บทที่364 หมอฝีมือเยี่ยม

บทที่364 หมอฝีมือเยี่ยม

“หัวหน้าคุณฟื้นแล้วเหรอครับ? รู้สึกเป็นยังไงบ้างครับ?” ผู้ทำงานลับเฉพาะแต่ละคนล้อมอยู่ข้างกายหัวหน้าหลี่ซึ่งนอนอยู่บนเตียง ใบหน้าเผยความห่วงใยออกมา

ไม่มีใครไปสนใจผู้เชี่ยวชาญท่านนั้นและแมงป่องแล้ว ผู้เชี่ยวชาญยังคงยืนอยู่ที่เดิม สีหน้าอึมครึมไม่สงบ ดูแย่เอามากๆ

ผู้เชี่ยวชาญจ้องเฉินเป่ยตาเขม็ง ในดวงตายากจะซ่อนความตกใจอันล้นหลาม ในใจของเขายากจะสงบลง

เขาชำเลืองมองหัวหน้าหลี่ที่นอนอยู่บนเตียง บนตัวหัวหน้าหลี่มีเข็มทองคำปักไว้มากมาย ทำให้ดูขึ้นมาทั้งตัวเขาสะดุดตาเหมือนกับเม่น

แต่ที่ทำให้ผู้เชี่ยวชาญและแมงป่องไม่มีทางรับได้คือ...หัวหน้าหลี่ฟื้นขึ้นมาจริงๆ...เมื่อสักครู่เขาใช้ทุกวิถีทางแล้ว ทว่ากลับไม่สามารถทำให้หัวหน้าหลี่มีปฏิกิริยาใดๆ...ส่วนเจ้าหนุ่มผู้เชี่ยวคนนี้ปักเข็มลงไปง่ายๆ ไม่กี่เล่มก็ทำให้หัวหน้าหลี่ฟื้นขึ้นมา

นี่เป็นไปได้อย่างไรกัน อย่างไรเสียผู้เชี่ยวชาญก็ไม่อาจรับได้

“คนหลอกลวง เป็นหมอฝีมือดีได้ยังไงกัน” ในใจผู้เชี่ยวชาญไม่พอใจถึงที่สุด ตะโกนเสียงดุ

เฉินเป่ยมองผู้เชี่ยวชาญอย่างหยอกเย้าแวบหนึ่ง สีหน้าเรียบนิ่ง ค่อยๆ เอ่ยปากด้วยน้ำเสียงสงบ แต่กลับเผยการเย้ยหยันที่น่าประหลาดใจ “พวกหลอกลวง? นายมีสิทธิ์อะไรมาบอกว่านี่คือการหลอกลวง สิทธิ์ของนายในฐานะหมอชั้นยอดที่ทำให้เขาฟื้นไม่ได้ แต่ฉันใช้เข็มทองคำแค่ไม่กี่เล่มก็ทำให้เขาฟื้นได้แล้ว นายอิจฉางั้นเหรอ?”

ผู้เชี่ยวชาญจ้องมองเฉินเป่ยอย่างเย็นชา คำพูดนี้ของเฉินเป่ยที่เหมือนไม่สนใจไยดีมากนัก กลับเหมือนเข็มทองคำเล่มหนึ่ง ทิ่มแทงหัวใจของเขาอย่างลึกจนเจ็บ

หน้าของผู้เชี่ยวชาญเจ็บแบบร้อนแผดเผา เขาจ้องมองเฉินเป่ยอย่างเมินเฉย ถึงแม้เขาจะแค้นเคืองต่อเฉินเป่ย และเกลียดเข้ากระดูก...แต่เขาก็ยิ่งอับอาย คาดไม่ถึงแม้แต่ลูกไม้หลอกลวงบางอย่างของเจ้าหมอนี่ กลลวงเด็กน้อยก็ยังดูไม่ออก เขาเสียหน้าอย่างมาก

