บทที่455 ไฟของดวงอาทิตย์!

บทที่455 ไฟของดวงอาทิตย์!

ถึงแม้พูดว่าหินหยาบก้อนนี้ตัดออกมาเป็นแค่เมล็ดหยกระดับต่ำ แต่ท้ายที่สุดยังเป็นหินหยาบที่นำออกมาจากในคลังสมบัติของสมาคมการพนัน ถึงสามารถตัดเมล็ดหยกระดับต่ำออกมาได้ ก็ยังอธิบายได้ว่าหินหยาบก้อนนี้มีความประหลาดมากแค่ไหน

ทว่าต่อให้เป็นของประหลาดก้อนนี้ ถ้านำไปประมูลที่งานประมูล ย่อมสามารถประมูลราคาออกมาได้ไม่เลว

ทั้งหมดทั้งมวลเพราะมันเป็นตัวแทนสิ่งของที่มูลค่าแบบหินหยาบที่มีราคายากจะประเมินได้ในอดีต

และตอนนี้ ถึงแม้มูลค่าของมันจะตกต่ำลง แต่ก็ไม่ได้หมายความว่ามันจะไม่มีราคาสักนิดเดียว

ต้องรู้ว่าตอนแรกที่งานประมูลครั้งหนึ่ง ของจากในคลังสมบัติสมาคมการพนันเพชรพลอย เปลือกหินหยาบชั้นยอดก้อนหนึ่งถูกคนร่ำรวยมีอำนาจมากมายประมูลจริงจัง สุดท้ายผลการประมูลทำได้ไม่เลวเลยทีเดียว

ส่วนเฉินเป่ยทำอะไรแล้ว?

เฉินเป่ยทำเรื่องหนึ่งที่สามารถพูดได้ว่าน่าโมโหอย่างยิ่ง เขานำหินหยาบก้อนนั้นมาบีบแตกแบบสบายใจ

“หยุดนะ!” ผู้ตัดสินแต่ละคนลุกขึ้นมาทันใด สีหน้าที่มองทางเฉินเป่ยเต็มไปด้วยความหนาวเย็นและโกรธแค้น

“วอนหาที่ตาย! คาดไม่ถึงกล้าทำลายของเข้าร่วมแข่งขันที่สมาคมการพนันเพชรพลอยอย่างโจ่งแจ้ง!”

“นายรู้รึเปล่าว่านายกำลังทำอะไร? ถึงแม้นายจะเป็นผู้ตัดสิน นายก็ทำลายกฎเกณฑ์ของการแข่งขันไม่ได้!” ผู้ตัดสินแต่ละท่านต่างเอ่ยปาก ทั้งสนามแข่งขันเกิดความวุ่นวายใหญ่โตขึ้นแล้ว

ไม่มีใครนึกถึงว่าผู้ตัดสินลึกลับที่ใส่ชุดดำท่านนี้ จะทำลายหินหยาบก้อนนี้กะทันหัน การกระทำของเฉินเป่ยเกินกว่าความคาดหมายของทุกคน

หลีชิงเยียนลุกขึ้นมาทันใด มองทางผู้ตัดสินชุดดำ สีหน้าเปลี่ยนไปดูแย่ถึงที่สุด

รอบก่อนหน้าเธอยังรู้สึกซาบซึ้งอย่างมากที่ผู้ตัดสินชุดดำลงมือช่วยเหลือจางเป่าเฉิง กำลังวางแผนว่ารอหลังจากสุดยอดดาบสามเล่มจบลง จะเชื้อเชิญผู้ตัดสินท่านนี้รับประทานอาหารด้วยกัน ส่งต่อความตั้งใจดีของตนเองให้เขาสักหน่อย

แต่ตอนนี้ สีหน้าของเธอกลับดูแย่ที่สุด เพราะอย่างไรเสียเธอก็คิดไม่ถึงว่าคนที่ก่อนหน้านี้เธอรู้สึกซาบซึ้งใจมากท่านนี้ ได้นำหินหยาบมาทำลายทิ้ง

ในวินาทีแรกหลีชิงเยียนมองทางหลีเช่าเทียน ความคิดแรกของเธอคือสงสัยว่าเป็นแผนการที่หลีเช่าเทียนวางไว้อีกหรือไม่

แต่ไม่นานเธอยิ่งสงสัยเพิ่มขึ้น เพราะหลีเช่าเทียนที่โซนวีไอพี แววตาจ้องเฉินเป่ยแน่นตั้งแต่ต้นจนจบ เขาที่ฉลาดและสายตายาวไกลมาแต่ไหนแต่ไร เจอเหตุการณ์แบบนี้เป็นครั้งแรกก็ขมวดคิ้วเช่นกัน จ้องมองเฉินเป่ยอยู่ตลอด เหมือนเขาไม่เข้าใจเหมือนกัน

ไม่ใช่หลีเช่าเทียน แล้วเป็นใครที่พุ่งเป้าโจมตีตนเองกัน?

