บทที่395 คนหน้าไม่อาย

บทที่395 คนหน้าไม่อาย

เป้าอวี่มองจางเป่าเฉิงอยู่นาน สุดท้ายก็ไปเรียกคนมา

ถ้าเธอไม่ฟังเฉินเป่ยก็ได้ละก็ เฉินเป่ยยังไงก็เป็นแค่เถ้าแก่ และจางเป่าเฉิง ตำแหน่งสูงส่ง เธอไม่ฟังก็ไม่ได้

ผ่านไปสักพัก เป้าอวี่ก็พาสองคนที่ร่างกายกำยำมา เข็นรถหนักอึ้งมาหาเฉินเป่ยช้าๆ

ภายในรถเข็นนั้น มีหินหยาบใหญ่หลายก้อนกองอยู่ น้ำหนักของหินหยาบพวกนี้ ทำเอาพวกเขาก็แทบจะเข็นไม่ไหวเหมือนกัน

ภายในห้องพัก เฉินเป่ยนั่งอยู่บนที่นั่ง มองดูหินหยาบที่ถูกเข็นมา สีหน้าเรียบเฉย เขาไม่ลุกขึ้นเลยด้วยซ้ำ

หินหยาบพวกนี้ถูกเข็นมาตรงหน้าแล้ว จางเป่าเฉิงมองเฉินเป่ยและพูดขึ้นอย่างเย็นชาว่า “หินหยาบเอามาให้นายแล้ว”

เฉินเป่ยพยักหน้า ยกมือขึ้นชี้ไปที่ว่าง และพูดว่า “ให้พวกเขาวางไว้ตรงนั้นแล้วกัน”

เป้าอวี่เห็นเฉินเป่ยแบบนี้ก็ยิ่งโมโหใหญ่ แต่เธอก็ทำอะไรเฉินเป่ยไม่ได้ ก็จึงต้องหันไปสั่งหนุ่มพวกนั้น “วางไว้ตรงนั้นแล้วกัน ขนของออกมาเลย”

หินหยาบพวกนี้ที่ประมูลมาจากเขตการพนันระดับสูง ใหญ่กว่าหินของการพนันระดับล่างอยู่มาก

หินที่ใหญ่สุดก้อนหนึ่งในนั้น เกือบสูงเท่าครึ่งคนแล้ว เป็นเรื่องที่น่าประหลาดใจอย่างมาก

หินหยาบแต่ละก้อนพอวางไว้ที่พื้นแล้ว จางเป่าเฉิงก็มองเฉินเป่ยพูดว่า “นายอยากจะทำอะไรกันแน่?”

จางเป่าเฉิงดูจะสงสัยมาก เขาไม่เข้าใจกับการกระทำของเฉินเป่ยเลย และไม่รู้เลยว่าเขาจะทำอะไรกันแน่?

เดินตามรอยเก่า ใช้วิธีการจากเขตการพนันระดับล่างอีกครั้งเหรอ? จางเป่าเฉิงไม่เชื่อว่า หินหยาบพวกนี้ไม่เหมือนกับหินในเขตการพนันระดับล่าง เฉินเป่ยทำแบบนั้น ก็หาเงินได้ไม่เยอะมากเท่าไหร่หรอก ยิ่งไปกว่านั้นอาจจะขาดทุนก็ได้

เฉินเป่ยมองขวางจางเป่าเฉิง และพูดว่า “หยุดดนตรีที่นี่ก่อน และเอาโทรโข่งมาให้ฉันด้วย”

คำพูดของเฉินเป่ยเห็นได้ชัดว่าพูดกับเป้าอวี่ เธอดูจะลังเลและมองจางเป่าเฉิงก่อน พอเห็นสายตาของจางเป่าเฉิงแล้ว เป้าอวี่ถึงจะหันหลังเดินออกไป ไม่นานก็หยิบเอาโทรโข่งและเดินมา

เป้าอวี่ยื่นโทรโข่งให้กับเฉินเป่ย เขารับโทรโข่งมา เปิดเสียงด้านบน ต่อมาก็เงยหน้าขึ้น ทันใดนั้นก็มองจางเป่าเฉิงด้วยอารมณ์หยอกล้อ