ภายใต้การมองอย่างโกรธแค้นหนาวเหน็บของผู้เชี่ยวชาญ เฉินเป่ยค่อยๆ หมุนตัว เดินมาที่ด้านข้างของหัวหน้าหลี่

หัวหน้าหลี่ลืมตาขึ้น ถึงแม้เขาจะฟื้นขึ้นมาแล้ว แต่สีหน้ายังคงซีดเซียว...พูดจายิ่งยากลำบากมาก น้ำเสียงเผยความรู้สึกไร้เรี่ยวแรง

“คุณมาแล้ว” หัวหน้าหลี่มองเห็นเฉินเป่ย ในสายตาเผยความปลื้มใจออกมา

เฉินเป่ยพยักหน้า ทันใดนั้นล้วงหลอดฉีดยาอันหนึ่งออกมา ด้านในบรรจุของเหลวสีม่วงไว้เต็มเปี่ยม...มีแสงสีม่วงเปล่งประกาย เผยความสูงส่งล้ำลึกอย่างน่าประหลาด

“นายอยากจะทำอะไร?” มือของเฉินเป่ยลูบคลำบนแขนที่ผอมแห้งดุจท่อนฟืนของหัวหน้าหลี่อยู่ ครู่เดียวก็ถูกผู้ทำงานลับเฉพาะด้านข้างห้ามไว้

“ช่วยหัวหน้าของพวกนายไง” เฉินเป่ยเอ่ยปากนิ่งๆ

“ในนี้คือของอะไรกัน คงไม่ใช่อะดรีนาลีนหรอกมั้ง?” ผู้ทำงานลับเฉพาะหนึ่งในนั้นแววตาประกาย เอ่ยปากถาม

“พวกนายไม่มีสิทธิ์รู้ว่ามันคืออะไร พวกนายแค่ต้องรู้ว่า...มีเพียงมันที่สามารถช่วยหัวหน้าของพวกนายได้” เฉินเป่ยกวาดตามองผู้ทำงานลับเฉพาะเหล่านั้น ก่อนจะค่อยๆ เอ่ยปาก ทำให้อากาศแข็งตัวฉับพลัน

ผู้ทำงานลับเฉพาะเหล่านั้นสีหน้าแข็งทื่อ...คำพูดนี้ของเฉินเป่ยช่างโอหังเหลือเกิน นี่เดิมทีไม่เห็นพวกเขาอยู่ในสายตาเลย

“ไม่ได้ ไม่บอกส่วนประกอบด้านในนี้ให้ชัดเจน จะเอามาฉีดให้หัวหน้ามั่วๆ ไม่ได้!” ทันใดนั้นแมงป่องที่อยู่ด้านข้างเอ่ยปากบอก

“พวกเราให้ผู้เชี่ยวชาญท่านนั้นมาตรวจประเมินสักหน่อยว่านี่มีส่วนประกอบอะไรก็ไม่ได้แล้วเหรอ ไม่ต้องให้นายมาบอก” ผู้ทำงานลับเฉพาะคนหนึ่งที่ด้านข้างพูดขึ้น

“ตรวจประเมิน?” เฉินเป่ยตะลึง จากนั้นเผยรอยยิ้มที่เยาะเย้ยออกมา

ยาหลอดนี้ ถึงแม้จะเป็นห้องทดลองของหัวเซี่ยที่มีวิสัยทัศน์กว้างไกล และได้รับการรับรองให้ดำเนินการตรวจสอบทดสอบทางเคมี...ล้วนแล้วแต่มีน้อยนิดมากๆ หาไม่ได้สักกี่ที่...และ ถ้าผู้เชี่ยวชาญตรงหน้าอยากทดสอบยาหลอดนี้ เห็นได้ชัดว่ายังห่างไกลมาก ไม่ผ่านเกณฑ์ตั้งแต่แรกแล้ว

