บทที่532 ตระกูลหวังของเยี่ยนจิง!

บทที่532 ตระกูลหวังของเยี่ยนจิง!

เหล่าวัยรุ่นผมทองนึกไม่ถึงว่าชายแก่คนนี้จะกล้าตอบโต้กลับ? ชั่วขณะนั้นคนกลุ่มหนึ่งโมโหแล้ว ลุกขึ้นล้อมรอบเฉินเป่ยไว้ตรงกลางทันใด เดือดเป็นฟืนเป็นไฟ

“แกคิดว่าตัวเองเป็นใครกัน อายุปูนนี้ยังมาจีบหญิงตามคนอื่น? รีบปล่อยสาวน้อยคนนี้ออกเลยนะ!” เหล่าวัยรุ่นผมทองล้อมเข้ามาแบบลักษณะท่าทางดุดัน ถลึงตาใส่เฉินเป่ยอย่างโหดร้าย มาแบบไม่เป็นมิตร

เฉินเป่ยมองพวกเขานิ่งๆ “มีสิทธิ์อะไร?”

เหล่าวัยรุ่นผมทองกลุ่มนั้นโกรธเคืองขึ้นทันใด “ก็สิทธิ์หมัดของฉันไง!”

เหล่าวัยรุ่นผมทองล้อมรอบอยู่ในร้านอาหารด้วยความโมโหเดือดดาล ขณะนั้นพวกลูกค้ากลุ่มหนึ่งในร้านชั่วตื่นตกใจ ค่อยๆ หลบหนีไประยะไกลแล้ว...เหล่านักเรียนมัธยมต้นที่อายุน้อยกลุ่มหนึ่งยิ่งหวาดกลัวจนหลบหนีออกจากร้านไป หลบอยู่ไกลๆ...แต่มีนักเรียนมัธยมที่อยากรู้อยากเห็นอยู่บ้างไม่น้อย จึงเข้าไปจ้องมองสถานการณ์ของที่นี่แบบแนบแน่น...

“เฮ้ยรีบดู พี่ผมทองจะหาเรื่องอีกแล้ว!”

“ครั้งก่อนพี่ผมทองทำให้คู่รักนักศึกษามหาวิทยาลัยคู่หนึ่งแยกทางกันไปดื้อๆ ผู้ชายคนนั้นโดนต่อยจนเจ็บหนักเข้าโรงพยาบาลไป...ผู้หญิงโดนพี่ผมทองหยอกเย้า...ว่ากันว่าสุดท้ายแจ้งความไปก็ไม่มีประโยชน์...ที่บ้านพี่ผมทองมีเบื้องหลัง...”

“เดาว่าชายคนนั้นต้องซวยแน่เลย...” นักเรียนมัธยมกลุ่มหนึ่งถกเถียงอย่างอกสั่นขวัญแขวน พวกเขาล้วนเป็นนักเรียนของโรงเรียนบริเวณนี้ ทุกวันหลังเลิกเรียนเดินผ่านตรงนี้ เคยได้ยินเกี่ยวกับพี่ผมทองคนนี้มาบ้าง

พี่ผมทองคนนี้เป็นอันธพาลบริเวณนี้ ในวันปกติจะก้าวร้าวเผด็จการเที่ยวก่อกรรมทำเข็ญ รังแกข่มเหงนักเรียนหญิงไม่น้อย ยังต่อยตีนักเรียนชายไม่น้อยด้วย เหล่านักเรียนชายกลุ่มหนึ่งเจอกับเขาเข้าต้องเดินอ้อมกันหมด...แม้กระทั่งผู้ใหญ่บางส่วนก็เคยโดนเขารังแก...มีผู้ใหญ่หลายคนอยากตอบโต้กลับ ผลปรากฏว่าถูกชายผมทองใช้มีดแทงมาทีหนึ่งจนเจ็บหนัก ที่บ้านหนุ่มผมทองคนนี้เหมือนมีเบื้องหลังใหญ่โต โหดเหี้ยมอย่างหาที่เปรียบไม่ได้ ทุกครั้งที่จับคนไป สามารถออกมาได้แบบอยู่รอดปลอดภัย ดังนั้นช่วงนี้จึงไม่มีใครกล้าหาเรื่องเขา

“ไอ้สวะ! พูดกับแกอยู่นะโว้ย ได้ยินรึเปล่า?” หนุ่มผมทองสีหน้าเย็นยะเยือก ชี้เฉินเป่ยไว้พลางพูดข่มขู่ “รีบปล่อยหล่อนมาซะ!”

ด้านหลังหนุ่มผมทอง เหล่าผองเพื่อนที่ย้อมผมไม่เหมือนกัน และบนตัวสวมเสื้อผ้าสไตล์พังค์ถลึงตาใส่เฉินเป่ยแบบโหดร้าย นั่นคือท่วงท่าที่น่าตกใจแบบอันธพาล

เฉินเป่ยกำลังอยากจะพูดอะไรออกไป...หวาหย่าหรุ่ยที่ควงแขนเขาไว้กลับเอ่ยปากขึ้นก่อนแล้ว “แกเป็นใครกัน? ฉันโอบแฟนฉันแล้วเกี่ยวอะไรกับแกด้วย?” หวาหย่าหรุ่ยถลึงตาดูถูกใส่หนุ่มผมทอง ในตานั้นมีการเหยียดหยามและรังเกียจ

หวาหย่าหรุ่ยพึ่งพูดจบ สีหน้าของเฉินเป่ยแข็งค้างทันใด เขาได้ยินอะไรเข้า? เขาคงไม่ได้ฟังผิดไปมั้ง

เฉินเป่ยก้มหน้ามองหวาหย่าหรุ่ยที่ควงตนเองไว้ด้วยหน้าตาอึ้งทึ่ง กำลังวังชาเดือดพล่าน คาดไม่ถึงว่าตนเองกลายเป็นแฟนของเธอแล้ว นี่ช่างไวเกินไปมั้ง?

