บทที่221 ฟื้นคืนชีพ

บทที่221 ฟื้นคืนชีพ

วันถัดไป

เยี่ยนจิง ในห้องโถงแห่งบ้านหลี มีคนไม่น้อยนั่งอยู่ หลีหงนั่งยืดตรงและกำลังจัดเสื้ออยู่ สีหน้าดูหนักใจ ระหว่างคิ้วของเขาทำให้เห็นถึงความเจ็บปวด

และหลีเซิ่งนั่งอยู่ข้างสตรีวัยกลางคนที่มีหน้าตาสะสวยและนัยน์ตาคู่นั้นดูแดงระเรื่อ แล้วก้มหน้าลงมองศพที่ถูกผ้าขาวคลุมไว้ ลูกตาของพวกเขาเหมือนเคล้าด้วยคราบเลือด ทำให้เห็นอย่างชัดเจนว่าได้ผ่านที่ร้องไห้ที่แสนจะทรมานจนจะขาดใจ

หลีเช่าเทียนนั่งอยู่ตรงฟากขวา ใบหน้าที่ไม่แสดงอารมณ์ใดๆ ออกมาซุกซ่อนอยู่ในผมยาวอันยุ่งเหยิง ยากที่จะจับต้องถึงอารมณ์ความรู้สึกของเขา และยากที่จะคาดเดาความคิดภายในใจของเขา

ผ่านไปสักพัก หลีหงก็ชี้ไปยังศพที่ถูกผ้าขาวคลุมไว้แล้วพูดขึ้น “ทุกท่าน ฉันนึกไม่ถึง ทายาทที่น่าภาคภูมิใจที่สุดในตระกูลหลีของฉัน จะร่วงหล่นลงไปในหู้ไห่!”

หลีหงทำน้ำเสียงที่เรียบเฉย ตระกูลหลีในตอนนี้ หลีเช่าหงเสียชีวิตไปแล้ว ส่วนหลีเช่าเทียนก็ถูกหักแขนไปหนึ่งข้าง ส่วนทายาทคนอื่น ก็คือทายาทเศรษฐีที่ไม่ได้เรื่อง วันๆ รู้แต่กินๆ เที่ยวๆ และมัวแต่สนุกกับพวกคนที่มาจากตระกูลชั้นสูง หลีหงไม่ได้เห็นคนรุ่นหลังเหล่านี้มีตัวตนอยู่เลย

ป้าใหญ่ของหลีเช่าเทียนพูดขึ้นอย่างฉับพลัน "ไหนๆ ก็เป็นแบบนี้แล้ว ไม่งั้นก็ให้เช่าเทียนสานต่อจากตำแหน่งของเช่าหง เช่าหงไม่อยู่หนึ่งวัน ก็มีคนจ้องจะจู่โจมตำแหน่งของเขา"

"ใช่ ตอนแรกเช่าเทียนเจอกับการจู่โจม พวกเราให้ทำบำรุงร่างกายไปสักพัก พี่ชายเขาจากไปแล้ว แน่นอนว่าต้องให้เขามาแบกรับภาระที่หนักหน่วง จะได้ขับเคลื่อนตระกูลหลีของพวกเราให้พัฒนาต่อไปข้างหน้า" ป้าสองของหลีเช่าเทียนพูดเสริมขึ้น ไม่นานก็มีเสียงสนับสนุนไม่น้อยดังขึ้น

หลีเช่าเทียนค่อยๆ หันไปมอง แล้วมองป้าใหญ่ป้าสองเพียงพริบตาเดียว แล้วยังมีพวกญาติๆเหล่านั้น จึงแสยะยิ้มขึ้น เป็นรอยยิ้มที่เย็นชามาก

ตอนนี้เขาถือว่ามองทะลุธาตุแท้ของคนพวกนี้แล้วจริงๆ หลังจากเขาถูกหักแขนไปหนึ่งข้าง พวกญาติๆพวกนี้ก็เหมือนเป็นนกสองหัวที่ไปพึ่งพาอาศัยหลีเช่าหง ไม่รู้ว่าได้เย้ยหยันหลีเช่าเทียนบอกว่าพิการไปกี่ครั้ง......และตอนนี้หลีเช่าหงตายไปแล้ว พวกเธอกลับเอาเดิมพันมากดทับตัวเองไว้

ตอนแรก ก็รวมตัวกันในห้องโถงแห่งนี้ ก็คือคนพวกนี้ แล้วเอาแต่เสนอว่าให้เอาทรัพย์สมบัติทั้งหมดที่อยู่ในนามของหลีเช่าเทียนโอนไปเป็นชื่อของหลีเช่าหง เพื่อที่จะทำให้หลีเช่าเทียนหมดตัว แล้วประจบหลีเช่าหง

แต่ตอนนี้ ทุกอย่างกลับกลับกัน และทุกอย่างเกิดการเปลี่ยนแปลง

หลีเช่าเทียนซ่อนใบหน้าไว้ใต้ผมยุ่งเหยิง แล้วกระตุกมุมปากเผยยิ้มออกมา นั่นเป็นยิ้มที่เย้ยหยันมาก!

"มีสิทธิ์อะไร ทุกคนก็คือคนตระกูลหลี ลูกชายของฉันหลีเซ่าก็สามารถยืนออกมา กลายเป็นเสาหลักของตระกูลหลี! "

"ใช่ ลูกชายของฉันก็ดีเด่นเหมือนกัน! "

ไม่นาน ก็มีญาติๆ คนอื่นก็ไม่ยอมแสดงความอ่อนแอออกมา ต่างก็พูดขึ้น และต้องการแบ่งทรัพย์สมบัติที่เหลือหลังจากที่หลีเช่าหงตาย

หลีเซิ่งนั่งอยู่ตรงที่นั่ง แล้วมองคนเหล่านี้ที่โลภมาก จนรู้สึกเครียดจนต้องจับราวจับเก้าอี้ไว้แน่นๆ นัยน์ตาคู่นั้นเคล้าด้วยความแดงก่ำเหมือนเลือดที่นับไม่ถ้วนค้างอยู่ข้างใน!

