บทที่315 ใส่ร้าย!

บทที่315 ใส่ร้าย!

เฉินเป่ยพูดคำนี้ออกไป ชั่วพริบตาเดียวก็ตกตะลึงกันทั้งหมด...เงียบงันไร้เสียง

แขกผู้มีเกียรติในงานต่างมึนงงแล้ว มองเฉินเป่ยด้วยสีหน้าแปลกประหลาด...สายตาเผยความแปลกที่พูดไม่ออก

“ฮ่าๆๆ ......” ในเวลานี้ อวี้ย้งเซวียนหัวเราะเสียงดัง อวี้ย้งเซวียนกับฉีซิ่นมองหน้ากันแวบหนึ่ง ก่อนจะมองทางเฉินเป่ย น้ำเสียงมีการเสียดสีที่รุนแรง “มรกตโดนแกบอกว่าเป็นขยะ งั้นสองก้อนนี้ที่แกเอาออกมาคืออะไร คงไม่ใช่ขี้หรอกมั้ง?”

ฉีซิ่นพยักหน้าแล้ว เสียงที่แหบแห้งเผยการเยาะเย้ยแบบจางๆ “ฉันอยู่ในวงการพนันเพชรพลอยมาครึ่งชีวิต ไม่รู้จริงๆ ว่ายังมีหยกอะไรที่สามารถทำให้มรกตกลายเป็นขยะได้!”

“คนโง่ที่แม้แต่มรกตยังไม่รู้จัก แสร้งทำเป็นเข้าใจ ยังกล้ามาพูดจาโอหัง ไปหาดูว่ามรกตคือประเภทอะไรก่อนสักหน่อยมั้ย?”

อวี้ย้งเซวียนเอ่ยปากนิ่งๆ คำพูดแต่ละประโยคล้วนเสียดสีเป็นพิเศษ ทำให้จางเป่าเฉิงที่อยู่ด้านข้างอับอายอย่างยิ่ง เดิมทีอับอายอย่างมาก

จางเป่าเฉิงมองเฉินเป่ยทีหนึ่ง พูดเสียงต่ำ “ไม่รู้ก็อย่าพูดมั่วซั่ว มรกตเป็นประเภทของชั้นยอด ครั้งนี้พวกเราแพ้แน่”

เฉินเป่ยไม่ได้หันหน้า เอ่ยปากอย่างเรียบนิ่ง “ยังมีหินอีกสองสามก้อน ใครแพ้ใครชนะยังไม่มีข้อสรุปเลยล่ะ”

ภายในจางเป่าเฉิงถอนใจแล้ว ส่ายๆ หน้า เจ้าหมอนี่ นี่ไม่ใช่มัวแต่ห่วงศักดิ์ศรีจนจะพาชีวิตเดือดร้อนเอาเหรอ?

และคำพูดประโยคนี้ของเฉินเป่ย ราวกับจะทำให้เกิดผลสะท้อนกลับที่รุนแรงขึ้น อวี้ย้งเซวียนจ้องมองเฉินเป่ย ด้วยรอยยิ้มหนาวเหน็บ ยกเส้นรัศมีวงกลมที่เยาะเย้ยขึ้น “อยากใช้หินสามก้อนที่สักแต่เลือกมาพลิกสถานการณ์ กำลังฝันหวานอะไรอยู่!”

“ลักษณะหินสามก้อนนี้แย่ถึงขั้นสุด นี่ถ้ามีหยกชั้นดีออกมา คงต้องขอบคุณฟ้าดินแล้วล่ะ” ฉีซิ่นที่อยู่ด้านหลังอวี้ย้งเซวียนกวาดตาแวบหนึ่ง เอ่ยปากเรียบๆ

“เอ๋อตงเฉิน ยังจะพึ่งหินสามก้อนนี้เอาชนะฉัน ทำไมแกไม่ตักน้ำใส่กะโหลกชะโงกดูเงาบ้าง สภาพแกที่อ่อนแอแบบนี้ วอนหาที่ตายเสียจริง!” อวี้ย้งเซวียนกอดหน้าอก หัวเราะเยาะไม่หยุด

เฉินเป่ยสีหน้าสงบ ส่วนด้านหลัง หลีชิงเยียนที่อยู่ไม่ไกลนักขมวดคิ้วขึ้น ใบหน้างดงามเพริศพริ้งเผยความกังวลลึกๆ ออกมา

“แบบนี้ยังจะชนะได้ยังไงกัน!” ใบหน้าของหลีชิงเยียนซีดเซียว

ในบรรดาแขกผู้มีเกียรติ หลีเช่าเทียนดูฉากนี้อยู่ หันหน้ามองทางผู้อาวุโสสองท่านที่ด้านหลัง ถามว่า “ผู้อาวุโสทั้งสองมองว่ายังไง?”

ผู้อาวุโสทั้งสองมองหน้ากัน และมองไปที่เฉินเป่ย ตอบว่า “หินหยาบสามก้อนนั้น...พวกเรามองไม่ออก แต่ว่าดูจากสถานการณ์ตอนนี้ ความเป็นไปได้ที่เขาจะแพ้มีมาก”

หลีเช่าเทียนพยักหน้าแล้ว มองเฉินเป่ยแวบหนึ่ง รอยยิ้มเผยความล้ำลึกที่น่าประหลาดใจ “เอ๋อตงเฉิน ดูแล้วคงไม่ต้องให้ฉันลงมือเลย ก็สามารถฆ่าแกได้......”

