ตอนที่ 613
บทที่ 613 จางจ้าน
October 28, 2026
บทที่ 613 จางจ้าน
ในเวลานี้ เฉินเป่ยไม่มีเวลาคิดเลย! เขาไม่มีทางหนีได้เลย!
เฉินเป่ยเบี่ยงตัวหลบ ตวัดฝ่ามือทั้งคู่ออกไป กลายร่างเป็นเงา!
“ฟิ้วฟิ้วฟิ้วฟิ้ว---!” ทุกที่ที่สองฝ่ามือตวัดผ่าน...จะทำบรรยากาศสะท้านอย่างรุนแรง! ใบไม้พายุหมุนสะท้านนั่น พริบตาเดียวสลายกลายเป็นผุยผง...
ชายแก่สีหน้าทะมึน! สองเท้าเหยียบพื้นพร้อมกัน!
“พลั่ก!” แผ่นหินใต้ฝ่าเท้าแตกร้าวทันที!
“ไป!” ได้เห็นแค่ร่างชราของเขาพุ่งทะยานออกไป กวาดขายาวออก!
ฝีมือร้ายกาจพาเศษหินฝุ่นนับไม่ถ้วนบนพื้นพุ่งผ่านอากาศ พร้อมเสียงเสียดหูพุ่งไปทางเฉินเป่ย! !
รังสีอำมหิตแผ่ซ่านล้อมรอบเฉินเป่ย...ฝุ่นผงกระจายคละคลุ้ง ดูน่ากลัวมาก! นี่เป็นฉากสำคัญ สะท้านฟ้า! แต่ทุกมุมที่ล้อมรอบเฉินเป่ยแทบจะโดนหมด! ไม่มีที่ให้หลบเลย!
ชายแก่ค่อยๆดึงสองมือกลับมาไขว้หลัง ทั้งตัวเขาเปรียบเสมือนกระบี่ยาวโบราณ ปกป้องบ้านตระกูลจางหลายสิบปี ชายแก่ฝีมือคับฟ้าระดับอาวุโส วันนี้...คมออกจากฝักอีกครั้ง!
หลังจากฝุ่นผงคละคลุ้งอย่างรุนแรง...ค่อยๆหายไป...
ร่างนั้นกลับยังยืนอยู่ที่เดิมอย่างสงบ
ชิ้ง! พอเห็นเฉินเป่ยยืนสงบนิ่งไร้รอยขีดข่วนอยู่ที่เดิม...แววตาของชายแก่เคร่งเครียดขึ้นมาทันที! มีแววไม่เชื่อสายตาตัวเองอยู่ในนั้นด้วย! !
การ์ดบ้านจางแต่ละคนสีหน้าตะลึง! นี่มันเรื่องอะไรกัน? ! ผู้อาวุโสลงมือเอง..อีกฝ่าย...กลับไร้แม้รอยขีดข่วน? !
