บทที่365 แรงอาฆาตต่อเนื่อง

บทที่365 แรงอาฆาตต่อเนื่อง

เฉินเป่ยกวาดสายตามองแมงป่อง ภายในเกิดความจำใจ ในที่สุดบนหน้าของเขาก็ปรากฏความไม่พอใจที่หนาวเหน็บขึ้น

“พูดให้ชัดว่านี่คือยาอะไรกันแน่!”

“ตอนนี้หัวหน้ากลายมาเป็นแบบนี้ เกี่ยวกับนายเต็มๆ...ถ้าไม่พูดให้ชัด นายโดนโทษหนักแน่!”

“ควบคุมตัวเขาเอาไว้ก่อน!”

ภายใต้การปลุกปั่นไม่หยุดของแมงป่อง ผู้ทำงานลับเฉพาะเหล่านั้นยังสงสัยเฉินเป่ยอย่างมาก ก้าวเท้าออกมา เข้าไปใกล้เฉินเป่ยอย่างรวดเร็ว

เฉินเป่ยยืนอยู่ตรงนั้นด้วยสีหน้าเรียบเฉย ในแววตาลึกกลับกำลังค่อยๆ ก่อหวอด...ความโกรธแค้นขึ้นมา

ชั่วพริบตาเดียวผู้ทำงานลับเฉพาะเหล่านั้นต่างกรูกันเข้ามาล้อมเฉินเป่ยเป็นวงเอาไว้

สีหน้าของเฉินเป่ยแข็งทื่อ หลังกวาดตามองผู้ทำงานลับเฉพาะเหล่านั้นก็หัวเราะเย้ยหยัน “ทำไม อยากเสร็จศึกแล้วฆ่าโคงั้นเหรอ?”

“เสร็จศึกฆ่าโค? มาลอบสังหารหัวหน้าของทีมดูแลความปลอดภัยในประเทศ พวกฉันต้องรีบยิงนายทิ้งได้ในทันที!” ในแววตาของแมงป่องประกายความร้ายกาจเย็นเฉียบผ่านไป

ในใจของเขาปั่นป่วนอย่างหนัก ไม่มีทางสงบ ในที่สุดเขาก็หาโอกาสดีเลิศเจอแล้ว ฆ่าเฉินเป่ยทิ้งที่นี่ ปลดเปลื้องความเกลียดชังในใจ

เฉินเป่ยจ้องแมงป่องอย่างเย็นชา เวลานี้เขากลับเอามือล้วงกระเป๋ากางเกงอย่างผ่อนคลาย “ฉันรอดออกมาจากสถานการณ์ลำบากในการล้อมวงฆ่าของคนนับพันที่ตระกูลตู้และตระกูลจางได้...พวกนายคิดว่าแค่พวกนายไม่กี่คนจะขวางฉันไว้ได้เหรอ?”

“บอกมา นายฉีดยาอะไรไปให้หัวหน้ากันแน่ ถ้านายไม่มีพิรุธ พวกฉันย่อมจะไม่สงสัยนาย...เพียงแค่พิรุธของนาย...หนักมาก” ผู้ทำงานลับเฉพาะคนหนึ่งพูดขึ้น

“ไม่ต้องไปพูดไร้สาระกับเขาแล้ว ก่อนหน้านี้เขาได้รับความไว้วางใจของพวกเรามาตลอด ยาสีม่วงหลอดนี้เป็นแผนการร้ายใหญ่ที่สุดของเขา” สายตาแมงป่องจ้องเฉินเป่ยไม่กะพริบ ทันใดนั้นทั่วตัวแพร่กระจายแรงอาฆาตหนาวเหน็บที่ดุเดือดออกมา

ผู้เชี่ยวชาญท่านนั้นอยู่ในเหตุการณ์หัวใจสั่นอย่างแรง...เขานึกไม่ถึงว่าสถานการณ์จะเปลี่ยนไปไวขนาดนี้ เฉินเป่ยจะใกล้ถึงจุดจบเร็วขนาดนี้เลย

ไม่นานเขาจะเห็นเลือดนองที่นี่

ซ่า!

เฉินเป่ยเงียบกริบไม่พูดมาตั้งแต่ต้นจนจบ ผู้ทำงานลับเฉพาะล้อมรอบเฉินเป่ย บีบเข้ามาทางด้านหน้าอีกครั้ง ชั้นบรรยากาศแข็งตัวฉับพลัน

สายตาของเฉินเป่ยประสานกับแมงป่อง...ในสายตาที่แมงป่องมองทางเฉินเป่ยค่อยๆ เกิดความหมายเยาะเย้ยจางๆ ออกมา

“แก๊กๆๆ......”