หลีชิงเยียนค่อยๆ นั่งลงมา ในใจกลับยิ่งสงสัยเพิ่มขึ้น

“นายรู้ไหมว่านายกำลังทำอะไรอยู่?” ในเวลานี้ ผู้ตัดสินกานจ้องเฉินเป่ยไม่ขยับ สอบถามด้วยเสียงเย็นเฉียบ

“ผมรู้แน่นอนสิ” เฉินเป่ยหัวเราะเล็กน้อย บนหน้าไม่มีสับสนสักนิดเดียว แต่ทว่าเรียบเฉยผิดปกติ มองผู้ตัดสินกานอยู่ ถามกลับไป “ได้ยินว่าเมื่อกี้พวกคุณประเมินมันเป็นเมล็ดหยกระดับต่ำ?”

ผู้ตัดสินคนอื่นมองหน้ากันและกัน พวกเขาไม่รู้ว่าเฉินเป่ยอยากทำบ้าอะไรกันแน่

ผู้ตัดสินกานยักคิ้วขึ้น “ทำไม นายมีปัญหาเหรอ?”

“มีอยู่แล้ว” เฉินเป่ยพยักๆ หน้า ทันใดนั้น แบฝ่ามือที่บีบหินหยาบแตกข้างนั้นกะทันหัน

ซู่!

ชั่วพริบตาเดียว แสงสีทองที่แสบตาสายหนึ่งกวาดผ่านสาดส่องไปรอบด้าน ส่วนผู้ตัดสินกานและคนอื่นปิดดวงตาไว้โดยจิตใต้สำนึกชั่วขณะนั้น

แสงแดดสีทองสายหนึ่งปรากฏตัวบนหน้าจอยักษ์ ชั่วขณะนั้นทำให้เกิดเสียงร้องตกใจที่มหาศาล และผู้คนนับไม่ถ้วนต้องใช้มือบังตาทั้งคู่ไว้

ผ่านไปสักพักหนึ่ง คนจำนวนน้อยกลุ่มหนึ่งถึงค่อยๆ ปล่อยมือของตนเองออก เห็นเพียงบนฝ่ามือของเฉินเป่ยมีแสงสีทองที่จ้าตาทำให้ผู้คนมากมายต่างลืมตาไม่ขึ้น ยากจะปรับตัว

ส่วนคนที่ปรับตัวได้เหล่านั้น หรี่ตาไว้มองไปอย่างละเอียด ถึงพบว่ากลางฝ่ามือของเฉินเป่ย เป็นหยกขนาดเท่าเม็ดทรายสีทองแต่ละเม็ด และเป็นหยกเล็กๆ พวกนี้ที่ปล่อยแสงรุ่งโรจน์ที่ทำให้คนมากมายยากจะรับไหวออกมา ราวกับกลางฝ่ามือของเฉินเป่ยไม่ใช่หินหยาบพวกนี้ แต่เป็นดวงอาทิตย์เล็กแต่ละดวง

“นี่คืออะไร? นึกไม่ถึงจะสามารถปล่อยแสงรุ่งโรจน์ที่เข้มข้นขนาดนี้ออกมาได้!”

“โอ้มายก็อด ตาของฉันใกล้จะบอดแล้ว!”

คนดูแต่ละคนค่อยๆ ปรับตัวลงมาได้ มองทางฝ่ามือของผู้ตัดสินชุดดำท่านนี้ ราวกับมีดวงอาทิตย์หดเล็กแต่ละดวง ถูกควบคุมไว้ในนั้น แม้กระทั่งมองจนพวกเขาร้อนแผดเผาขึ้นมาอย่างควบคุมไม่ไหว

ส่วนตอนที่ผู้ตัดสินกานมองเห็นฉากในมือของเฉินเป่ย ดวงตาหดอย่างแรงเช่นกัน แววตาปรากฏความไม่อยากเชื่อขึ้นฉับพลัน

“นี่เป็นไปไม่ได้!”

หลังดวงตาของผู้ตัดสินคนอื่นปรับตัวกับแสงจ้าได้ ตอนพวกเขามองเห็นฝ่ามือของเฉินเป่ย สีหน้าในชั่วขณะนั้นเปลี่ยนไปมาก

เมล็ดหยกระดับต่ำพวกนั้นเมื่อก่อนหน้านี้ คาดไม่ถึงหายไปทั้งหมด เปลี่ยนเป็นหยกที่แม้แต่พวกเขาก็ไม่เคยเจอกันแต่ละเม็ดนี้

เฉินเป่ยเป็นเหมือนนักมายากล แสดงมายากลที่น่ามหัศจรรย์ฉากหนึ่งให้พวกเขาทุกคนดู

“นี่คืออะไร?” ผู้ตัดสินแต่ละคนจ้องทรายสีทองที่ฝ่ามือของเฉินเป่ยตาไม่กะพริบ แม้แต่ลมหายใจยังเร่งรีบขึ้นมา