จางเป่าเฉิงฮึเสียงแข็ง บิดหน้าหันไปทางอื่น ต่อมาเฉินเป่ยก็มองไปทางหลีชิงเยียนอีกครั้ง

ประธานสาวพยักหน้าเบาๆ เฉินเป่ยถึงได้หยิบโทรโข่งขึ้นมา เขาสูดหายใจช้าๆ อากาศความว่างเปล่ารอบตัวเหมือนกับว่าถูกเขาดูดไปทั้งหมด

“หยกชั้นดีขายครั้งใหญ่ หยกชั้นดีขายครั้งใหญ่ หัวหน้าสมาคมการพนันเพชรพลอยจางเป่าเฉิงหน้าโง่ขโมยเงินหนีไปแล้ว ทิ้งหยกชั้นดีเอาไว้บ้าง ประมูลขายให้ทุกคนไปเลย……” เฉินเป่ยพูดแบบนี้แล้ว บรรยากาศก็เงียบลงทันที สายตาทุกสายตา จับจ้องมาทางนี้กันหมด

และจางเป่าเฉิงกำลังนั่งบนเก้าอี้ ได้ยินเฉินเป่ยพูดแบบนี้แล้ว ตัวเขาก็กระตุกอย่างแรงทันที สองตาเบิกกว้างอย่างไม่อยากจะเชื่อ!

จางเป่าเฉิงจับตามองเฉินเป่ยอย่างนั้น สีหน้านั้นทำอย่างกับเจอผี ดวงตาของจางเป่าเฉิงแทบจะถลนออกมาอยู่แล้ว!

“พรึ่บ!”

สีหน้าของจางเป่าเฉิงเปลี่ยนไป เขาจ้องเฉินเป่ยนิ่ง สีหน้าเย็นยะเยือก มีแรงอาฆาตอยู่เล็กน้อย!

จางเป่าเฉิงไม่คิดเลยว่า เฉินเป่ยจะใช้วิธีแบบนี้…นี่เหมือนกับว่าเป็นการเปลี่ยนวิธีโต้ตอบเขากลับน่ะสิ!

“เฉินเป่ย!” จางเป่าเฉิงมือที่จับแก้วไว้ บีบแน่น แก้วที่จางเป่าเฉิงใช้ดื่มน้ำ ก็กลับมีเสียงร้าวเล็กๆดังขึ้น “แควก!”

แก้วที่ใช้ดื่มน้ำนั้นมีเสียงแควกดังขึ้น แก้วใบนั้นมีรอยร้าวรอบๆ น่ากลัวมากจริงๆ!

หลีชิงเยียนที่อยู่ข้างๆ พอได้ยินเฉินเป่ยตะโกนโทรโข่งแบบนี้แล้ว ใต้เส้นผมยาวสลวย ใบหน้างามละเอียดอ่อนนั้น ก็มีสีหน้าที่ตกใจอย่างมาก แม้จะเป็นหลีชิงเยียน ก็ยังไม่ทันรู้สึกตัวอยู่ดี

หลีชิงเยียนที่อยู่ข้างๆ หลังจากที่เข้ามาภายในงานการพนันเพชรพลอยแล้วเธอก็เงียบตลอด ซูเหลยที่ไม่พูดอะไร สายตาจับจ้องเฉินเป่ยอยู่อย่างนั้น ท่าทางนักเลงของเฉินเป่ย ทำให้ปากของซูเหลยโค้งทันที

“นาย!”

จางเป่าเฉิงแทบจะพุ่งเข้าไป ฉีกร่างเฉินเป่ยออกเป็นชิ้นๆแล้ว!

แต่พอสายตาของเฉินเป่ยมองไปทางจางเป่าเฉิง สายตาของเขาเต็มไปด้วยความท้าทาย ทำเอาจางเป่าเฉิงนิ่งอยู่กับที่ ผ่านไปสักพัก ก็มองค้อนเฉินเป่ยอย่างแรง และกลับไปนั่งลงที่เดิมช้าๆ

ความหมายในสายตาของเฉินเป่ย จางเป่าเฉิงจะไม่เข้าใจได้ยังไง? นั่นคือการท้าทาย สายตาของเฉินเป่ย ความหมายชัดเจนมาก ให้จางเป่าเฉิงถ้าเก่งพอก็อย่าลงมือ คอยดูเขาทำภารกิจให้สำเร็จก็พอ!