บทที่ 621 ประเทศญี่ปุ่นโจมตีอีกครั้ง

บทที่ 621 ประเทศญี่ปุ่นโจมตีอีกครั้ง

รถยนต์มายบัคเคลื่อนตัวไปบนถนนท่ามกลางพายุ กระจกนอกหน้าต่างรถถูกฝนสาดกระหน่ำ ท้องฟ้าเต็มไปด้วยความมืดมิด พายุพัดเศษขยะและฝุ่นขึ้นมาเหมือนลมหมุนที่น่ากลัว

เฉินเป่ยนั่งอยู่ในรถ เขากำลังคาบบุหรี่อยู่ในปากและเหยียบคันเร่งรถยนต์เบาๆ ภายในรถมีกลิ่นบุหรี่บางๆ ด้วยสภาพอากาศเช่นนี้ ทำให้รู้สึกอึดอัดและอบอ้าวเป็นอย่างมาก

เฉินเป่ยหรี่ตาลงมองพายุและความมืดสนิทบนท้องฟ้า พายุและลมแรงเป็นวันที่อากาศดีจริงๆ

ดูเหมือนว่าหลีชิงเยียนจะทนกับควันบุหรี่ในรถไม่ไหวแล้ว เธอใช้มือปัดควันไปมา จากนั้นจึงลดกระจกรถยนต์ลงเล็กน้อย

“อย่าเปิดหน้าต่าง!” จู่ๆ สีหน้าของเฉินเป่ยก็เปลี่ยนไปและพูดเสียงดังออกมา แต่ทว่ามันสายไปเสียแล้ว

หลีชิงเยียนลดกระจกรถลงประมาณหนึ่งเซนติเมตร

ทันใดนั้นก็สัมผัสได้ถึงลมพายุที่อยู่ข้างนอก หลีชิงเยียนตกใจและทำอะไรไม่ถูก ทว่าภายในระยะเวลา 0.01 วินาที

“ฟิ้ววว” ประกายแสงที่ไร้รูปร่างพุ่งเข้ามาทางช่องหน้าต่างรถอย่างรวดเร็ว

เฉินเป่ยยกมือขึ้นมารวบตัวหลีชิงเยียนเอาไว้ ขณะเดียวกันมีดหลงหยาก็ปรากฏขึ้นในมือขวาของเขา

“ฉิ้ง” เสียงโลหะดังขึ้นเบาๆ ประกายแสงไร้รูปร่างโดนมีดหลงหยาจู่โจมจนกระเด็นกลับไป

“ฟิ้วๆๆๆ” วินาทีต่อมาก็มีประกายแสงพุ่งเข้ามานับไม่ถ้วน เฉินเป่ยหน้านิ่ง มีดหลงหยาสะบัดไปมาอย่างรวดเร็ว

“ฉิ้งๆๆ” ช่วงที่กระจกรถยนต์เคลื่อนขึ้น มีประกายแสงของอาวุธลอยอยู่ท่ามกลางพายุในความมืดนับไม่ถ้วน และพุ่งเข้ามาจู่โจมกระจกรถยนต์

หลีชิงเยียนมองไปนอกหน้าต่างอย่างเหม่อลอย ครั้งนี้เธอมองเห็นวัตถุที่พุ่งเข้ามาจู่โจมได้อย่างชัดเจน มันเป็นเข็มสีดำขลับ

หลีชิงเยียนหน้าซีด “นี่..นี่มันอะไร”

“เข็มพิษ” เฉินเป่ยตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

เมื่อได้ยินเช่นนั้นหัวใจของเธอก็เต้นแรงขึ้นมาทันที เข็มพิษอย่างนั้นเหรอ

รถยนต์มายบัคเคลื่อนตัวต่อไปท่ามกลางพายุในความมืด ลมกระโชกแรงจนเกิดเสียงอันน่ากลัว ท้องฟ้ามืดสนิท วิวข้างนอกโดนพายุปิดล้อมเอาไว้หมดจนแทบจะมองไม่เห็นอะไร

