บทที่363 อันตราย!

บทที่363 อันตราย!

“ฟึ่บ!”

ข้อมือของเฉินเป่ย เข็มทองคำแต่ละเล่ม กระหน่ำยิงออกมาจากในมือเฉินเป่ย ทะลุผ่านที่ว่างกลางอากาศ ยิงไปทางหัวหน้าหลี่ที่นอนอยู่บนเตียงโดยตรง

“นายจะทำอะไร!” ผู้เชี่ยวชาญท่านนั้นสั่นไปทั้งตัว ตะโกนตกใจโดยจิตใต้สำนึก

แต่ปฏิกิริยาของเขายังช้าเกินไปก้าวหนึ่ง เฉินเป่ยสะบัดเข็มทองคำในมือออก ไวดุจสายฟ้าแลบ เพียงชั่วพริบตาเดียว เดิมทีผู้เชี่ยวชาญยังยากจะใช้สายตาเปล่าจับพวกมันไว้ได้...นี่เร็วที่สุดอย่างหาที่เปรียบไม่ได้แล้ว

ในใจผู้เชี่ยวชาญสั่นระริก เขามองเห็นแค่สายฟ้าสีทองแต่ละเส้นแวบผ่านตรงหน้าของตนเองไป จากนั้น...ในอากาศก็หลงเหลือเพียงเศษภาพวืดสีทองพวกนั้น ทำให้ผู้เชี่ยวชาญหนังศีรษะชา

และตอนที่ผู้เชี่ยวชาญท่านนั้นตอบสนองกลับมาก็สายไปเสียแล้ว ตอนเขามองทางหัวหน้าหลี่ที่นอนอยู่บนเตียง ทันใดนั้นลูกตาของเขาก็หดลง

แวบหนึ่งเขาจึงมองเห็นบนร่างกายหนังหุ้มกระดูกของหัวหน้าหลี่นั้น มีเข็มทองคำปักอยู่จำนวนมากและแน่นไปหมด

“นายรู้มั้ยว่านายกำลังทำอะไรอยู่! นี่เดิมทีนายอยากฆ่าเขาให้ตายเหรอ!” ผู้เชี่ยวชาญดวงตาแข็งทื่อ ชี้ที่เฉินเป่ยพลางตะโกนอย่างโมโห

“ปึง!” ประตูห้องโดนถีบออก ผู้ทำงานลับเฉพาะแต่ละคนพุ่งเข้ามาแล้ว

หลังผู้ทำงานลับเฉพาะเหล่านั้นมองเห็นหัวหน้าหลี่มีเข็มทองคำพวกนั้นปักอยู่ สีหน้าก็เปลี่ยนฉับพลัน ค่อยๆ กระโจนเข้าไปที่หัวหน้าหลี่แล้ว

ตอนที่ผู้ทำงานลับเฉพาะเหล่านั้นจะกระโจนไปถึงตัวของหัวหน้าหลี่ ทันใดนั้นสายตาพวกเขาก็พร่ามัว ตามมาด้วยภาพหมุนวนไม่หยุด ก่อนที่พวกเขาจะค่อยๆ ลอยกระเด็นออกไป

พวกเขาปีนขึ้นมาอย่างคล่องแคล่ว แวบหนึ่งมองเห็นเฉินเป่ยขวางอยู่ตรงหน้าพวกเขา คุ้มครองหัวหน้าหลี่ไว้ที่ด้านหลัง

“ไสหัวออกไปเดี๋ยวนี้ นายกำลังจะลอบฆ่าหัวหน้าหลี่ นายต้องตาย!” แมงป่องตะคอกขึ้นเสียงดุ ดึงมีดออกมา พุ่งโจมตีไปยังเฉินเป่ยอย่างโหดร้าย

เฉินเป่ยกวาดสายตามองแมงป่องอย่างเมินเฉยแวบหนึ่ง สีหน้าไม่มีการเปลี่ยนแปลงใดๆ เพียงแต่ยกขายาวข้างหนึ่งขึ้นสูง

