บทที่407 หยอกเย้า!

บทที่407 หยอกเย้า!

ร่างกายของหลีชิงเยียนสั่นเทาไม่หยุด ก่อนหน้านี้เธอพยายามดิ้นรนสุดชีวิต แต่เดิมทีไร้ประโยชน์ จนกระทั่งสุดท้าย ในที่สุดเธอจึงเลิกดิ้นรนแล้ว ในดวงตามีความหมายหมดหวังแวบผ่าน

และหลีชิงเยียนที่เหมือนแกะน้อยกำลังจะโดนฆ่า ทำให้เต๋อกุลายิ่งเพิ่มความฮึกเหิม เขากดหลีชิงเยียนไว้บนโต๊ะ ตามองเห็นผิวพรรณขาวดุจหิมะที่บอบบางของหลีชิงเยียนจะฉีกขาด เขี้ยวแหลมคมนั้นดูดเลือดที่หวานหอมนั้นอย่างละโมบ...

ดวงตาเต๋อกุลาเปล่งประกายแสงรุ่งโรจน์ที่เร่าร้อนอยู่ ภายในร่างกายของเขาเหมือนมีสัญชาตญาณอย่างหนึ่งฟื้นขึ้นแล้ว กระตุ้นความปรารถนาของเขาต่อเลือด ทำให้ในลำคอของเขาส่งเสียงคำรามที่อัดอั้นอย่างกับสัตว์ป่าออกมา

ร่างกายของเต๋อกุลาสั่นเทาอย่างแรง ในแววตาของเขาเปล่งประกายความหมายที่ตื่นเต้น หัวเซี่ยไม่ได้สับสนวุ่นวายเหมือนที่ต่างประเทศ ช่วงเวลาที่เขาเข้ามาหัวเซี่ย จึงมีระยะหนึ่งที่ไม่ได้เคยดื่มด่ำเลือดสดที่หอมหวาน แต่ตอนนี้ หลีชิงเยียนจัดว่าเป็นอาหารมื้อใหญ่ที่มาส่งให้ถึงหน้าประตูเลย

ในที่สุดหลีชิงเยียนก็หลับตาลงอย่างหมดหวัง จากในดวงตางดงามของเธอ น้ำตาที่ระยิบระยับหยดหนึ่งไหลลงจากหางตาแบบช่วยไม่ได้.......

“ปึง!”

และในเวลานี้ เกิดความผิดปกติขึ้นทันใด

มีเสียงหนึ่งดังขึ้นมา ประตูห้องของหลีชิงเยียนถูกถีบออกเสียงดังด้วยแรงมหาศาล

ตามองเห็นว่าเขี้ยวแหลมคมของเต๋อกุลากำลังจะฉีกผิวพรรณขาวดุจหิมะของหลีชิงเยียนขาดแล้ว ชั่วขณะนั้นมีเสียงหนึ่งดังขึ้นมา จากนั้นจึงหยุดลงมา

การกระทำของเต๋อกุลาหยุดชะงัก พอหันหน้า แวบหนึ่งก็มองเห็นภาพคนรูปทรงสวยงามยืนอยู่ที่หน้าประตู

รูปร่างของภาพคนนั้นสมบูรณ์แบบ ราวกับเสือชีตาร์ เต็มไปด้วยพลังที่น่าตกใจ ดวงตาหล่อนมองเต๋อกุลาอยู่ ในแววตาเปล่งประกายความหนาวเหน็บ

“ปล่อยหล่อนออก!”

ซูเหลยตะโกนบอก

“วอนหาที่ตาย!” เต๋อกุลาพึมพำอย่างเย็นชา ในแววตาเผยความหมายเหยียดหยาม เขาสะบัดมือตามชอบใจ หลีชิงเยียนจึงชนบนผนังอย่างแรง ราวกับรถไฟความเร็วสูง

“ตึง!”

หลีชิงเยียนล้มลงที่พื้น ผมยาวที่ยุ่งเหยิงกระจายสยายลง ใบหน้าที่สวยหยาดเยิ้มยังอึ้งค้างอยู่ในสภาพที่ตระหนกตกใจแบบก่อนหน้านี้อยู่

เธอปีนขึ้นมาด้วยความตื่นตระหนก ขดอยู่ที่มุมผนังห้อง มองเห็นซูเหลยที่ปรากฏตัวอยู่หน้าประตู ดวงตาเบิกโตมาก ท่าทางอย่างกับเจอผู้ที่ช่วยชีวิตเข้าให้

เต๋อกุลาก้าวใหญ่ๆ เดินไปทางซูเหลย เขาแลบลิ้นออกมา เลียๆ ริมฝีปากแดงสดดุจเลือดของตนเอง มองทางซูเหลย ภายในแววตามีความโหดเหี้ยมที่หนาวเหน็บแวบผ่าน

“งั้นจะลองชิมก่อนว่าเลือดของเธอรสชาติเป็นยังไง” เต๋อกุลาพูดกับตนเอง ก้าวเท้าออกมา ชั่วขณะหนึ่งสีหน้าของซูเหลยเปลี่ยนไป มีพลังน่าเกรงขามมหาศาลปล่อยออกมาจากบนตัวของเต๋อกุลา ปกคลุมมาทางซูเหลยอย่างกับภูเขาจะพังครืนลงและน้ำทะเลจะไหลทะลักเข้ามา

ซูเหลยยืนอยู่ที่เดิม ทำเสียงอึดอัดออกมา ท่าทางโงนเงน เกือบจะยืนไม่ไหว

และเวลานี้เต๋อกุลาได้ปรากฏตัวตรงหน้าของซูเหลยแล้ว

เต๋อกุลากุมหมัดแน่น หมัดที่เหมือนกระสอบทรายลูกใหญ่สองอันแฝงด้วยพลังสยองขวัญ โจมตีไปทางด้านหน้าของซูเหลยอย่างแรง

ถึงแม้มองขึ้นมาเต๋อกุลาจะหน้าตาซีดขาว แต่พลังของเขาช่างมากเหลือเกิน ถือโอกาสทำให้ซูเหลยขยับไม่ได้ พลังแบบนี้ ถ้าโจมตีมาที่ใบหน้าของซูเหลย ยังไม่กล้าจินตนาการผลลัพธ์อย่างยิ่ง

สีหน้าของซูเหลยฝืดค้าง ทันใดนั้นร่างกายหล่อนเอียงอย่างผิดปกติ หลบหลีกหมัดคู่นั้นของเต๋อกุลาได้พอดี

“ประธานหลี รีบออกไปจากที่นี่เร็ว!”

ซูเหลยตอบสนองเข้ามา ตะโกนบอกเสียงดุ

ส่วนซูเหลยพยายามจะปีนขึ้นมา แต่ในเวลานี้หลีชิงเยียนกลับพบเข้าด้วยความตกใจ ขาทั้งของเธออ่อนยวบ เดิมทีลุกไม่ขึ้น