ราคาของยาหลอดนี้ยิ่งไม่มีทางประเมินค่าได้...ตอนแรกบริษัทยาชีวภาพนับไม่ถ้วนที่ต่างประเทศต่างใกล้จะถล่มธรณีประตูของเฉินเป่ย...เพื่อจ่ายเงินในราคาที่สูงลิบ เพื่อมาแลกกับยาหลอดเล็กขนาดนี้ในมือเฉินเป่ยไป เฉินเป่ยไม่ได้หวั่นไหวเลยสักนิดเดียว...ยิ่งไปกว่านั้นผู้ทำงานลับเฉพาะเหล่านี้ยังอยากเอาไปทำการทดสอบตรวจสอบ...นี่จะเป็นไปได้อย่างไรกัน?

“เข็มทองคำเพียงแค่กระตุ้นกำลังชีวิตของเขา...ถ้าไม่มียาหลอดนี้...ชีวิตหัวหน้าของพวกนายก็ยังคงอยู่ในอันตราย” เฉินเป่ยพูดแบบเรียบนิ่ง

“ว่าตามที่นายพูด เข็มทองคำพวกนี้ของนายเป็นการทำเกินไปต่อร่างกายของเขา...ถึงแม้นายจะช่วยให้รอดได้แต่เขาก็จะบาดเจ็บถึงรากฐานของเขา พลังชีวิตบาดเจ็บหนัก อย่างหนักจะทำให้เกิดอาการแทรกซ้อนภายหลังสารพัดแบบที่ไม่ทางจินตนาการได้!” ในเวลานี้ ผู้เชี่ยวชาญมีการตอบสนองเข้ามาทันใด พูดประณามเฉินเป่ยเสียงดุ

เฉินเป่ยชายตามองผู้เชี่ยวชาญท่านนั้น พูดตอกกลับไปด้วยคำพูดสบายๆ “งั้นนายล่ะ ในฐานะผู้เชี่ยวชาญชั้นยอดของวงการการแพทย์ของหู้ไห่ แค่ช่วยให้คนฟื้นขึ้นมาให้ได้ก่อน แล้วค่อยว่ากันเถอะ”

“นาย!” ผู้เชี่ยวชาญจ้องมองเฉินเป่ยอย่างโมโห...เขาได้รับเกียรติยศและชื่อเสียงนับไม่ถ้วน เกียรติยศชื่อเสียงพวกนี้รวมกันขึ้นมาแล้ว นับอย่างไรก็นับไม่ถ้วน

แต่ตอนนี้ เขาอยู่ต่อหน้าเฉินเป่ย กลับเสียศักดิ์ศรีไปหมด เฉินเป่ยช่างก้าวร้าวเหลือเกิน ทำให้เขาโกรธแทบแย่เลย

ผู้เชี่ยวชาญทั้งเคืองทั้งอาย...เขาอยากประณามเฉินเป่ยมาก แต่พอเฉินเป่ยพูดคำพวกนั้นออกมา ก็ทำให้เขาหมดแรงตอบโต้

“พวกนายอยากดูหัวหน้าตายไปแบบนี้กันเหรอ?” สายตาของเฉินเป่ยกวาดมองผ่านผู้ทำงานลับเฉพาะเหล่านั้น ถามประโยคหนึ่งด้วยสีหน้าเหยียดหยาม เหมือนยังโจมตีแบบมีพลังมากที่สุดต่อท่าทีของผู้ทำงานลับเฉพาะเหล่านั้น

“ฉีดเถอะ ผมไว้ใจคุณว่าจะไม่เป็นอะไร” ในเวลานี้หัวหน้าหลี่เอ่ยปากอย่างกะทันหัน ในสายตาที่มองทางเฉินเป่ยยังเผยความหมายที่เชื่อใจอยู่

เฉินเป่ยพยักหน้าแล้ว หลังหาเส้นเลือดบนแขนของหัวหน้าหลี่เจอ เข็มที่เรียวราวค่อยๆ แทงเข้าไปในเส้นเลือด