงสัยว่าจะเกิดเหตุระเบิดของวัตถุขนาดใหญ่ประเภทเครื่องบิน...แต่เท่าที่พบหลักฐานในที่เกิดเหตุตามคำบอกเล่าของนักข่าวเรา...พื้นที่เกิดเหตุราบเรียบ..ส่วนเหตุการณ์อัพเดท...หน่วยงามที่เกี่ยวข้องจะทำการสืบต่อไป...”
ซื้ด! พอเห็นข่าวนี้..สายตาเฉินเป่ยขมวดแน่นทันที!
เขารีบหันไปมอง จ้องภาพข่าวบนหน้าจอทีวีเขม็ง!
...
ในเวลาเดียวกัน เมืองหู้ไห่ บ้านตระกูลจาง
หวางอู๋ตี๋นั่งอยู่หน้าโต๊ะอาหาร และทานอาหารเช้ากับจางจ้านนิ่งๆ อาหารเช้าบ้านตระกูลจางอุดมสมบูรณ์ผิดปกติ หวางอู๋ตี๋เป็นแขก แขกวีไอพีของบ้านตระกูลจาง ดังนั้น จางจ้านเลยต้อนรับด้วยมารยาทระดับท็อปสุด
หวางอู๋ตี๋สีหน้านิ่งสงบ รับรู้รสชาติอาหารเช้าอันอุดมสมบูรณ์ สำหรับเขาแล้ว อาหารพวกนี้ก็ธรรมดา ไม่ได้ทำให้เขาสนใจอะไร
แต่ว่า...ข่าวเช้าที่ประกาศหน้าจอทีวีแห่งหนึ่งของเมืองหู้ไห่ กลับดึงความสนใจเขาได้อย่างแท้จริง แถมยังเปลี่ยนเป็นตกตะลึงในชั่วพริบตาด้วย! !
วินาทีที่มองเห็นข่าว “การระเบิดในเขตชุมชนเมืองหู้ไห่”ที่ออกอากาศทางทีวี...สีหน้าหวางอู๋ตี๋เปลี่ยนจากตกตะลึงเป็นโกรธจัด! !
“ปั้ง! “คุณชายตระกูลหวางแห่งเยี่ยนจิงโกรธจัด ตบโต๊ะดัง! ทำเอาโต๊ะสะเทือนไปเลย! จางจ้านตกใจสะดุ้ง..สีหน้าลุกรี้ลุกลน “คุณชายหวาง...ทำไมหรอ? เกิดอะไรขึ้น? !”
หวางอู๋ตี๋โกรธจนสีหน้าซีดเผือด เขาชี้ไปที่ข่าวในหน้าจอทีวีเขม็ง “รีบ.. รีบไปหาวิธีหยุดการกระจายข่าวนี้เดี๋ยวนี้! ทำอย่างนี้ได้ยังไงกัน! ! ใครอนุญาติให้พวกเขารายงานแบบนี้! !”
จางจ้านอึ้งไปเล็กน้อย ก่อนจะได้สติกลับมา เขารีบโทรศัพท์ทันที...
ไม่นาน ข่าวที่กำลังถ่ายทอดสดอยู่ก็หยุดชะงักไปดื้อๆ...และมีโฆษณาหนึ่งเข้ามาแทนที่...
...
ในคฤหาสน์ตระกูลหลี เฉินเป่ยจ้องข่าวที่โดนแทรกกะทันหันนั่นเขม็ง..แววสงสัยในแววตายิ่งหนักขึ้น! วินาทีนี้เขากำหมัดทั้งสองแน่น เหมือนกำลังจะระเบิดความโกรธ!
ภูเขาต่างซานนั่น เป็นที่ที่เขาฝังศพเล่ยิงไว้! และการที่เครื่องบินลำนั้นระเบิด...มีความเป็นไปได้แค่อย่างเดียว! มีคน...มาขโมยศพเล่ยิง! ทำลายศพและหลักฐาน! เพราะเขาปรับเปลี่ยนระบบการระเบิดตัวเองในศพเล่ยิงไปหลายอย่าง เพื่อป้องกันอำนาจบางแห่งมาลักพาศพ...แต่ไม่คิดเลยว่า..พวกเขาจะมาจนได้...พวกเขาไม่ยอมเว้นแม้แต่ศพคนตายด้วยซ้ำ!
วินาทีนี้ เฉินเป่ยระงับความโกรธไว้ไม่ได้แล้ว...ต่อให้เล่ยิงผิดยังไง...แต่เขาก็เสียเลือดเสียเนื้อเพื่อหัวเซี่ย เขาเสียสละให้! ต่อให้หลังจากที่เขารับคำสั่งบ้านหวาง แล้วจะสูญเสียเกียรติในวันวานไป..แต่หลังจาก...เขาตาย..ไม่ควรโดนรบกวนอีก! เขาควรมีสิทธิ์หลับอย่างเป็นสุข!
แต่คนพวกนี้...กลับไม่ยอมละเว้นแม้แต่ศพคนตาย! นี่มัน...บ้าชัดๆ!
“ทำไมหรอ?” ตอนนี้ซูเหลยเดินเข้ามา เห็นสีหน้าเฉินเป่ยไม่สู้ดีนัก เลยอดถามอย่างเป็นห่วงไม่ได้
เฉินเป่ยสูดลมหายใจเข้าปอด พยายามระงับความโกรธในใจ และกลับสู่ความสงบในพริบตา
“ไม่มีอะไร” เขาดูปกติจนผิดปกติ เหมือนไม่มีอะไร แต่แววตานิ่งสงบนั่นกลับทอประกายคมปลาบขึ้นวูบหนึ่ง!
