บทที่405 การดิ้นรนของหญิงสาว

บทที่405 การดิ้นรนของหญิงสาว

จางเป่าเฉินสีหน้าอึมครึมหันหน้าไป เห็นเพียงเฉินเป่ยใส่เสื้อกั๊กเปื่อยๆ ตัวหนึ่งเดินเข้ามาแล้ว หลังเดินเข้าใกล้ บนโต๊ะอาหารมีกลิ่นบุหรี่ที่เข้มข้นชัดเจนตลบอบอวล

หลีชิงเยียนขมวดคิ้วเล็กน้อย มองทางเฉินเป่ย เห็นได้ชัดว่าครู่เดียวจมูกของเธอก็ได้กลิ่นบุหรี่ที่ทำให้คนสำลักนั้นเข้าแล้ว

“โอ๊ะ อยู่กันหมดเลย” เฉินเป่ยกวาดสายตามอง หลังจางเป่าเฉิงเห็นเฉินเป่ยปรากฏตัว แวบหนึ่งสีหน้าก็ดูแย่อย่างมาก

หลีชิงเยียนทำเสียงฮึดฮัด พูดอย่างโมโห “สุดยอดดาบสามเล่ม พูดอย่างกับชำนาญ งั้นนายไม่เข้าร่วมเลยล่ะ ไม่รู้ว่าก่อนหน้านี้ใครกันตอนอยู่ที่งานพนันเพชรพลอย ตัวเองก็ปฏิเสธการเข้าร่วมไปแล้ว”

เฉินเป่ยตอบกลับนิ่งๆ “ง่ายมาก เพราะผมเป็นคนที่ชอบความเรียบง่าย ผมไม่ชอบทำตัวเด่น โดยเฉพาะสุดยอดดาบสามเล่มช่างน่าเบื่อเหลือเกิน ผมเลยยิ่งไม่อยากเข้าร่วม”

คำพูดนี้ของเฉินเป่ย แวบหนึ่งยั่วโมโหจางเป่าเฉิงเข้าให้ คำพูดนี้ของเท่ากับว่ากลายเป็นการเสียดสีจางเป่าเฉิงว่าเป็นพวกชอบโอ้อวดตัวตนที่สุดประเภทนี้

จางเป่าเฉิงได้ยินคำพูดนี้ของเฉินเป่ย ค่อยๆ ลุกยืนขึ้นมาแล้ว ชี้นิ้วไปทางเฉินเป่ย ตวาดเสียงเย็นเฉียบ “นี่แซ่เฉิน นายอย่าให้มันเกินไปหน่อยเลย ดีเลวยังไงฉันก็เคยได้รับรางวัลชนะเลิศของสุดยอดดาบสามเล่มมาแล้ว นายล่ะ แม้แต่ที่หนึ่งยังไม่เคยได้ มีสิทธิ์อะไรบอกว่าเข้าร่วมสุดยอดดาบสามเล่มคือการทำตัวเด่น”

ตอนช่วงเช้า จางเป่าเฉิงถูกเฉินเป่ยยั่วโมโหโดยพูดไม่กี่คำใส่ เพียงแต่ว่าจางเป่าเฉิงเห็นว่าอยู่ต่อหน้าคนมากขนาดนี้ จึงตั้งใจอดกลั้นมาตลอด แต่ตอนนี้เห็นว่าเฉินเป่ยก้าวร้าวขนาดนี้ ในที่สุดจางเป่าเฉิงก็ทนไม่ไหว

“ที่หนึ่งของสุดยอดดาบสามเล่ม? คุณให้ความสำคัญกับที่หนึ่งของการแข่งขันเถื่อนแค่ครั้งเดียวขนาดนี้?” เฉินเป่ยหัวเราะนิดหน่อย เอ่ยปากอย่างสบายใจ

ส่วนจางเป่าเฉิงได้ยินคำพูดของเฉินเป่ยยิ่งโกรธขึ้น สีหน้าแดงก่ำ แม้แต่หลีชิงเยียนยังขมวดคิ้วขึ้น ท่าทางที่มองทางเฉินเป่ยเปลี่ยนไปเป็นไม่พอใจขึ้นมา

มีเพียงซูเหลยที่อยู่ด้านข้าง แอบมองทางจางเป่าเฉิง ในสายตาเต็มไปด้วยความเวทนาและเห็นใจ

หลังรู้สถานะที่แท้จริงของเฉินเป่ย ซูเหลยย่อมจะไม่คิดแบบเดียวกันกับจางเป่าเฉิงและหลีชิงเยียนเป็นธรรมดา...สำหรับเทพเจ้าแห่งสงครามผู้ไร้ศัตรูที่สั่นสะเทือนทิศตะวันตกและล้มล้างโลกชั่วร้าย การแข่งขันพนันเพชรพลอยของหัวเซี่ย เขาย่อมไม่เห็นอยู่ในสายตาเป็นธรรมดา พูดได้ว่าการแข่งขันเถื่อนเหมือนว่าไม่มีปัญหาอะไร

ซูเหลยในเวลานี้ เห็นใจจางเป่าเฉิงอย่างมาก เดิมทีจางเป่าเฉิงไม่รู้ว่าสรุปแล้วเขากำลังตำหนิการมีตัวตนแบบไหนอยู่กันแน่