มือทั้งคู่ของเฉินเป่ยค่อยๆ กุมหมัด กล้ามเนื้อทั้งตัวตึงแน่นนูนขึ้น เส้นเลือดแต่ละเส้นปุดขึ้น โผล่อยู่บนผิวหนังอย่างชัดเจน ราวกับมังกรเขียวที่ดุร้ายหลายตัว

วินาทีนั้นเฉินเป่ยเสมือนสัตว์ดุร้ายที่จะกระโจนออกมาทุกเมื่อ เหมือนเพียงแวบเดียวก็จะเริ่มโจมตีเอาชีวิต

ตอนที่ดูอันตรายล่อแหลมเป็นอย่างยิ่งนี้ ทันใดนั้นด้านหลังเฉินเป่ย บนเตียงที่หัวหน้าหลี่ที่นอนก็มีภาพเงาคนคนหนึ่งค่อยๆ ลุกขึ้นนั่ง

ส่วนความสนใจของทุกคนเกือบจะอยู่ที่ตัวของเฉินเป่ยกันหมด เพิกเฉยต่อภาพคนที่ลุกนั่งขึ้นมาอยู่ด้านหลังของเฉินเป่ยนั้นโดยอัตโนมัติ

“ถ้ายังไม่พูดอีก ก็ลงมือเลยเถอะ” ในเวลานี้แมงป่องเอ่ยปากทันใด คำพูดของแมงป่องราวกับมีมนต์เสน่ห์ที่แปลกประหลาด ทำให้ผู้ทำงานลับเฉพาะเหล่านั้นค่อยทำตามอย่างไม่ลังเลสักนิด...ชักปืนแล้วเล็งไปที่ศีรษะของเฉินเป่ย

“ยังไม่ยอมบอกอีก งั้นโดนยิงตายตรงนี้ซะเถอะ!” แมงป่องเอ่ยปากอย่างเย็นชา

เฉินเป่ยสีหน้าสงบ เพียงแค่จ้องแมงป่องนิ่งๆ ค่อยๆ เอ่ยปากบอก “นายจะเสียใจทีหลัง”

“ยิง!” แววตาของแมงป่องประกายความดุเดือดรุนแรง ตะโกนทันที

ตอนที่แมงป่องสั่งการ เฉินเป่ยก็ขยับทันที

ไม่มีใครมองการกระทำของเฉินเป่ยได้ชัด ในตาของทุกคน เฉินเป่ยหายไปจากที่เดิมอย่างฉับพลัน และปืนกระบอกนั้นที่เล็งบนศีรษะของเฉินเป่ย กลับถูกเฉินเป่ยแย่งไปอย่างฉับไว

“ปังๆๆ!” ปากกระบอกปืนที่เล็งเป้าเฉินเป่ยไว้แต่ละกระบอกลั่นไกทันใด เปลวไฟพ่นออกอย่างบ้าคลั่ง แสงไฟที่ปากกระบอกปืนประกายสุดชีวิต เสียงปืนกรีดแหวกที่ว่างกลางอากาศ

ตอนที่เสียงปืนหยุดลงอีกครั้ง...ผู้ทำงานลับเฉพาะแต่ละคนมองเฉินเป่ยด้วยความตกใจ ตื่นตะลึงสุดๆ บนหน้าเขียนความไม่อยากเชื่อไว้เต็มๆ

ส่วนตอนที่พวกเขาก้มหน้า...มองเห็นที่พื้นมีอะไหล่ของปืนนับไม่ถ้วนนอนกองนิ่งๆ...พวกเขาจำได้เพียงว่าตรงหน้าพร่ามัว...ตามมาด้วยปืนในมือของพวกเขาหายไป...แวบเดียวกลายเป็นชิ้นส่วนอะไหล่บนพื้นแล้ว

ทุกอย่างนี้ช่างรวดเร็วเหลือเกิน มีเพียงช่วงหนึ่งถึงสองวินาทีสั้นๆ พวกเขามองทางเฉินเป่ยด้วยสีหน้าตื่นตกใจแบบยากจะปกปิด อย่างไรเสียพวกเขาก็ยังไม่ได้สติกลับมาจากความตื่นตกใจ...ความเร็วของเฉินเป่ย...นั่นคือความเร็วของมนุษย์เหรอ แม้แต่พวกเขายังมองเห็นเพียงภาพวืดเท่านั้น เดิมทีมองไม่ชัดแจ้ง

ไม่นานสายตาของผู้ทำงานลับเฉพาะเหล่านี้ที่มองทางเฉินเป่ยก็เต็มไปด้วยความมหัศจรรย์ใจ...พวกเขาชำนาญกับปืนที่สุด ย่อมรู้ว่าอยากรื้อปืนออกในชั่วขณะหนึ่ง...นั่นต้องเข้าใจตัวปืน...ราวกับร่างกายของตนเอง บางทีถึงจะมีความเป็นไปได้เพียงน้อยนิด

แต่ตอนนี้ล่ะ ปืนของพวกเขาทั้งหมดโดนเฉินเป่ยรื้อทิ้งชั่วขณะเดียวหมดเลย...นี่เหมือนเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้ สำหรับพวกเขาเดิมทีไม่อาจสำเร็จได้