บทที่362 ชุบชีวิตฟื้นคืนมา!

บทที่362 ชุบชีวิตฟื้นคืนมา!

พอเสียงนี้ปรากฏขึ้น ชั่วขณะนั้นก็ดึงดูดสายตาได้ไม่น้อยเลย

แม้แต่ผู้เชี่ยวชาญท่านนั้นยังสีหน้าเปลี่ยนไปเช่นกัน

เห็นได้ชัดว่าเขานึกไม่ถึงว่าจะมีคนคนหนึ่งกระโดดออกมาโต้แย้งเขาอย่างกะทันหัน

พรึบ!

สายตาแต่ละคนมองไปตามเสียงด้านหลัง ฝูงชนแยกกระจายเป็นทางเดินเส้นหนึ่งโดยอัตโนมัติ ปรากฏเฉินเป่ยที่ยืนสีหน้านิ่งเฉยที่ด้านหลังออกมาแล้ว

เฉินเป่ยยืนอยู่ตรงนั้น มือทั้งคู่ล้วงกระเป๋ากางเกงไว้ บุหรี่ในปากค่อยๆ ลุกไหม้ กลิ่นบุหรี่อ่อนๆ คลุ้งกระจายเต็มในอากาศ ทำให้ผู้เชี่ยวชาญชั้นยอดท่านนั้นปิดจมูกไว้โดยจิตใต้สำนึก

และหลังผู้ทำงานลับเฉพาะเหล่านั้นพบว่าเฉินเป่ยเป็นคนพูด สายตาที่มองทางเฉินเป่ยชั่วขณะนั้นก็ซับซ้อนมีเลศนัยขึ้นมา

ผู้เชี่ยวชาญชั้นยอดของหู้ไห่ท่านนั้นสังเกตเฉินเป่ยแวบหนึ่ง ทำเสียงฮึดฮัด พูดว่า “เป็นคนที่ใกล้จะไม่รอดแล้ว ดูจากสภาพร่างกายของผู้ป่วย เดิมทีไม่เหมาะสมทำการผ่าตัด แม้แต่บาดแผลหลายจุดยังกำลังอักเสบเป็นหนอง แล้วจะเอาวิธีมาจากไหน?”

หน้าหมอท่านนั้นเผยสีหน้าที่ไม่พอใจ ทำให้ผู้ทำงานลับเฉพาะด้านข้างรีบฉีกยิ้มพูดขึ้นก่อน “คุณหมอครับ ท่านอย่าไปถือสาเขาเลย ท่านพูดถูกครับ ขอเพียงท่านต้องคิดหาวิธีก็พอแล้ว ส่วนเขาให้ผมจัดการเอง”

สายตาของเฉินเป่ยตกอยู่บนตัวผู้ทำงานลับเฉพาะคนนั้น ผู้ทำงานลับเฉพาะคนนั้นไม่ใช่คนอื่น คือแมงป่องที่ก่อนหน้านี้พูดจาวิตถารครั้งแล้วครั้งเล่า

เฉินเป่ยขี้เกียจสนใจสายตาสงสัยของแมงป่องและผู้ทำงานลับเฉพาะเหล่านั้น จึงเดินไปด้านหน้าของหมอท่านนั้น เอ่ยปากนิ่งๆ “เขายังมีเวลาทองอีกห้านาที ถ้านายไม่กลับไปทำอะไรหน่อย ไม่นานเขาจะเปลี่ยนเป็นมนุษย์ผัก”

เฉินเป่ยพูดคำนี้ออกมา ชั่วขณะนั้นทำคนทั้งหมดตื่นตกใจ ทำให้ในใจผู้ทำงานลับเฉพาะหลายคนสั่นอย่างแรง สายตาตะลึงไม่สงบขึ้นมา

“หุบปาก ผู้เชี่ยวชาญยังไม่ได้พูดอะไร ใครให้นายพูดมั่วซั่วกัน สาปแช่งหัวหน้าหลี่ของพวกเรารึไง?” แมงป่องจ้องเฉินเป่ยด้วยสายตาหนาวเย็น สีหน้าไม่ดี

“การเปลี่ยนแปลงใหญ่โตอะไรบ้างที่หัวหน้าหลี่ไม่เคยเจอมา? เรื่องแบบนี้เขาจะต้องผ่านไปได้ดีแน่ นายสาปแช่งหัวหน้าหลี่ขนาดนี้ มีเจตนาอะไรกัน?”

“จริงด้วย หัวหน้าหาใครมากัน คาดไม่ถึงอยากให้หัวหน้าตาย.......” และในเวลานี้ ผู้ทำงานลับเฉพาะแต่ละคนเอ่ยปากกันอย่างมั่วไปหมด สายตาแต่ละคนตกอยู่บนตัวเฉินเป่ย สีหน้าไม่ดีขึ้นมา

ส่วนผู้เชี่ยวชาญชั้นยอดท่านนั้นกวาดตามองเฉินเป่ยแวบหนึ่ง ค่อยๆ พูดว่า “เป็นครั้งแรกที่ฉันได้ยินคนพูดแบบนาย คาดไม่ถึงยังตัดสินเวลาได้แม่นยำขนาดนี้ ตอนนั้นที่ฉันเข้าร่วมองค์กรการแพทย์ของหัวเซี่ย เคยเจอรุ่นใหญ่ไม่กี่ท่าน ไม่มีใครที่ปั้นเรื่องมั่วซั่วแบบนายหรอก”