ชายผมทองคนนั้นตะลึงก่อน ตามมาด้วยสีหน้าเปลี่ยนไป วินาทีนี้เขารู้สึกว่าถูกเยาะเย้ยเข้าแล้ว เขาถูกสาวงามคนนี้เยาะเย้ยเข้าให้? เขาอยู่พื้นที่บริเวณนี้ของเยี่ยนจิง เที่ยวใช้อำนาจบาตรใหญ่แบบไม่มีอะไรขัดขวาง ไม่มีใครพูดจาขนาดนี้กับตนเอง แต่สาวน้อยคนนี้ คาดไม่ถึงจะกล้าถากถางตนเอง?

“เธอว่าอะไรนะ? เธอพูดให้ฉันฟังอีกทีสิ!” ชายผมทองสายตาเย็นเฉียบ ทำท่าแยกเป้ากางเกงออกไปด้วย จ้องหวาหย่าหรุ่ยตาเขม็งอย่างแรงไปด้วย “เชื่อรึเปล่าว่าฉันลงโทษประหารเธอได้?”

ดวงตาหวาหย่าหรุ่ยเย็นชา ไม่พูดพร่ำทำเพลงก็ยกเท้าข้างหนึ่งขึ้น ถีบที่เป้ากางเกงชายผมทองอย่างรุนแรง

“อ๊าก——”

นี่คือเสียงไข่แตก

เสียงร้องโหยหวนสุดเศร้าใจ ทั้งตัวหนุ่มผมทองสีหน้าเปลี่ยนกะทันหัน ตัวสั่นเทา ร่างกายงอลงอุดเป้ากางเกงไว้...สีหน้าย่ำแย่มากแค่ไหนก็ย่ำแย่เท่านั้น นี่แม่งถีบมากะจะให้สูญพันธุ์เลยเหรอ

เฉินเป่ยรู้สึกลูกตากระตุก...แม่งเอ๊ย...หวาหย่าหรุ่ยสาวน้อยคนนี้โหดร้ายมาก นี่อาจเทียบกับหลีชิงเยียนแม่เสือตัวนั้นได้เลยทีเดียว ไม่พูดจาอะไรก็เตะส่วนเป้าของคนอื่นเข้าให้...นี่ช่างแม่งอารมณ์ฉุนเฉียวเกินไปแล้วมั้ง?

ถ้าต่อไปเธอมีแฟนจริงๆ นั่นคงเป็นคนที่น่าสงสารขนาดไหนกันนะ?

“พี่ผมทอง? พี่เป็นไรไปน่ะ?” ชั่วขณะนั้นด้านหลังหนุ่มผมทองพรรคพวกกลุ่มนั้นต่างตกใจกันใหญ่ ประคองหนุ่มผมทองไว้ ถามด้วยความระมัดระวัง

หนุ่มผมทองหน้าตาอัปลักษณ์ ตะคอกด้วยความโมโห “แกเห็นฉันดูเหมือนคนไม่เป็นอะไรรึไง?”

“ล้อมพวกมันเอาไว้ให้ฉัน! แม่งจัดการพวกมัน! ผู้ชายตีจนพิการ ผู้หญิงเอาไว้ให้ฉัน วันนี้ฉันจะกินของคาวมื้อใหญ่!” หนุ่มผมทองสีหน้าสั่นเทาเพราะแค้นเคือง

“พรึ่บ!”

พวกวัยรุ่นเลวที่ย้อมผมกลุ่มหนึ่งพุ่งเข้ามาอย่างเหี้ยมโหดสุดๆ ล้อมเฉินเป่ยและหวาหย่าหรุ่ยทั้งสองคนไว้อย่างดุเดือด ถลึงตาจ้องเขม็ง

ในที่สุดวินาทีนี้หวาหย่าหรุ่ยก็ประหม่าอยู่บ้างแล้ว กอดแขนของเฉินเป่ยแน่น ใบหน้าซีดเซียวพอสมควร

แม้ว่าเธอจะดื่มจนเมา แต่วินาทีนี้ยังได้สติอยู่บ้าง

เฉินเป่ยไม่พูดอะไรมาก ยื่นมือโอบเธอเข้าในอ้อมอก พูดด้วยเสียงเบา “มีฉันอยู่ ไม่ต้องกลัว”

“ยังกำเริบเสิบสานอีกซะด้วย? วอนหาที่ตาย!” อันธพาลคนหนึ่งโหดร้ายอย่างยิ่ง โบกหมัดหนึ่งเข้ามาโดยตรง มีพลังที่น่ากลัว ถ้าต่อยหมัดนี้บนหน้าเฉินเป่ย เกรงว่าต้องเลือดตกยางออกเป็นแน่

ผู้คนโดยรอบล้วนสีหน้าตกใจ...เหล่าอันธพาลกลุ่มนี้ช่างน่ากลัวเหลือเกิน พอไม่เห็นด้วยก็ลงมือต่อยคนอื่น...ดุร้ายไร้ที่เปรียบ

“ผู้ชายคนนี้ต้องทุกข์ทรมานแล้วสิ...”

“รีบหลบไปไกลๆ หน่อย...อย่ายุ่งเรื่องคนอื่นให้มาก...”

ผู้คนโดยรอบถอยหลังไม่หยุด...ใครก็ไม่อยากหาเรื่องวุ่นวาย...