ตอนที่ 614
บทที่ 614 จากไป
October 28, 2026
บทที่ 614 จากไป
เฉินเป่ยยืนห่างออกไปเป็นเมตรด้วยสีหน้าเรียบเฉย แววตาเคร่งเครียด! เขายอมรับว่า วินาทีนี้เขาดูถูกคู่ต่อสู้ไปหน่อย!
เฉินเป่ยยิ้มมุมปากพลางว่า “ไม่คิดว่า...บ้านจางที่ใกล้จะล่มแล้ว...ยังมียอดฝีมือแบบนี้อยู่อีก...คิดไม่ถึงจริงๆ...”
พอเฉินเป่ยพูดแบบนี้ ทุกคนสีหน้าเปลี่ยนทันที การ์ดมากมายจ้องเฉินเป่ยตาเขม็ง รังสีอำมหิตแผ่ซ่านไม่หยุด!
เฉินเป่ยบังอาจมากที่พูดแบบนี้ นี่มันไม่เห็นบ้านจางอยู่ในสายตาเลยสักนิด!
คนแบบนี้ บ้านจางจะปล่อยไว้ไม่ได้!
สายตาเฉินเป่ยจับจ้องผู้อาวุโสอย่างครุ่นคิด นี่เป็นสายตาแบบที่ใช้เวลาเจอคู่ต่อสู้...เห็นได้ชัดว่า ตาแก่ชราตรงหน้านี้คู่ควรที่จะ...สู้! สู้กับเขาจริงๆ!
สีหน้าชายแก่เคร่งเครียดอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน! ! ตอนนี้กำปั้นนั้นของเขายังคงสั่นเทาน้อยๆ! การปะทะกับเฉินเป่ยเมื่อกี้...นั่นเป็นศัตรูที่น่ากลัวที่สุดเท่าที่เขาเคยเจอมาในชีวิตเลย! ความรู้สึกนี้...เขาคุ้นเคยมาก! เหมือนกับ...เหมือนกับท่านผู้นั้นที่เขาไม่อาจหาญกล้าปะทะด้วยได้เลย...
ผู้อาวุโสกลับเห็นรังสีอำมหิตที่น่ากลัวซะยิ่งกว่าเจ้าตระกูลจากตัวเฉินเป่ย...นี่...มันเหลือเชื่อจริงๆ!
สีหน้าจางจ้านนายน้อยตระกูลจางเย็นเยียบราวน้ำแข็ง! เขายกดาบยาวนั่นขึ้น ดาบยาวเปล่งออร่าและกลิ่นคาวเลือดออกมา!
“เอ๋อตงเฉิน...สวรรค์มีทางแกไม่ไป...นรกไม่มีทางไปแกกลับคิดจะบุกรุก...” จางจ้านยกดาบยาวขึ้นกันหน้าอก มีออร่าอำมหิตแผ่ซ่านไปทั่วร่างเขา! วันนี้ ต่อหน้าประตูคฤหาสน์บ้านจาง เขาจะฆ่าล้างบางเอง!
การ์ดทุกคนที่นั่นพากันถอยให้...วิชาของนายน้อย..พวกเขาเคยเห็น! นั่นเป็นกระบวนท่าทำลายล้างที่น่ากลัวนัก...วันนี้นายน้อยจะลงมือเอง..ถ้าอย่างนั้น...เลือดสาดกระเซ็นแน่!
เฉินเป่ยได้ยินอย่างนั้น ก็แค่นเสียงข่มขู่ออกมาอย่างเย็นชาว่า “จางจ้าน...วันนี้ฉันจะให้ทางรอดกับแกเหมือนกัน ขอเพียงแกมอบตัวหวางอู๋ตี๋ออกมา...ฉันจะเปิดทางรอดให้ตระกูลจางของแก”
“ชิ้ง!” พอเฉินเป่ยพูดคำนี้ การ์ดบ้านจางแต่ละคนมีสีหน้าโกรธขึ้งทันที!
“สามหาว! !” สีหน้าจางจ้านบิดเบี้ยวด้วยความโกรธ ดาบยาวยกขึ้นตวัดกลางอากาศทันที!
“ฆ่า!” จางจ้านตะคอกออกมา ดาบยาวขยับพุ่ง! เข้าฟาดฟันเฉินเป่ย!
ผู้อาวุโสด้านหลังสีหน้าสับสนมาก เขาชะงักไปอึดใจ และขยับแล้ว! ร่างชราพุ่งเข้าใส่ราวธนูออกจากฝัก! เหยียบพื้นทะยานกลายเป็นเงาร่างพุ่งเข้าโจมตีเฉินเป่ย! วันนี้ต้องฆ่าเฉินเป่ยให้ได้! ! หมัดเมื่อกี้ปะทะกัน ทำให้เขารู้สึกถึงความน่ากลัวของเฉินเป่ยแล้ว! คนแบบนี้...เก็บไว้ไม่ได้! ! อาศัยโอกาสนี้ร่วมมือกับนายน้อย กำจัดมันซะ จะได้ไม่เหลือเสี้ยนหนามไว้อีก! !
บนพื้น...แตกเป็นเสี่ยง! ไม่ว่าย่างก้าวใดที่ชายแก่ย่ำไป ล้วนแตกกระจายทั้งสิ้น! !
นี่เป็นฉากไม่มีทางรอดเลย!
ดาบยาวฟันตรง ตวัดผ่านอากาศ! สองหมัดกล้าดุจเหล็กสั่นสะท้านโลกา! !
ไม่มีทางหนีเลยสักนิด!
เฉินเป่ยหรี่ตามอง กล้ามเนื้อสองแขนเกร็งแทบระเบิด กล้ามเนื้อปูดโปนแทบทะลุออกมา! ในมือขวาของเขา มีดสั้นสีดำทะมึนปรากฎตัวเงียบๆ! นั่นคือหลงหยา!
ถ้าจะสู้ ก็สู้! หลงหยาปรากฏตัวเมื่อใด เลือดไหลนองทันที!
ในตอนที่จะตวัดมีดสั้น มีรถสปอร์ตคันหนึ่งแล่นเข้ามา!
“หยุดนะ!” เสียงผู้หญิงคนหนึ่งดังจากในรถ!
พอได้ยินเสียงเธอ มีดหลงหยาที่กำลังจะโจมตีของเฉินเป่ยเก็บกลับมาทันควัน..เขาถอยอย่างรวดเร็ว!
“โครม!” ดาบยาวของจางจ้านตวัดตัดอากาศอีกครั้ง...ห่างจากหน้าอกเฉินเป่ยไปเกือบซม.! สุดท้ายก็พลาดอยู่ดี! !
สองหมัดของผู้อาวุโสพุ่งเข้ามา...หมัดนี้หลบไม่ได้...โครม!
หน้าอกเฉินเป่ยโดนสองหมัดกระแทกจนตัวลอยออกไป!
“อุ๊!” เฉินเป่ยโดนกระแทกลอยไปหลายสิบเมตร และกระแทกกับพื้นอย่างแรงจนพื้นแตก!
“แค่กแค่กแค่ก...”
ห่างไปไม่ไกล จางจ้านสีหน้าโกรธจัด ตะคอกว่า “ไม่ต้องคิดหนี! ตายซะ!” พูดจบ ดาบยาวในมือเขาตวัดขึ้นอีกครั้ง ประกายดาบตวัดพาให้สะท้านทรวง!