ตอนที่ 620
บทที่ 620 ฝนตกหนัก
October 28, 2026
บทที่ 620 ฝนตกหนัก
ทันใดนั้น เฉินเป่ยแอ่นตัวประหนึ่งคันธนู! ร่างเปลี่ยนเป็นเงาร่าง! ทุกที่ที่ย่างผ่าน พื้นก็แตกเป็นเสี่ยงๆ! !
“ซ้วบ--!” เงาร่างหมุนควงสว่านเข้าไป เร็วปานสายฟ้าแลบ บรรยากาศสะท้าน! !
ลิ้นของเซียวเข้อเซิงยังไม่ทันโดนใบหน้าเซี่ยถิงถิง..ใบหน้าเขาก็โดนพลังน่ากลัวกระแทกเข้าให้...จนบิดเบี้ยว! ! ฟันหลุดกระเด็นออกมาซี่หนึ่งเลย! ร่างของเขาโดนพลังน่ากลัวกระแทกจนกระเด็นเหมือนกัน! เลือดสดไหลทะลักออกมา! !
“โครม--!” ร่างเซียวเข้อเซิงลอยไปกระแทกผนัง...ผนังยุบลงไปเลยทีเดียว!
“นายน้อย! !” คนตระกูลเซียวร้องด้วยความโกรธ! ทั้งหมดพุ่งเข้ามาโจมตีอย่างแรง! หมัดเท้าเตะต่อยสะท้านมาก!
พวกเขาเป็นลูกน้องที่แข็งแกร่งที่สุดของตระกูลเซียว พวกเขาคนมาก! ทุกคนต่างพกรังสีอาฆาตมาด้วย! ต้องการฆ่าเฉินเป่ยให้ตายคาที่!
เฉินเป่ยสะบัดร่างหลบ! !
“โครมโครมโครม--!” ทุกที่ที่ร่างเขาพาดผ่าน คนตระกูลเซียวค่อยๆลอยกระเด็นทีละคน...เลือดสดไหลรินกลางอากาศ! ร่างมากมายหล่นกระแทกกับพื้น...พื้นยุบตัวไปตามๆกัน...สภาพดูเละเทะมาก...
ท่ามกลางการยุบตัวของกำแพงที่อยู่ไม่ห่างไกลนัก สีหน้าเซียวเข้อเซิงบิดเบี้ยว เขาปีนขึ้นมาอย่างสั่นๆ...แทบจะวิ่งหนีออกไปเลย.. ตอนนี้เองเขาตกตะลึงแล้ว! ผู้ชายในชุดสูทน่ากลัวตรงหน้านี้...เป็นปีศาจร้ายชัดๆ! เป็นปีศาจร้ายที่คนละระดับกับเขาโดยสิ้นเชิงเลย! เขาไม่มีทางรับมือได้เลย! ตอนนี้ต้องหนีเอาตัวรอดก่อน!
เฉินเป่ยปราดร่างเข้าไป กลายเป็นเงาร่าง พุ่งไปอยู่ต่อหน้าเซียวเข้อเซิง... !
เซียวเข้อเซิงสีหน้าเปลี่ยนทันที! ประกายคมของฝ่ามือปรากฏขึ้น และพุ่งแทงไปที่เฉินเป่ยเอาดื้อๆ!
เฉินเป่ยขยับตัวเร็วปานสายฟ้าแลบ จับหมับเข้าทันควัน “พลั่ก!” แขนของเซียวเข้อเซิงโดนแรงน่ากลัวจับบิดเบี้ยวจนข้อต่อหลุดเอาดื้อๆ!
เซียวเข้อเซิงเจ็บปวด พยายามจะขัดขืน...กำหมัดชกไปที่เฉินเป่ย! แต่ละกระบวนท่ากะเอาตายเลย! นี่เป็นกระบวนท่าฆ่าคนที่โหดร้ายที่สุด!
เฉินเป่ยพลิกตัวจับหมับที่กำปั้นเขา ออกแรงบิด! สะบัดผ่านไหล่ลงพื้นเลย!
“โครม--!” เซียวเข้อเซิงโดนสะบัดลงพื้นอย่างแรง พื้นยุบทันที...ฝุ่นผลคละลุ้งไปทั่ว!