สิบนาทีผ่านไป ประธานสาวก้าวลงบันไดมาหลังจากเปลี่ยนชุดเรียบร้อย
เฉินเป่ยตามติดร่างเธอกับซูเหลย เข้าไปนั่งในรถ ซูเหลยขับรถMaybachไปจนถึงอาคารตระกูลหลี...
หลีชิงเยียนและซูเหลยลงจากรถ
หลีชิงเยียนในรองเท้าส้นสูงเดินเข้าตึกอย่างสง่า...แต่ในเวลาเดียวกันเธอกลับเดินแช่มช้า...ราวกับกำลังรอให้ใครเดินตามมา...แต่รออยู่นาน ผู้ชายคนนั้นกลับหายตัวไปไม่เหลือแม้แต่เงา...ไปไหนเนี่ย??
หลีชิงเยียนหันไปมองอย่างสงสัย...เธอเห็นแค่รถMaybachเลี้ยวออกไป...เหลือเพียงท้ายรถลิบๆ
พอเห็นฉากนี้ เธออดใจกระตุกวูบไม่ได้...เขาไปทำอะไรน่ะ?
เหอะ...หมอนี่จะทำอะไรเกี่ยวอะไรกับฉันล่ะ? ประธานสาวเดินกระแทกรองเท้าส้นสูงเข้าลิฟท์อย่างไม่สบอารมณ์...
....
Maybachวิ่งไปด้วยความเร็วสูง สุดท้ายก็หยุดลง
เฉินเป่ยก้าวลงจากรถ พลางหยิบบุหรี่ออกมาสูบ
เขายืนสองมือล้วงกระเป๋า ปากคาบบุหรี่ไว้ ท่าทางดูกร่างเป็นอันธพาล ก้าวเข้าโรงพักช้าๆ
ในโรงพัก เจ้าหน้าที่จำนวนหนึ่งกำลังทำงานอย่างขะมักเขม้น ดูยุ่งกันมาก พอเห็นเฉินเป่ยเข้าโรงพักมา...เจ้าหน้าที่ตำรวจทุกคนพากันตะลึง! !
ทุกคนพากันหันไปมอง เบิกตากว้าง มองเขาเขม็ง! !
วินาทีนี้ เฉินเป่ยกลายเป็นบุคคลอันตรายอันควรจับตามองของโรงพักหู้ไห่ไปแล้ว! ชื่อนี้สร้างกระแสมากมายขึ้นในที่นี้! เมื่อวานทุกโรงพักในหู้ไห่ต่างพากันรู้เรื่องหมด!
“เฉินเป่ย... ! แกมาทำอะไรน่ะ? ! อยากโดนจับขังอีกหรือไง? !” เจ้าหน้าที่ตำรวจแต่ละคนตะคอกเสียงดังด้วยสีหน้าเย็นชามาก!
เฉินเป่ยพ่นควันบุหรี่ออกมาทีหนึ่ง พูดอย่างเอื่อยเฉื่อยว่า “อย่าตื่นเต้นไป ทุกคน...ฉันแค่มาเอาของๆฉันคืน...”
เจ้าหน้าที่ทุกคนสีหน้าสงสัย ตะคอกอย่างเย็นชา “บังอาจ!”
พอได้ยินคำนี้ เฉินเป่ยหรี่ตามองทันที
“หลายวันก่อน นาฬิกาข้อมือของฉัน แล้วก็มีดสั้น...พวกนายยึดไปเองนะ พวกนายคิดจะไม่คืน?”
เจ้าหน้าที่ตำรวจสีหน้าเย็นชาสุดๆ ตะคอกกลับว่า “กล้าพกอาวุธโดยพลการ แกยังอยากได้คืนอีกหรือไง? ! รีบไสหัวไปเลย!”
เฉินเป่ยพ่นควันบุหรี่ออกมาอีกที เขายิ้มมุมปากเล็กน้อย “พูดแบบนี้..พวกแกคิดจะฮุบไปเองล่ะสิ?”
“บังอาจ! แกจะไปไม่ไป?” เจ้าหน้าที่คนหนึ่งส่งซิก ทุกคนล้อมกรอบกันเข้ามา ล้อมเฉินเป่ยเป็นรูปสามเหลี่ยม บรรยากาศดูตึงเครียดมาก
เฉินเป่ยปรายตามองหนึ่งรอบ “อยากลงมือ...ฉันแค่มาเอาของๆฉันคืนเท่านั้นเอง...ไม่จำเป็นต้องลงไม้ลงมือหรอกมั้ง?”
เจ้าหน้าที่ตำรวจสีหน้าขมึงทึง หลายคนในนั้นดึงกระบองออกมารอแล้ว!
เฉินเป่ยส่ายหน้าเบาๆ มองหยันพลางว่า “ทำไมต้องบังคับฉันด้วยน้า...”
พูดจบ...บุหรี่ครึ่งมวนในมือเขาบินออกไปทันที!
“พรืด!” บุหรี่พุ่งแรงเร็วราวลูกกระสุน พุ่งเข้าหน้าเจ้าหน้าที่คนหนึ่ง...เจ้าหน้าที่คนนั้นรู้สึกแค่หน้าผากโดนกระแทกอย่างแรง..ร่างสะท้านถอยเสียหลักไป...ก่อนล้มคะมำลงพื้น!