“ทำยังไงดี เรารีบออกจากที่นี่กันเถอะ” ใบหน้าของหลีชิงเยียนซีดเผือด

เฉินเป่ยเพียงแค่ส่ายหน้าเบาๆ โดยไม่ได้พูดอะไร เพื่อเป็นการบอกเธอว่าอย่าทำอะไรบุ่มบ่าม

อีกฝ่ายใช้ประโยชน์จากสภาพอากาศอันเลวร้ายเช่นนี้ ตอนนี้ไม่รู้แม้กระทั่งว่าอีกฝ่ายเป็นใคร ถ้าออกจากรถไปตอนนี้จะเป็นอันตรายเป็นอย่างมาก

ข้างนอกหน้าต่างรถลมพายุกระหน่ำอย่างบ้าคลั่ง ท้องฟ้าสีดำส่งเสียงคำรามออกมาไม่หยุด

ทันใดนั้นก็มีแสงฟ้าแลบ ร่างของใครบางคนปรากฏอยู่ท่ามกลางความมืด และเคลื่อนตัวไปมาอย่างรวดเร็วจนเกือบจะเร็วกว่าสายฟ้าแลบ

“ตู้มมม” เสียงดังขึ้นจนน่าตกใจ ท่ามกลางแสงฟ้าแลบบนท้องฟ้า จู่ๆ ท้องฟ้าก็สว่างขึ้นมา

เห็นเพียงร่างสีดำที่น่ากลัวราวกับปีศาจที่กำลังพุ่งมาทางรถยนต์มายบัค

“ฉิ้งง” ดาบซามูไรที่ยาวและเยือกเย็นฟาดฟันลงราวกับสายฟ้า มันคือสายฟ้าที่อยู่ท่ามกลางความมืด

“ฉิ้งงง” เสียงโลหะกระทบกันอย่างรุนแรงดังขึ้น ดาบซามูไรโจมตีเข้ามาบนหลังคารถยนต์มายบัค

ประกายไฟพุ่งออกมา ส่วนประกอบของโลหะเกิดเสียงดัง

เฉินเป่ยที่นั่งอยู่ในรถแววตานิ่ง เขาเงยหน้ามองผ่านกระจกกันกระสุนซันรูฟบนรถยนต์

เห็นร่างของปีศาจร้ายที่อยู่บนหลังคารถได้อย่างชัดเจน

ทันใดนั้นสีหน้าของหลีชิงเยียนซีดเผือด โดนลอบทำร้ายอีกแล้ว!

ทักษะของคนที่อยู่บนหลังคารถรวเร็วมาก ดาบซามูไรในมือของมันสะบัดไปมาจนน่ากลัวและฟันลงมาบนหลังคารถอย่างแรง ประกายไฟพุ่งออกมา มันพยายามใช้แรงฟันลงมาที่หลังคารถ

“ทำยังไงดี” หลีชิงเยียนจิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว เธอตื่นตระหนกจนเสียสติไปแล้ว

แววตาของเฉินเป่ยยังคงนิ่ง เขาจ้องไปที่เงาดำบนหลังคารถ

“ไม่ต้องห่วง นี่คือกระจกกันกระสุนที่ใช้ทางทหาร มันไม่สามารถทำอะไรได้” เฉินเป่ยพูดปลอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

ถึงเฉินเป่ยจะพูดปลอบออกมาแบบนั้น แต่จิตใจของเธอก็ยังไม่เป็นสุข หัวใจของเธอเต้นตึกตัก เงาดำที่อยู่ข้างบนทำให้เธอไม่สามารถสงบจิตสงบใจได้เลย

“นั่งให้ดี” เฉินเป่ยปรับเกียร์ไปที่เกียร์ S

จากนั้นเสียงเครื่องยนต์ของรถดังสนั่น รู้สึกถึงแรงกระชากอย่างรุนแรง รถยนต์มายบัคเคลื่อนตัวอย่างรวดเร็วท่ามกลางพายุที่น่ากลัว

ทว่าเงาดำที่อยู่บนหลังคารถยังคงยืนนิ่งไม่ขยับไปไหน ดูเหมือนว่าจะไม่สามารถสลัดมันออกไปได้

บนท้องฟ้ายามค่ำคืนสูงหลายพันเมตร ฟ้าร้องและฟ้าผ่ากำลังก่อตัวท่ามกลางพายุฝน สายฟ้ากะพริบอยู่ภายใต้เมฆสีดำ

“ระวัง!” คนที่นั่งอยู่เบาะหลังอย่างหลีชิงเยียน รู้สึกเหมือนมีอะไรผิดปกติ เธอรีบพูดเตือนออกมาทันที

แววตาของเฉินเป่ยนิ่ง เขารู้สึกถึงอันตรายมากมาย!