“ไอ้เลว! แกไปตายเดี๋ยวนี้เลย! !” เซียวเข้อเซิงคว้าเข็มของหมัดที่พื้น และคิดจะลุกขึ้นมา เอาเข็มนั่นแทงไปที่เฉินเป่ยอีกครั้ง!
ทันใดนั้น เฉินเป่ยยกหมัดขึ้นซัดออกไปทันที!
“โครม--!” หนึ่งหมัดเข้าไปที่ใบหน้าเซียวเข้อเซิงเต็มแรง! มันช่างน่ากลัวซะจริง!
หัวของเซียวเข้อเซิงมุดเข้าไปในพื้นเอาดื้อๆ...ดั้งจมูกหักทันที! เลือดสดไหลรินทั่วใบหน้า! !
ใบหน้าโดนชกซะบิดเบี้ยว...เปลี่ยนรูปไปเลย!
ความเงียบเข้าครอบงำทันที!
บนพื้น...สภาพน่าอนาถมาก คนตระกูลเซียวต่างนอนระเนระนาดบนพื้น...ร้องโหยหวนอย่างเจ็บปวด...มีบ้างสลบไปแล้ว...เลือดสดยังคงไหลริน...
เวลาสั้นๆแค่ไม่ถึงนาที...คนตระกูลเซียวที่เย่อหยิ่งพวกนั้นแพ้หมดแล้ว... !
เฉินเป่ยค่อยๆลุกขึ้น สีหน้าเขาเรียบเฉย ไร้อารมณ์ฆ่าใดๆ...ทั้งหมดนี้เหมือนกับเป็นไปตามธรรมชาติเท่านั้น
เขาปัดฝุ่นบนชุดสูทออก จากนั้นก็ค่อยๆเดินมาข้างเซี่ยถิงถิง ถามเสียงเบาว่า “บาดเจ็บหรือเปล่า”
เซี่ยถิงถิงหน้านิ่งตะลึงซีดขาว ยังคงไม่ได้สติกลับมา...
เฉินเป่ยเริ่มเก้อเขิน สงสัยอยู่หลายวินาที เขายื่นมือไปกุมมือน้อยของเซี่ยถิงถิง...หวังว่าจะสามารถให้ความรู้สึกอุ่นใจกับเธอได้
ผ่านไปสักพัก เซี่ยถิงถิงถึงได้สติกลับมาจากความน่ากลัวนั่น และรีบส่ายหัวไม่หยุด...
“พ่อหนุ่ม นายเก่งมากเลยนะ...” ในตอนนี้เอง เซี่ยเจี้ยนกั๋วที่ได้รับบาดเจ็บกระอักเลือดเดินเข้าหาด้วยสีหน้าดีใจ และคว้าจับมือเฉินเป่ยอย่างตื่นเต้น พูดอย่างตื่นเต้นว่า “มีนายอยู่ วิทยายุทธหู้ไห่มีความหวังแล้วนะ...”
“เธอเป็นลูกสาวฉัน...” เซี่ยเจี้ยนกั๋วพูดยังไม่ทันจบ สายตาเบนไปจบที่มือที่กุมกันไว้ของเฉินเป่ยกับเซี่ยถิงถิง...เขาเห็นเฉินเป่ยกำลังกุมือเซี่ยถิงถิงอยู่...
ทันใดนั้น เซี่ยถิงถิงใบหน้าแดงเรื่อขึ้นทันที...
ชิ้ง! เฉินเป่ยมีสีหน้าเก้อเขิน รีบปล่อยมือเซี่ยถิงถิงทันที!
“คุณอย่าพึ่งเข้าใจผิดนะ ผมแค่ผ่านมาพอดี และเผอิญเห็นคนพวกนี้ก่อเรื่องอยู่...เลยเข้ามาสั่งสอนพวกมันซักหน่อยเท่านั้นเอง” เฉินเป่ยกลับมามีสีหน้าเย็นชาเหมือนเดิม พลางอธิบายอย่างเย็นชา
“อ๋อ งั้นบังเอิญจริงนะ” เซี่ยเจี้ยนกั๋วพยักหน้าอย่างมีนัยยะ เพียงแต่แววตาดูแปลกนิดหน่อย...
