บทที่393 เป้าหมายของจิง

บทที่393 เป้าหมายของจิง

จางเป่าเฉิงเป็นถึงหัวหน้าสมาคมการพนันเพชรพลอย ก็ต้องรู้เรื่องงานการพนันเพชรพลอยเป็นอย่างดี แม้จะถูกเฉินเป่ยใช้กฎนี้โต้ตอบและเยาะเย้ยอย่างหนัก แต่จางเป่าเฉิงตอบกลับได้อย่างรวดเร็ว

จางเป่าเฉิงมองเฉินเป่ย แสยะยิ้มเย็นชาและพูดว่า “เป้าหมายเงินร้อยล้า ยังห่างอยู่มาก อย่าคิดว่าแบบนี้นายก็จะหาเงินร้อยล้านได้”

สีหน้าจางเป่าเฉิงดูเย็นชามาก เขาไม่เชื่อว่าเฉินเป่ยจะทำสำเร็จได้

ตอนนี้เฉินเป่ยจะกระตุ้นเขายังไง ถึงเวลาถ้าทำไม่สำเร็จ ตัวเองก็ใช้โอกาสนั้นเยาะเย้ยเขากลับได้

เฉินเป่ยมองตาขวางจางเป่าเฉิง และถามอย่างเรียบเฉยว่า “นายคิดว่ามีโอกาสที่หินขยะร้อยก้อนจะมีสี หรือโอกาสหาเงินร้อยล้านจะสูงกว่ากัน?”

“ไร้สาระ หินขยะร้อยก้อน…นี่เป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้หรอกนะ……” สีหน้าจางเป่าเฉิงเย็นชามาก เขาตอบออกไปโดยไม่ลังเลเลย

และจางเป่าเฉิงพูดออกไปไม่นาน ก็ต้องอึ้งไปชั่วขณะ ทันใดนั้นเขาก้รู้สึกตัวและมองไปทางเฉินเป่ย

เฉินเป่ยหัวเราะ มองจางเป่าเฉิงด้วยสายตาที่เยาะเย้ย “ฉันยังตัดหินขยะที่มีหยกในนั้นได้ร้อยก้อนเลย นายมีสิทธิอะไรมาคิดว่าฉันจะไม่สามารถหาเงินร้อยล้านได้?”

คำพูดเดียวของเฉินเป่ย ก็ทำเอาจางเป่าเฉิงเงียบๆทันที เขามองเฉินเป่ยด้วยสายตาเย็นชา สีหน้าบึ้งตึงมาก

จางเป่าเฉิงแทบจะบ้าตายกับเฉินเป่ยอยู่แล้ว เขาเป็นหัวหน้าสมาคมการพนันเพชรพลอยมานานหลายปี เป็นครั้งแรกที่มีคนเถียงเขาเหมือนเฉินเป่ยแบบนี้!

“ดี งั้นฉันจะคอยดู นายจะหาเงินร้อยล้านยังไง!” จางเป่าเฉิงแสยะยิ้มเย็นชา และพูดท้าทายไปทันที

เฉินเป่ยถูกจางเป่าเฉิงบีบบังคับอยู่หลายครั้ง สีหน้ากลับยังนิ่งเฉยได้อยู่ เขาหัวเราะเบาๆ

ภายในเขตพักผ่อนนี้ ไม่ทันไร บรรยากาศก็ล้อมรอบไปด้วยกลิ่นระเบิดแล้ว

ประธานสาวข้างๆ ใบหน้าสวยของเธอมีอาการทำอะไรไม่ถูก

นั่งอยู่ภายในเขตพักผ่อน ผ่านไปนานมาก ก็มีพนักงานชายเดินเข้ามาด้วยรอยยิ้ม สองมือจับบัตรธนาคารหนึ่งใบยื่นให้กับเฉินเป่ย และพูดอย่างเคารพว่า “คุณผู้ชาย นี่คือเงินที่ทางการเสนอราคาของหินหยาบร้อยก้อน ให้ราคามาเก้าล้าน เงินโอนเข้าบัตรนี้แล้วครับ”

“เก้าล้าน?!” จางเป่าเฉิงที่อยู่ข้างๆร้องออกมาอย่างตกใจ ตาเขากระตุกอย่างหนัก สีหน้าเปลี่ยนไปทันที!

จางเป่าเฉิงที่มั่นใจมาตลอด ครั้งนี้เกินคาดเขามาก เขาไม่คิดเลยว่า หินหยาบร้อยก้อน จะขายได้ในราคาเก้าล้าน!