“ผมไม่อยากเข้าร่วมสุดยอดดาบสามเล่ม เป็นเพราะกังวลว่าคนที่พอโด่งดังแล้วจะเดือดร้อนเหมือนพวกหมูที่อ้วนพีกำลังจะโดนเอาไปฆ่าน่ะสิ ถ้าไปสุดยอดดาบสามเล่มแล้วไม่ทันระวังได้ที่หนึ่งเข้า จะต้องมีผู้มีอิทธิพลมากมายเห็นพวกเราขวางหูขวางตา อยากพยายามหาวิธีกำจัดพวกเราทิ้ง ถ้าตรวจสอบมาถึงบริษัทตระกูลหลีกรุ๊ป คนที่ได้รับหายนะ กลัวว่าจะเป็นทั้งบริษัทเลย” และตอนที่จางเป่าเฉิงโมโหจนใกล้จะสบถคำหยาบคายออกมานั้น ทันใดนั้นเฉินเป่ยก็เอ่ยปากนิ่งๆ

และในเวลานี้ พอหลีชิงเยียนได้ฟังคำพูดของเฉินเป่ยจบ ใบหน้าที่สวยสดงดงามแข็งทื่อโดยฉับพลัน

ประธานนางฟ้าที่ฉลาดแหลมคมย่อมไม่ใช่เพียงแค่แจกันดอกไม้ไร้ประโยชน์ พอเฉินเป่ยพึ่งพูดจบ ประธานนางฟ้าเอ่ยปากพูดมาติดๆ “นายหมายความว่าผู้มีอิทธิพลกำลังจ้องพวกเราไว้แล้ว”

“ไม่ได้อ่านข่าวเหรอ พาดหัวข่าวของสองคนมานี้โดนผมยึดครองทั้งหมดเลย คุณคิดว่าผู้มีอิทธิพลพวกนั้นจะไม่อิจฉาตาร้อนเหรอ?” เฉินเป่ยจ้องหลีชิงเยียนไว้พูดจานิ่งๆ

“ข่าว?” จากนั้นหลีชิงเยียนถึงตอบสนองกลับมา สองวันนี้ เยี่ยนจิงได้สั่นสะเทือนยกใหญ่เพราะเจ้าหมอนี่จริงๆ ที่งานพนันเพชรพลอยเขาทำเรื่องที่ไม่เคยทำมาก่อนครั้งแล้วครั้งเล่า ทำให้คนเยี่ยนจิงไม่น้อยมองเห็นเฉินเป่ยชื่อนี้มาหลายรอบแล้ว

“ที่เยี่ยนจิงพวกเราไม่มีเบื้องหลังใดๆ ตระกูลเล็กแบบไหนของที่นี่ ถ้าอยากลงมือกับพวกเรา ล้วนไม่ต้องละเว้นอะไร”เฉินเป่ยพูดอธิบายให้หลีชิงเยียนอย่างละเอียด

หลีชิงเยียนตะลึง จากนั้นพูดแบบไม่ยอมรับอยู่บ้าง “พวกเรายังมีหัวหน้าสมาคมจาง.....”

เฉินเป่ยกวาดตามองจางเป่าเฉิงที่สีหน้าอึมครึม ส่งเสียงหัวเราะ พูดว่า “มีเขาแล้วยังไง คุณคิดว่าพวกนักเลงจะมาพูดเหตุผลอะไรกับคุณมั้ย?”

หลังเฉินเป่ยพูดจบ หย่อนก้นลงนั่งข้างกายของหลีชิงเยียน นั่งอยู่ด้วยกันกับประธานนางฟ้า ร่างกายยังแนบชิดกับหลีชิงเยียน

เฉินเป่ยขยับเข้าไปใกล้กับหลีชิงเยียน แม้กระทั่งเฉินเป่ยยังสามารถได้กลิ่นกลิ่นอ่อนๆ ที่แพร่กระจายออกมาจากบนร่างอ่อนช้อยน่าดึงดูดนั้นของหลีชิงเยียน

หลีชิงเยียนชายตามองเฉินเป่ยแวบหนึ่ง ดวงตามีความหงุดหงิดไม่พอใจนิดๆ แวบผ่าน ก่อนจะหดตัวไปทางด้านข้าง

นึกไม่ถึงว่าเฉินเป่ยจะแนบชิดเข้ามาอย่างหน้าไม่อาย

“ดังนั้นเรื่องนี้ยังต้องให้หัวหน้าสมาคมจางมาทำถึงจะดีกว่า” เฉินเป่ยมองจางเป่าเฉิงทีหนึ่ง

จางเป่าเฉิงทำเสียงฮึดฮัด “ลิ้นลมพลิกกลับไปกลับมา ฉันว่านายกลัวซะมากกว่า”

หลีชิงเยียนพยายามดิ้นรนสักพัก เห็นว่าสะบัดเฉินเป่ยไม่หลุด จึงได้แต่ปล่อยให้เขาแนบชิดตนเองไป มองทางจางเป่าเฉิง ยิ้มพลางเอ่ยปากบอก “หัวหน้าสมาคมจางคะ สุดยอดดาบสามเล่มต้องไหว้วานคุณแล้วนะคะ”

จางเป่าเฉิงพยักหน้าแล้ว หลีชิงเยียนหันหน้า ถลึงดวงตางดงามใส่เฉินเป่ยอย่างแรง สายตาที่หนาวเย็นจริงแท้ ไม่ได้กดดันเฉินเป่ยใดๆ แม้แต่น้อย

ทว่าเป็นเฉินเป่ยที่มองหลีชิงเยียนด้วยหน้าทะเล้น พูดว่า “ชิงเยียน ผมทำเป้าหมายเล็กๆ สำเร็จแล้ว คุณมีรางวัลอะไรให้รึเปล่า?”