เงาดำที่อยู่บนหลังคารถยังไม่ไปไหน แต่ดาบของมันไม่สามารถทำลายกระจกกันกระสุนได้ งั้นมันจะทำอะไรกันแน่ มันกำลังรออะไรอยู่

ในขณะเดียวกัน ที่ความสูงหลายพันฟุตบนท้องฟ้า สายฟ้าภายในเมฆดำยังคงส่องประกายไม่หยุด เหมือนจะมีกระแสไฟฟ้าไหลวนอยู่

ทันใดนั้นเฉินเป่ยก็รู้สึกถึงอะไรที่ไม่ดี

สีหน้าของเฉินเป่ยยังคงเคร่งขรึม เขาตัดสินใจเปิดนาฬิกาดิจิตอลตรงข้อมือ

บนหน้าปัดนาฬิกาเต็มไปด้วยปุ่มต่างๆ เฉินเป่ยกดปุ่มแพร่กระจายการรบกวนของกระแสไฟฟ้า

“ตู้มม” เสียงฟ้าร้องและฟ้าผ่าอย่างรุนแรง บนท้องฟ้าอันมืดมิดเต็มไปด้วยสายฟ้าสว่างไสว พายุยังคงโหมกระหน่ำ

เงาดำที่อยู่บนหลังคารถมายบัคยกดาบซามูไรในมือขึ้น และพูดด้วยภาษาญี่ปุ่นว่า “สายฟ้า!” “ตู้มมม” สายฟ้าสีม่วงราวกับปีศาจพุ่งเข้ามาที่ดาบซามูไรในมือของเงาดำนั่น

มันเร็วเหมือนสายฟ้า เพราะว่าพวกมันคือสายฟ้า

ทันใดนั้น สีหน้าของหลีชิงเยียนซีดเผือด เพราะเธอไม่เคยเจอกับเหตุการณ์ที่น่ากลัวขนาดนี้มาก่อน สายฟ้าพาดผ่านไปมานับไม่ถ้วนและพุ่งมายังรถมายบัค นี่มันปีศาจร้ายในโลกวิทยาศาสตร์ชัดๆ

จู่ๆ ดาบซามูไรที่อยู่ในมือของเงาดำก็กลายเป็นสายล่อฟ้า มันดึงดูดฟ้าร้อง ไฟฟ้าแรงสูงและฟ้าผ่านับไม่ถ้วนที่อยู่บนท้องฟ้า น่ากลัวเหมือนปีศาจร้ายที่ออกมาจากกรง

ทันใดนั้นเงาดำนั่นก็ปักดาบซามูไรเป็นแนวนอนไว้บนหลังคารถ จากนั้นมันก็หายตัวไปท่ามกลางความมืด

สายล่อฟ้าสำเร็จ ต่อไปก็รอชมภาพอันน่ากลัวได้เลย

ท่ามกลางพายุยามค่ำคืน ดวงตาอันน่ากลัวนับไม่ถ้วนลืมตาขึ้น และจ้องไปยังรถยนต์มายบัคราวกับปีศาจ พวกเขากำลังรอชื่นชมภาพอันน่ากลัว

“ตู้มมม” สายฟ้านับไม่ถ้วนผ่าไปที่ดาบซามูไรที่อยู่บนหลังคารถมายบัค กระแสไฟฟ้าแรงสูงนับหมื่นนับพันโวลต์พุ่งเข้าใส่รถยนต์มายบัคในพริบตา เครื่องยนต์ของรถระเบิดทันที รถทั้งคันหยุดลงท่ามกลางพายุ