จากที่เขาเข้าใจในการพนันเพชรพลอย หินหยาบพวกนี้ อย่างมากก็ขายได้แค่สี่ห้าล้าน ขายเก้าล้านได้ยังไงกันนะ?!

จางเป่าเฉิง “พรึ่บ” ยืนขึ้นมาอย่างเร็ว มองไปที่พนักงานชาย ถามเสียงเข้มว่า “พวกนายคิดผิดไปหรือเปล่า จะได้เก้าล้านได้ยังไงกัน?!”

พนักงานคนนั้นที่เห็นจางเป่าเฉิงแล้ว ก็ต้องใจสั่นอย่างแรง สีหน้าซีดขาว รีบอธิบายว่า “หัวหน้าสมาคมจาง ไม่ได้คิดผิดนะครับ ทางการของงานจัดการตรวจสอบหินหยาบ ก็เห็นว่าคุณเฉินไม่ได้ตัดหินด้านในออกทั้งหมด หินหยาบมากมายยังมีหยกในนั้นอยู่มาก แค่ถูกผิวหินปิดบังไว้เท่านั้น…คิดรวมๆกันแล้ว เป็นเก้าล้านจริงๆนะครับ”

จางเป่าเฉิงหน้านิ่งไปทันที เขาหันไปมองเฉินเป่ยอย่างแรง เฉินเป่ยนั่งอยู่ตรงนั้น สายตาเต็มไปด้วยความเยาะเย้ย และพูดอย่างเรียบเฉยว่า “ฉันรู้แล้ว เรียกพนักงานในงานที่บริการดีที่สุดมา ทั้งวันนี้ ฉันยังมีเรื่องอีกมากที่ต้องทำ”

“ได้ครับ คุณผู้ชาย ขอให้คุณเล่นอย่างสนุกนครับ” พนักงานคนนั้นพยักหน้า และกลับหลังหันเดินออกไป

และสีหน้าจางเป่าเฉิงกลับบึ้งตึง นั่งลงช้าๆ ใบหน้าแสบร้อนชาอย่างมาก สายตาเย็นยะเยือก เขาไม่คิดเลยว่า ครั้งนี้เฉินเป่ยจะหาเงินเก้าล้านได้อย่างรวดเร็วแบบนี้!

และในตอนนี้เอง เสียงหยิ่งผยองก็ดังขึ้น ดังเข้าหูจางเป่าเฉิงอย่างชัดเจน “หัวหน้าสมาคมจาง การบริการของนาย ไม่ค่อยเป็นมืออาชีพเท่าไหร่เลยนะ ขนาดราคาหินหยาบก็ยังประเมินไม่ตรงอีก”

จางเป่าเฉิงทำเสียงฮึอย่างเย็นชา มองเฉินเป่ยและพูดเสียงเรียบว่า “สิบล้านยังไม่ถึงเลย ห่างจากร้อยล้านอีกไกล ยังเหลืออีกตั้งสิบเก้าล้าน”

จางเป่าเฉิงมองเฉินเป่ยและพูดต่อว่า “นี่ก็ผ่านไปหลายชั่วโมงแล้ว เหลือเวลาให้นายไม่มากแล้วนะ”

เฉินเป่ยเบะปาก ทำท่าเฉยๆและพูดว่า “ไม่ต้องกังวลหรอกนะ คนเก่งย่อมมีวิธีอยู่แล้ว”

จางเป่าเฉิงจ้องมองเฉินเป่ย แสยะยิ้มเย็นชา ก็ไม่ได้พูดอะไรอีก

และในตอนนี้เอง มีร่างหนึ่งปรากฏขึ้นจากที่ไม่ไกลนัก นำทางมาโดยพนักงานเดินมาหาเฉินเป่ย

หุ่นคนที่เดินมาดูเพรียวบางมาก บวกกับที่ได้รับการฝึกมารยาทที่เข้มงวดมา ร่างผอมบางเดินเข้ามาใกล้ ราวกับดอกไม้งาม มีเสน่ห์อย่างมาก

ร่างนั้นปรากฏขึ้นตรงหน้าเฉินเป่ย ตัวสูงร้อยเจ็ดสิบเซนติเมตร หญิงสาวยืนอยู่อย่างนั้น มองเฉินเป่ยจากบนลงล่าง ขมวดคิ้วและพูดขึ้นว่า “ทำไมเป็นนายอีกแล้วล่ะ?”

ร่างนั้นไม่ใช่ใครอื่นนั่นก็คือพนักงานสาวสวยก่อนหน้านั้นที่ชื่อเป้าอวี่