บทที่408 อย่าคิดจะมีชีวิตรอดออกไปสักคน!

บทที่408 อย่าคิดจะมีชีวิตรอดออกไปสักคน!

เต๋อกุลาก้มหน้า จ้องมองร่างกายที่มีความยืดหยุ่นอย่างมากร่างนี้อยู่ ไม่มีใครรู้ชัดเจนว่าเวลานี้เขากำลังคิดอะไรอยู่บ้าง

ทันใดนั้น มุมปากของเต๋อกุลาฉีกรอยยิ้มที่เหยียดหยามขึ้น เอ่ยปากบอก “ไม่รู้ว่าร่างกายที่ครอบครองคุณสมบัติต่างจากคนทั่วไป รสชาติเลือดจะเป็นยังไง”

เต๋อกุลาเลียๆ ริมฝีปากที่แดงสดดุจเลือด ในแววตาของเขาเปล่งประกายความดื้อดึงและความปรารถนาที่ผิดปกติต่อเลือดสด

ซูเหลยหมอบอยู่บนพื้น พยายามดิ้นรนอย่างเจ็บปวดอยู่หน่อย หล่อนพึ่งอยากจะพยายามปีนขึ้น ทันใดนั้นเท้าใหญ่ข้างหนึ่งเหยียบบนหลังของหล่อนอย่างแรง ทำให้ซูเหลยที่เดิมทีสีหน้าไร้เลือด ทันใดนั้นยิ่งซีดเผือดลงไม่น้อย

“เฮือก!”

ซูเหลยพ่นเลือดสดออกมาทีหนึ่ง ร่างกายสั่นเทาอย่างบ้าคลั่งสุดชีวิต ภายในแววตาประกายความไม่ยินยอมอย่างรุนแรง

ซูเหลยดิ้นรนอยากจะลุกขึ้น แต่เดิมทีไม่มีประโยชน์ เท้าข้างนั้นที่เหยียบบนด้านหลังของซูเหลยตั้งแต่ต้นจนจบ เหมือนภูเขาใหญ่ลูกหนึ่ง ทับบนหลังของซูเหลยอย่างแรง ทำให้ซูเหลยขยับเขยื้อนไม่ได้เลย

“คนหัวเซี่ยที่ต่ำต้อย ยังอ่อนแอเหมือนในอดีต” เต๋อกุลาก้มหน้า จ้องมองซูเหลยอย่างเย็นชา

ซูเหลยโดนเขาเหยียบไว้ใต้เท้าอย่างแรง เดิมทีปีนก็ปีนไม่ขึ้นเลย

พูดอีกอย่างก็คือความเป็นความตายของซูเหลยถูกเต๋อกุลาควบคุมไว้แล้ว เป็นหรือตาย ทุกอย่างอยู่ที่ความคิดแวบเดียวของเต๋อกุลา

“ปล่อยหล่อนไป!”

ในเวลานี้ ด้านหลังของเต๋อกุลา มีคำพูดที่หนาวเหน็บ ทว่ากลับเต็มไปด้วยน้ำเสียงแน่วแน่ ลอยเข้าในหูของเต๋อกุลาทันที

เต๋อกุลาสีหน้าชะงักงัน เขาหันหน้าไปทันใด เห็นหลีชิงเยียนที่ไม่รู้ว่า มาปรากฏตัวด้านหลังของเขาตั้งแต่เมื่อไรกัน เธอกระชับชุดนอนสีม่วงตัวนั้นไว้แน่น ชุดนอนมีระดับปกปิดจุดสำคัญสองสามที่ของหลีชิงเยียนเอาไว้ แต่ขับให้ผิวพรรณขาวดุจหิมะและเค้าโครงรูปร่างที่สมบูรณ์แบบของเธอออกมาเด่นชัด

เต๋อกุลาหันหน้า ตอนสายตาตกลงบนตัวของหลีชิงเยียน ในใจประธานนางฟ้าสั่นระรัวอย่างแรง ถึงแม้เธอจะรวบรวมความกล้ามาเผชิญหน้าแล้ว แต่ตอนที่สายตาของเต๋อกุลากวาดผ่านมา ยังคงทำให้ในใจของหลีชิงเยียนเกิดความรู้สึกหวาดกลัวขึ้น ในจิตวิญญาณลึกๆ เหมือนกำลังสั่นเทาไปหมด

ออร่าที่ยิ่งใหญ่แบบของเต๋อกุลาประเภทนี้ หลีชิงเยียนยังเคยเจอเป็นครั้งแรก

เต๋อกุลาก้มหน้ากวาดสายตามองซูเหลยที่กระอักเลือดสดออกมา หัวเราะอย่างชั่วร้าย เก็บเท้าของตนเองกลับมาอย่างช้าๆ ก้าวใหญ่ๆ เดินไปทางหลีชิงเยียน