“ตาแก่ ความอดทนของฉันมีจำกัดนะ..ถ้ารู้ตัวกัน ก็รีบเอาตัวหวางอู๋ตี๋ออกมา...ไม่งั้นฉันจะเข้าไปเอาตัวมันในบ้านจางของพวกแกเอง!” น้ำเสียงเฉินเป่ยเย็นเยียบสุดๆ มีแววท้าทายแบบไม่แคร์อยู่ด้วย
คฤหาสน์บ้านตระกูลจาง หลงเฟิ่งเก๋อ
หวางอู๋ตี๋กำลังนั่งจิบชาหลงจิ่งกันสบายๆอยู่ในหลงเฟิ่งเก๋อ ชาหลงจิ่งรสชาติกลมกล่อมส่งกลิ่นหอมละมุนออกมา หวางอู๋ตี๋ค่อยๆลิ้มรสความหวานหอมของชาหลงจิ่ง ดูสบายอารมณ์มาก
“หลงจิ่งของทะเลสาบตะวันตกนี่เป็นหนึ่งในเจียงซีจริงๆ...ดีมากเลย ทั้งหวานหอมราวน้ำใสกระจ่าง ทำให้เราใจเย็นลงได้” หวางอู๋ตี๋พูดสีหน้าฟิน นั่นเป็นอารมณ์ประหนึ่งความสงบก่อนภูเขาถล่ม ในสายตาเขา ทุกอย่างอยู่ในการควบคุมหมด
ชาหลงจิ่งแห่งทะเลสาบตะวันตกชั้นเยี่ยมแบบนี้ มีแต่อำนาจและฐานะของบ้านตระกูลจางในหู้ไห่นี่เท่านั้นแหละที่หามาได้
จางจ้านจิบชาอีกคำ ก่อนหัวเราะว่า “ก็แค่ชาธรรมดาเท่านั้นแหละ คุณชายหวางมาเยี่ยมเยือนกระทันหัน พวกเราไม่ทันได้ตั้งตัว วันหลังจะเอาชาหลงจิ่งชั้นเยี่ยมที่เก็บสะสมมาสามสิบปีออกมาชงให้คุณชายละกันนะ”
ได้ยินคำเยินยอของจางจ้าน หวางอู๋ตี๋ยิ้มบางๆ ถึงจะรู้ว่าเยินยอ...แต่เขาฟังแล้วรู้สึกดี
“ครับ ครับ...งั้นเอาตามนี้นะ” หวางอู๋ตี๋พยักหน้าเนิบๆ แววตาครุ่นคิดลุ่มลึกประหนึ่งห้วงลึกในจักรวาล
“คุณชายหวาง...โอกาสหน้า คุณไม่ต้องเตือนผมแล้วนะ ผมจะทำหน้าที่ดาบยาว พุ่งไปฆ่าเจ้าขยะนั่นเอง เพื่อช่วยคุณชายหวางขจัดหมาที่เป็นหอกข้างแคร่นี่” จางจ้านยืนกรานอีก
พอได้ยินคำพูดนี้ สีหน้าหวางอู๋ตี๋ดูเปลี่ยนเล็กน้อย แต่เขายังคงดูสบายๆ
หวางอู๋ตี๋จิบชาหลงจิ่งอีกคำ พลางว่า “มดเล็กๆระดับนี้ จะคู่ควรให้ผมลงมือได้ยังไง? แค่ตัวกีดขวางตัวเดียวในเมืองหู้ไห่...ถ้าผมจะจัดการมัน ง่ายยิ่งกว่าพลิกฝ่ามือ ก็สามารถจัดการมันได้แล้ว” จางจ้านพยักหน้า พูดอย่างยกยอว่า “ครับ คุณชายหวางพูดถูกแล้ว...มดตัวหนึ่งเท่านั้น ไม่คู่ควรเลยสักนิด”
ในตอนที่ทั้งคู่จิบชากันสบายๆ ด้านนอกกลับมีเสียงชกต่อยอึกทึกขึ้น
ไม่นาน การ์ดคนหนึ่งวิ่งเข้ามาทะเล่อทะล่า
“รายงานนายน้อย...ด้านนอก...ด้านนอกมีคนมาก่อเรื่องครับ!” การ์ดรายงานเสียงละล่ำละลัก
“หือ มีคนมาก่อเรื่อง? ใครกัน? กล้ามาก่อเรื่องที่บ้านตระกูลจาง ท่าจะเบื่อชีวิตแล้วสิ” จางจ้านพูดเสียงเรียบ ถามเนิบๆ
เขาไม่แคร์เลยสักนิดว่าคนก่อเรื่องเป็นใคร...คนที่กล้ามาก่อเรื่องบ้านตระกูลจาง...ไม่มีใครได้กลับไปอย่างครบสามสิบสองเลยสักคน
การ์ดละล่ำละลักบอกว่า “เขาบอกว่า...เขาแซ๋เฉิน...”