เขานึกไม่ถึง คนพวกนี้จะทารุณขนาดนี้ และไร้ความรู้สึก!

"พอเถอะ"

ตอนที่บรรยากาศในห้องโถงจะดุเดือดเลือดพล่านขึ้น หลีหงก็เอ่ยพูด แล้วก็ทำให้ทุกคนปิดปากเงียบอย่างเชื่อฟัง และสงบนิ่งกันลง

หลีหงถอนหายใจลากเสียงยาก แล้วค่อยๆ ลุกขึ้น จากนั้นก็เดินไปอยู่ข้างศพของหลีเช่าหง แล้วเปิดผ้าขาว นัยน์ตาอันลุ่มลึกจับจ้องใบหน้าที่ขาวซีดของหลีเช่าหง แล้วปิดหน้าของเขาอีกครั้ง จากนั้นก็พูดขึ้น "งานศพของเช่าหง ฉันจะเป็นคนจัดด้วยตัวเอง......ครั้งนี้ ตระกูลหลีเสียหน้าจนไม่เหลือชิ้นดีแล้ว! "

ในห้องโถงไร้สิ้นเสียงใดๆ ต่อให้เป็นพวกญาติๆของหลีเช่าเทียน ก็ยังเงียบสงบลงทันที ใบหน้าเคล้าด้วยความเร่าร้อน

ใช่ ลูกหลานที่ฟ้าทรงโปรดปรานของตระกูลหลีเยี่ยงจิง ถูกคนนับไม่ถ้วนมองว่ามีพรสวรรค์อันอัศจรรย์ที่ฟ้าดลบันดาล และมีความสามารถไร้ขีดสิ้นสุด และก็ได้แสดงความเก่งกาจและโหดเหี้ยมออกมาแล้ว แม้กระทั่งยังมีสัตว์ประหลาดมากมายเริ่มกังวลว่า หลังจากนั้นจะถูกหลีเช่าหงมาแทนที่หรือไม่

อนาคตของหลีเช่าหงเจิดจ้า ทว่าเขากลับตกลงไปในหู้ไห่ แล้วตายอย่างไม่เข้าใจ

"ผู้ร้ายหนึ่งคนเท่านั้นก็ทำให้โรงแรมอาบเลือด......หน่วยปฏิบัติการพิเศษอันดับหนึ่งที่อยู่ข้างกายหลีเช่าหงมาโดยตลอด ตายทั้งหมด และไม่สามารถป้องกันเช่าหงไว้ได้......" หลีหงค่อยๆ พูดขึ้น ทำให้ญาติๆ ทำสีหน้าที่ดูแย่ขึ้นมาทันที แล้วกำลังครุ่นคิดอย่างเงียบๆ ขึ้นมา

หลังจากนั้นพวกเขาก็ไม่อยากจะแสดงความโหดเหี้ยมของลูกชายของตนเองออกมา ถูกหลีหงส่งตัวไปที่หู้ไห่......ทางนั้นมียอดฝีมืออยู่หนึ่งท่าน! ลูกชายของตนเองไปก็คงจะรนหาที่ตายสินะ!

"นักฆ่าท่านนี้มีข่าวคราวที่น้อยมาก.....แต่แค้นนี้ของตระกูลหลี ไม่แก้ไม่ได้" หลีหงยังพูดไม่จบ สีหน้าของหลีเช่าเทียนดูจริงจังขึ้นมาทันที

"เอ๋อตงเฉิน......." หลีเช่าเทียนจึงมีคนคนหนึ่งผุกขึ้นมาในหัวสมองทันที นั่นก็คือเฉินเป่ย!

หลีเช่าเทียนพึมพำกับตัวเอง หลีหงที่อยู่ข้างๆ เป็นคนที่มีทักษะการฟังที่ดี หลังจากได้ยินเสียงพึมพำของหลีเช่าเทียน นัยน์ตาก็เปล่งประกาย แล้วถามขึ้นทันที "เช่าเทียน แกมีเบาะแสหรอ? "

หลีเช่าเทียนหุบปาก แล้วตอบกลับด้วยสีหน้าที่นิ่งเฉย "ไม่มี"

หลีหงพยักหน้า นัยน์ตาอันลุ่มลึกคู่นั้นมองหลีเช่าเทียน แล้วพูดขึ้น "เช่าเทียน จริงๆ แล้วภายในใจของฉันมีคนที่เลือกไว้ตลอด แกรู้ไหมว่าใคร? "

หลีเช่าเทียนเงยหน้าขึ้นช้าๆ แล้วมองใบหน้าที่เหี่ยวย่นของหลีหง แล้วหลีหงก็ค่อยๆ พูดขึ้น "แกแค่แขนหักไปหนึ่งข้าง ยังไม่ได้เสียชีวิต ทำให้พิสูจน์ได้ว่าด้านนี้แกยังแกร่งกว่าพี่ชายแก......"

หลีเช่าเทียนพูดด้วยเสียงแหบพร่า แล้วใบหน้าอันโหดเหี้ยมอันน่ากลัวมาก "แต่ผมกลายเป็นคนพิการแล้ว"

"ร่างกายพิการ ใจไม่พิการ จะเรียกว่าพิการไหม? " หลีหงกระตุกมุมปากขึ้น "ร่างกายไม่พิการ ใจพิการ ถือว่าเป็นคนสมบูรณ์หรอ? "