“คนบนพื้นพวกนี้ คุณจะจัดการเองไหม?” เฉินเป่ยมองเขานิ่งๆ ยิ้มมุมปากน้อยๆ
เซี่ยเจี้ยนกั๋วพยักหน้า เฉินเป่ยมองซ้ายมองขวา เห็นไม่มีเรื่องอะไรแล้ว เลยหมุนตัวเดินจากไป
ตอนที่เดินผ่านเซียวเข้อเซิง เฉินเป่ยชะงักเท้าลงมองเซียวเข้อเซิงเล็กน้อย
“เดี๋ยว” เซียวเข้อเซิงพยายามจะลุกขึ้น เขามองเฉินเป่ย “แกเป็นใครกันแน่?”
แต่เซียวเข้อเซิงยังพูดไม่ทันจบ เฉินเป่ยก็ถีบลงไปหนึ่งที ทำเขาสลบลงไปเลย
พอเห็นเฉินเป่ยจากไป เซี่ยถิงถิงอดเสียดายไม่ได้ เหมือนอยากเรียกเขาไว้..แต่เธอลังเลอยู่นาน...สุดท้ายได้แต่ก้มหน้าลง..บางที เขาอาจจะมีความลับอะไรบางอย่างล่ะมั้ง
ไม่นาน รถMaybachสีดำแล่นจากไป...เหลือแต่สภาพอนาถของที่นี่
เซี่ยเจี้ยนกั๋วทำความสะอาดสถานที่ ก่อนส่ายหัวอย่างเหนื่อยใจ...ตั้งแต่เขาขึ้นดำรงตำแหน่งเกียรติยศบ้าบอนี่...ก็มีแต่ปัญหาไม่หยุดไม่หย่อน...
เซี่ยเจี้ยนกั๋วเดินมายืนต่อหน้าคนตระกูลเซียวที่นอนร้องครวญครางกันอยู่ เหล่าพวกเขาอย่างไม่แคร์หนึ่งที
“ตระกูลเซียวของเรา...จะต้อง...ไม่มีทาง...ปล่อยพวกแกไปแน่...ไม่ยอมปล่อยสมาคมบู๊แห่งหู้ไห่แน่...” คนตระกูลเซียวคนหนึ่งพูดเสียงสั่นเทาด้วยสีหน้าเจ็บปวด
เซี่ยเจี้ยนกั๋วไม่เปลืองน้ำลาย เหยียบลงหน้าอกเขาไปหนึ่งที “ยังจะปากเก่งอีก... !” พูดจบปุ๊บ ก็มีเสียงแคร่กดังขึ้น กระดูกหน้าอกของคนนั้นโดยเหยียบหักเรียบร้อย...
คนตระกูลเซียวที่เหลือหุบปากเงียบทันที...พวกเขานอนแบบกับพื้น แทบไม่กล้าพูดอะไร...เหมือนเป็นศพเลย...
...
ระหว่างทางขับรถกลับบริษัท เฉินเป่ยปากคาบบุหรี่กลับไปห้องทำงาน
ตอนพึ่งเปิดคอม จะเข้าไปเล่นเกมส์...ประตูห้องทำงานก็โดนเคาะเบาๆ
“เชิญ” เฉินเป่ยตะโกนอย่างแปลกใจ
คนที่เข้ามาคือร่างอรชรอ้อนแอ้น
“มีอะไร?” เฉินเป่ยอึ้งเล็กน้อย ระหว่างมองสาวสวยตรงหน้า
ซุนเจียเจียซึ่งเป็นเลขาคนใหม่ของประธานสาวถือชุดเสื้อผ้าสีดำชุดหนึ่ง เธอเดินเหยียบรองเท้าส้นสูงเข้ามาเบาๆ
“รบกวนคุณหรือเปล่าคะ?” ซุนเจียเจียเลขาสาวถามเสียงเบา
“เปล่า ฉันกำลังเบื่อเลย กำลังเล่นเกมส์” เฉินเป่ยอธิบาย
ซุนเจียเจียยืนอยู่ตรงนั้น สองมือจับกันแน่น เหมือนกำลังลังเล มีอะไรอยากพูด แต่ก็พูดไม่ออก