“แกจัดการฉันได้...แต่ให้แกปล่อยหล่อนไป”

ตอนที่เต๋อกุลายืนอยู่ตรงหน้าหลีชิงเยียน ชั่วขณะนั้นหลีชิงเยียนรู้สึกถึงพลังน่าเกรงขามอันสยองขวัญที่จะทำให้ตนเองหยุดหายใจลง

หลังหลีชิงเยียนฝืนทนพูดจนจบ เต๋อกุลาจ้องมองหลีชิงเยียนอยู่ ผ่านไปสักพักหนึ่ง มุมปากเต๋อกุลาฉีกรอยยิ้มหนาวเหน็บขึ้น “ปล่อยหล่อนไป? ความเป็นความตายของพวกเธอสองคน อยู่ในการควบคุมของฉันตั้งแต่แรกทำไม...ฉันต้องปล่อยหล่อนไป?”

เต๋อกุลาพึ่งพูดจบ ก้าวเท้าออกมา เขาที่ปรากฏตัวด้านหน้าหลีชิงเยียน ทั่วทั้งตัวมีออร่าที่ดุเดือดน่ากลัวปล่อยออกไปทั่วทิศทาง

ใบหน้าที่งดงามราวกับผ่านการเจียระไนของหลีชิงเยียนซีดเผือด ในดวงตาประกายความหมายไร้หนทางและตื่นตกใจ แต่ไหนแต่ไรเธอไม่เคยเห็นมาก่อน วินาทีนั้น เต๋อกุลาอยู่ด้านหน้าเธอ เกือบจะเป็นการมีตัวตนที่ไม่อาจมองไปตรงๆ ได้

สายตาที่เย็นยะเยือกของเต๋อกุลาตกอยู่บนตัวของหลีชิงเยียน เอ่ยปากถามแบบนิ่งๆ “มดตัวเล็กอ้อนวอนแทนอีกตัวหนึ่ง...เธอคิดว่าฉันจะรับปากงั้นเหรอ?”

หลีชิงเยียนสีหน้าเปลี่ยน เต๋อกุลา ไม่คิดจะปล่อยเธอและซูเหลยทั้งสองไปโดยสิ้นเชิง

หลีชิงเยียนถอยหลังไปทีละก้าว มือทั้งสองของเธอจับชุดนอนไว้แน่น ปิดซ่อนผิวพรรณขาวเนียนดุจหิมะส่วนใหญ่เอาไว้

และแวบเดียวความคิดของหลีชิงเยียนก็โดนเต๋อกุลามองทะลุแล้ว เต๋อกุลายกมุมปากขึ้น หัวเราะอย่างดุร้าย ในแววประกายความหมายหยอกเย้า

เขามองหลีชิงเยียนอยู่ ราวกับนายพรานมองเหยื่อที่ยื่นมือไปก็จับมาได้ทันที

“ที่หัวเซี่ยมีคำโบราณว่าไว้ ปิดประตูตีแมว เธอคิดว่าเธอยังหนีรอดจากที่นี่ไปได้อีกเหรอ?” เต๋อกุลาเอ่ยปากนิ่งๆ ที่เขาไม่ได้บอกก็คือ ถึงแม้หลีชิงเยียนออกไปจากโรงแรมได้จริง เต๋อกุลาก็สามารถจับเธอกลับมาได้อย่างง่ายดาย

หลีชิงเยียนกัดฟัน สายตาของเธอตกอยู่หน้าประตูห้องพัก แสงโชติช่วงในดวงตาช่วงประกายความไม่แน่ใจ...ทันใดนั้น เธอตัดสินใจแล้ว ดวงตาเผยความหมายหนักแน่นออกมา พยายามพุ่งไปทางหน้าประตูห้องพัก

แต่หลีชิงเยียนวิ่งไปได้ไม่ทันกี่ก้าว เต๋อกุลาถือโอกาสโบกมือ ดึงเสื้อผ้าของหลีชิงเยียนไว้ได้ ในรอยยิ้มเผยการหยอกเย้าที่ชั่วร้าย “อยากหนี จะหนีรอดเหรอ?”

เต๋อกุลาเอ่ยปากอย่างหยอกล้อ มือกรีดผ่านบนร่างกายของหลีชิงเยียน เล็บแต่ละอันที่แหลมคมราวกับอาวุธแหลมที่ราบรื่นที่สุด ชั่วพริบตาเดียวก็กรีดชุดนอนของหลีชิงเยียนให้ขาดอย่างง่ายดาย ชุดนอนที่นุ่มลื่นขาดหลุดลุ่ยร่วงลงพรึบๆ

หลีชิงเยียนร้องตกใจออกมา บนหน้าของเธอวินาทีนั้น เขียนความตื่นตะลึงไว้เต็มที่