“ย่าห์—” แมงป่องร้องตะโกน ความเร็วของระเบิดเพิ่มขึ้นในชั่วพริบตาเดียว จากนั้นมาปรากฏตรงหน้าของเฉินเป่ยแล้ว ชูมีดแหลมคมในมือโบก แทงไปยังเฉินเป่ยอย่างแรง

เขาต้องช่วยหัวหน้าหลี่เอาไว้ เฉินเป่ยนำเข็มทองคำมากขนาดนั้นมาปักบนตัวหัวหน้าหลี่ หัวหน้าหลี่กำลังตกอยู่ความทุกข์ยากลำบาก

นี่คือการลอบสังหารในช่วงกลางวันแสกๆ กันเลยทีเดียว

ตอนที่แมงป่องอยู่หากจากเฉินเป่ยเพียงแค่ครึ่งฝ่ามือเดียว...ขายาวที่เฉินเป่ยยกขึ้นสูงก็โจมตีไหล่ของแมงป่องไปอย่างรุนแรง

“ปึง!”

ไหล่ของแมงป่องถูกโจมตีมาอย่างเต็มแรง ร่างกายทั้งตัวถูกความหนืดดังตูมทับเข้ากับพื้น ขาทั้งคู่คุกเข่าลงที่พื้น กระดูกไหล่โดนแรงมหาศาลนี้ระเบิดจนแตกละเอียด

“แค่ก!”

แมงป่องเบิกตาโต สีหน้ามีความหมายตกตะลึง เขาได้ยินเสียงดังกังวานตรงกระดูกไหล่ของตนเองแตกร้าวอย่างชัดเจน

“นายหาที่ตายซะแล้ว!” แมงป่องตะคอก สีหน้าเผยความโกรธเคืองออกมาอย่างดุเดือด

ส่วนเฉินเป่ยเพียงแค่กวาดตามองเขาทีเดียว เหมือนไม่ได้เห็นเขาอยู่ในสายตาแต่อย่างไร คว้าเขาขึ้นมาแล้ว เหวี่ยงไปที่ไกลๆ อย่างง่ายดาย

“ปัง!”

ทั้งร่างกายแมงป่องล้มลงบนพื้น เขาจับหัวไหล่ไว้ สีหน้าหนาวเย็นดุร้าย แขนขวาของเขาอยากจะโบกสะบัดมีดอีกครั้ง...แต่เขากลับพบว่าเฉินเป่ยทำกระดูกไหล่เขาแตกละเอียด แขนขวาของเขาได้แต่ห้อยลงอยู่กลางอากาศแบบไร้เรี่ยวแรง

ดวงตาทั้งคู่ของแมงป่องหดตัว อย่างไรเสียเขาก็ไม่มีทางรับได้...เฉินเป่ยกำจัดเขาโดยใช้แค่เท้าเดียวตั้งแต่ต้นจนจบ

ร่างกายแมงป่องสั่นเทา เขาอยากจะปีนขึ้นมา ทว่ากลับทำไม่ได้

“อย่าขยับ!” ในเวลานี้ ผู้ทำงานลับเฉพาะที่นอกห้องเหล่านั้นค่อยๆ กรูกันเข้ามา

เฉินเป่ยยืนอยู่ที่เดิมด้วยสีหน้าสงบ และแมงป่องซึ่งอยู่ภายใต้การพยุงของผู้ทำงานลับเฉพาะสองคนด้านข้างค่อยๆ ดิ้นรนปีนขึ้นมา จ้องมองเฉินเป่ยอย่างเย็นชา ก่อนจะเอ่ยปากบอก “ฉันรู้ว่านายไม่มีเจตนาดี แต่อยากจะลอบฆ่าหัวหน้าก็ไม่ง่ายดายขนาดนั้นหรอก!”