หมอท่านนั้นกวาดสายตาอย่างเหยียดหยาม เหลือไว้คำพูดหนึ่ง “พวกหลอกลวง” จึงค่อยๆ หมุนตัวเดินเข้าไปในห้องแล้ว

“ผู้เชี่ยวชาญเอ่ยปากมาแล้ว นายยังมีหน้าอยู่ที่นี่อีก?” แมงป่องคนนั้นมองเฉินเป่ยอยู่ พูดอย่างเย็นชา

เฉินเป่ยมองแมงป่องแวบหนึ่ง เอ่ยปากเรียบๆ “เห็นแก่หัวหน้าหลี่ จะไม่ถือสาหาความนาย”

แมงป่องเหมือนโดนเฉินเป่ยกระตุ้นความโกรธขึ้นมาในแวบเดียว ก้าวเท้าออกมา ราวกับอยากเดินไปทางเฉินเป่ย เอ่ยปากอย่างเย้ยหยัน “ดูแล้วนายเข้าใจอะไรมากเลยนะ งั้นทำไมนายไม่ช่วยหัวหน้าหลี่ล่ะ? ถ้าเห็นแก่หน้าของหัวหน้า นายคิดว่าฉันจะให้นายเดินเข้าประตูนี้มารึไง?”

แมงป่องจ้องเฉินเป่ยจากบนตัวเขาอย่างโมโห มีความหมายหนาวเหน็บเต็มเปี่ยมระเบิดออก

แมงป่องพึ่งเตรียมจะคิดบัญชีกับเฉินเป่ย ครู่หนึ่งถูกผู้ทำงานลับเฉพาะหลายคนข้างกายห้ามเอาไว้ ให้แมงป่องใจเย็นลง

แมงป่องสูดหายใจลึกๆ ทีหนึ่ง สงบสติอารมณ์ครู่หนึ่ง มองทางเฉินเป่ยอย่างเมินเฉย ในแววตาลึกประกายความหมายดูถูก

ผ่านไปสักพักหนึ่ง ประตูห้องถึงเปิดออกอีกครั้ง หมอที่ใส่เสื้อกาวน์สีขาวท่านนั้นปรากฏตัวอยู่หน้าประตู สีหน้าหนักหน่วง เผยความเสียใจที่น่าประหลาดใจ

“คุณหมอ เป็นยังไงบ้างครับ?” แวบหนึ่งความสนใจของผู้ทำงานลับเฉพาะเหล่านั้นถูกหมอท่านนั้นดึงดูดไปแล้ว

ผู้เชี่ยวชาญท่านนั้นล้วงมือทั้งคู่ไว้ในกระเป๋าเสื้อกาวน์สีขาว ส่ายๆ หน้า “สายไปเสียแล้ว ถ้าช่วยชีวิตเร็วกว่านี้หน่อย บางทียังรักษาต่อได้...ศีรษะของผู้ป่วยยังได้รับการกระทบกระเทือนอย่างแรง ถึงแม้รักษาชีวิตไว้ได้ คงกลายเป็นมนุษย์ผักที่ไม่รู้สึกตัวสักนิด” หมอท่านนั้นถอนหายใจ พูดขึ้น

“หมอ ไม่มีวิธีอื่นอีกแล้วเหรอ?” ผู้ทำงานลับเฉพาะหนึ่งในนั้นถามขึ้น

“วิธีใดๆ ฉันก็ลองมาหมดแล้ว การรู้สึกตัวของเขาอ่อนแออย่างมาก......” ผู้เชี่ยวชาญท่านนั้นพูดๆ อยู่ก็ไม่ได้พูดต่อไปอีก...ในอากาศมีกลิ่นอายเศร้าใจตลบอบอวลเต็มไปหมด

และในเวลานี้ เฉินเป่ยก้าวเท้าออกมากะทันหัน เดินไปทางในห้อง

“นายอยากทำอะไรกัน? ทำไม นายยังคิดจริงเหรอว่าฝีมือของนายสูงกว่าผู้เชี่ยวชาญได้?” ในเวลานี้ แมงป่องวาร์ปตัวมาดักหน้าประตูห้องทันที ขวางเฉินเป่ยเอาไว้

เฉินเป่ยเมินเฉยต่อการเยาะเย้ยของแมงป่อง สายตาสาดส่องไปทางผู้เชี่ยวชาญท่านนั้นโดยตรง ถามขึ้นทันใด “วิธีของแพทย์แผนตะวันตกก็ลองมาแล้ว งั้นแพทย์แผนจีนล่ะ?”

เสียงของเฉินเป่ยดังขึ้นฉับพลัน ดังสะท้อนในอากาศที่เงียบสงบผืนนี้ ลอยเข้าในหูของทุกคนอย่างแจ่มชัด

ผู้เชี่ยวชาญท่านนั้นตะลึงเล็กน้อย จากนั้นจ้องมองเฉินเป่ยอย่างรอบคอบ มึนงงนิดหน่อย เบิกดวงตาโต หัวเราะแบบหน้าตาประหลาดใจ “นายหมายความว่าให้ใช้สิ่งที่ตกรอบหลอกลวงไปตั้งนานพวกนั้นมารักษาคน? สิ่งนั้นอย่าพูดว่ารักษาคนเลย นายไม่เร่งให้เขาตายไปก็ถือว่าไม่เลวแล้ว!”

ผู้เชี่ยวชาญสังเกตเฉินเป่ยอยู่ ถามว่า “นายมีใบอนุญาตประกอบวิชาชีพเวชกรรมมั้ย?”

เฉินเป่ยส่ายหน้าช้าๆ