“มีอีกแล้ว!” และในเวลานี้ อวี้ย้งเซวียนทางนี้มีเสียงร้องตกใจเกิดขึ้นอีก เห็นเพียงหินหยาบก้อนที่สามของอวี้ย้งเซวียนทางนี้ ภายใต้การส่องแสงไฟสีขาว คาดไม่ถึงเผยแสงสีแดงอ่อนๆ

แสงสีแดงนี้ดูริบหรี่มาก แต่กลับสร้างเสียงฮือฮาในห้องพนันเล็กนี้ขึ้น

“ทับทิม...ฉันไม่ได้มองผิดใช่มั้ย คาดไม่ถึงจะเป็นทับทิม!”

“คุณพระ ลูกหลานตระกูลอวี้กับฉีซิ่นร่วมมือกัน ได้ทับทิมออกมา นี่เป็นของที่หายากมาก เทียบกับมรกตแล้วนี่ยังหาเจอยากกว่าอีก!”

สายตาที่ตกใจซับซ้อนแต่ละคนมองทางอวี้ย้งเซวียน สายตาไม่น้อยในนั้นเต็มไปด้วยความเลื่อมใส

“ของหายากประเภทนี้ ต่อให้คุณภาพไม่ได้สูงขนาดมรกต แต่ราคาจะต้องสูงกว่ามรกตเป็นแน่!”

อวี้ย้งเซวียนกวาดสายตามองแสงสีแดงนั้น สีหน้าฮึกเหิมขึ้นมา หัวเราะเสียงดังใส่เฉินเป่ย “เฉินเป่ย แกจะเอาอะไรมาเทียบกับฉัน เอาขยะสองก้อนนั้นน่ะเหรอ?”

เฉินเป่ยสีหน้าสงบ เขามองอวี้ย้งเซวียน พ่นควันบุหรี่เป็นวงออกมา ท่าทางเฉยชา

ทันใดนั้นเสียงที่เต็มไปด้วยความตกใจซับซ้อนดังขึ้นจากด้านข้าง “นี่เป็นไปได้ยังไงกัน?”

สายตาแต่ละคู่โดยรอบมองไปตามเสียง เห็นเพียงผู้ดำเนินการจ้องหินหยาบก้อนหนึ่งในนั้นแบบตาไม่กะพริบ สีหน้าเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่ออย่างรุนแรง

และหินหยาบก้อนนั้นที่ถูกทุกคนเพิกเฉยไป พอแสงไฟสีขาวส่องไป คาดไม่ถึงจะมีแสงสีแดงร้อนแรงโผล่ออกมา

ความเข้มข้นของแสงสีแดงนั้น เกือบจะเกินกว่าที่จินตนาการทุกคน มันพุ่งขึ้นฟ้า ทำให้ที่ว่างในอากาศกำลังสั่นสะเทือนนิดหน่อย

ในห้องพนันเงียบสงัด ใบหน้าที่งดงามของหลีชิงเยียนเผยสีหน้าที่หลงใหลออกมา แสงสีแดงนี้ ล้ำลึกและงดงาม......เธอไม่เคยเห็นแสงอันรุ่งโรจน์ที่สวยขนาดนี้มาก่อน

ส่วนอวี้ย้งเซวียนจิตใจสั่นสะเทือน มองเห็นแสงสีแดงนี้ แม้กระทั่งเกินกว่าความรู้ของเขาแล้ว

ในความทรงจำ หินหยาบอันใดเขาต่างก็เคยเห็นมาแล้ว พอใช้มีดตัดออก ล้วนจะไม่ปรากฏแสงที่แรงระดับนี้

ฉีซิ่นเงยหน้าเช่นกัน บนหน้าที่หนังหุ้มกระดูกใบนั้น เผยท่าทางที่ตื่นตระหนกออกแล้ว ต่อให้เป็นเขา ก็ไม่เคยมหัศจรรย์ใจระดับนี้เหมือนกัน

“นี่เป็นไปไม่ได้.......” ในใจของหนังหุ้มกระดูกเต้นแรง มองเห็นแสงสีแดงนี้ ในใจเขานึกถึงความเป็นไปได้ที่เกือบเป็นไปไม่ได้อย่างหนึ่งขึ้นมาโดยฉับพลัน

“นี่.......” ในใจของจางเป่าเฉิงสั่นสะเทือนอย่างยิ่ง เขานึกได้กะทันหัน หินหยาบก้อนนี้ เหมือนไม่ใช่ที่ตนเองเลือกออกมา.......

“มรกต ทับทิม นี่ล้วนไม่ใช่ขยะอะไรเหรอ?” เฉินเป่ยมองทางอวี้ย้งเซวียน เอ่ยปากนิ่งๆ น้ำเสียงเรียบเฉย มีการเสียดสีเหยียดหยาม

“นี่ต่างหากที่เป็นของชั้นยอดที่แท้จริง” เฉินเป่ยค่อยๆ เอ่ยปาก อวี้ย้งเซวียนกัดฟันแน่น คำพูดนี้ของเฉินเป่ย ราวกับฝ่ามือหนึ่ง ตบลงบนหน้าของอวี้ย้งเซวียนอย่างโหดเหี้ยม

ช่างถากถางเหลือเกิน แค่คนนอกวงการที่ไม่เข้าใจอะไรสักอย่างคนหนึ่ง คาดไม่ถึงจะเลือกทับทิมชั้นยอดออกมาได้

“นี่เป็นไปได้ยังไงกัน.....” ฉีซิ่นที่อยู่ด้านข้างอวี้ย้งเซวียนเริ่มสงสัยดวงตาของตนเองแล้ว เดิมทีหน้ากระอักกระอ่วนอย่างมาก