บทที่533 ฉันกลัวแก?

บทที่533 ฉันกลัวแก?

พวกคนกลุ่มเดียวกันนั้นชั่วขณะหนึ่งก็ตอบสนองเข้ามา ไม่รีรออะไร มีดคมกริบนับไม่ถ้วนพุ่งแทงเข้ามาโดยตรง ช่างดุร้ายเสียจริง ถ้าถูกมีดพวกนี้แทงเข้า ไม่ตายก็คงพิการหนัก

ในที่สุดผู้คนที่มุงดูเหตุการณ์กลุ่มหนึ่งสีหน้าเปลี่ยนยกใหญ่ กลัวว่าวันนี้คงต้องเห็นเลือดตกยางออก คาดไม่ถึงอันธพาลกลุ่มนี้อยากลงมือแทงคนจริงๆ

“รีบแจ้งตำรวจเร็ว...โทรเบอร์ฉุกเฉิน120...” เหล่าคนที่มุงดูโดยรอบสั่นสะเทือนถอยหลัง มีผู้หวังดีหลายคนแอบต่อสายโทรศัพท์ฉุกเฉินเงียบๆ...

พวกนักเรียนมัธยมที่มุงดูกลุ่มนั้นสีหน้าซีดเซียว หวาดกลัวจนถอยหลังหลบซ่อน พวกเขาเป็นเพียงนักเรียน...เคยเจอฉากนองเลือดเช่นนี้ที่ไหนกัน...

หนุ่มผมทองสีหน้าโหดร้าย ถลึงตามองเฉินเป่ยไม่ขยับ...เขาอยากให้เจ้าสารเลวที่สมควรตายคนนี้ถูกแทงพรุนเต็มตัวจนตาย

เฉินเป่ยโอบหวาหย่าหรุ่ยแน่น ปกป้องเธอไว้ในอ้อมอก เห็นเพียงขายาวของเขาโจมตีออกไปกะทันหันดุจสายฟ้าแลบ แทบจะกลายเป็นเหล็กยาวท่อนหนึ่ง

อันธพาลคนหนึ่งมือถือมีดไว้แทงมาโดยตรง มีดยังไม่เข้าใกล้ตัว กลับมีลมแรงแวบผ่านกะทันหันตรงหน้า ขายาวที่น่ากลัวโจมตีเข้ามา

“ตึง!” อันธพาลคนนั้นโดนถีบจนลอยไปกลางอากาศโดยตรง เลือดสดพ่นออกมาเป็นสาย

อันธพาลอีกคนหนึ่งโบกมีดโหดเหี้ยม เสียบไปยังส่วนท้องของเฉินเป่ย การจู่โจมนี้ดุดันอย่างยิ่ง แทงเข้าเฉียบพลัน นั่นคือชีวิตที่พิการ

ทันใดนั้นภาพวืดขายาวเปลี่ยนลงฉับพลัน เฉินเป่ยฟาดเท้าบนไหล่ของอันธพาลคนนั้นทันใด

“แกร๊ก!” เสียงกระดูกเคลื่อนดังทีหนึ่ง กระดูกหัวไหล่ของอันธพาลคนนั้นแตกเป็นเสี่ยงๆ ขาทั้งคู่สั่นจนคุกเข่าลงที่พื้น แม้แต่กระดูกหัวเข่ายังคุกเข่าจนแตกละเอียด...ก้อนหินที่พื้นก็แตกร้าวเช่นกัน...

ผู้คนที่มุงดูรอบด้านดูกันจนตาค้างแล้ว เชี้ย? นี่มันช่างองอาจห้าวหาญสยองขวัญเกินไปหน่อยมั้ง? อันธพาลหนุ่มที่ถือมีดกลุ่มหนึ่งขนาดนี้ยังจัดการผู้ชายคนนี้ไม่ได้? นี่แม่งเป็นบรูซลีกลับชาติมาเกิดรึไงวะ

พวกอันธพาลกลุ่มหนึ่งดุร้ายฉุนเฉียว มีดในมือยิ่งเพิ่มขึ้นยิ่งแทงมาอย่างดุดัน หมายเอาถึงชีวิต หากไม่ระวังโดนแทงเข้า จำเป็นต้องตายอย่างไม่ต้องสงสัยจริงๆ

เฉินเป่ยสีหน้าเรียบเฉยที่สุด ขายาวดุจสายฟ้าแลบที่ดุเดือดรุนแรงน่ากลัว

“ตึงๆๆ——!” ภาพเงาแต่ละคนล้มลอยไป กลางอากาศผสมปนเปกันจนกลายเป็นภาพที่สะเทือนขวัญ กระทบการมองเห็นอย่างแรง

ทุกคนที่อยู่ในเหตุการณ์อึ้งทึ่งตกใจกันหมด

คนที่อยู่ในเหตุการณ์นิ่งค้างราวกับกลายเป็นหิน

เฉินเป่ยค่อยๆ เก็บขาวยาวของตนเองกลับ ปัดฝุ่นบนกางเกงเบาๆ เมินเฉยเรียบนิ่ง

ส่วนบนพื้น ร่างกายที่นอนเกลื่อนกลาดเต็มพื้นเสียแล้ว...ร้องโหยหวนทุกที่...ทำให้รู้สึกเศร้าสลด

หวาหย่าหรุ่ยใบหน้าซีดเผือด ทั้งตัวแอบอิงอยู่ในอ้อมอกของลุง ในขณะนี้หัวใจดวงน้อยของเธอยังกำลังเต้น“ตุบๆ” แต่ไหนแต่ไรเธอไม่เคยประสบกับเหตุการณ์ที่อกสั่นขวัญแขวนเช่นนี้ ไม่รู้ทำไมขณะเดียวกันทั้งที่ในใจหวาดกลัว คาดไม่ถึงยังแอบมีความฮึกเหิมนิดๆ...ลุงเขาหล่อมากเลย...ตอนที่เขาต่อสู้ดูแมนขนาดนั้น...

หนุ่มผมทองสีหน้าสั่นสะท้าน ตกใจถลึงตาจ้องฉากนี้ มีความไม่อยากเชื่อเต็มใบหน้า

“เหยดแม่ง!” หนุ่มผมทองสั่นเทาโกรธเคือง ด่ากราดใส่เฉินเป่ย “แกกล้ามาตีคนของฉัน? ฉันจะไม่ปล่อยแกไปเด็ดขาด!” หนุ่มผมทองเบิกตาโต มีความคิดอยากฆ่าที่ดุร้าย

“อ่อ!” เฉินเป่ยหันหน้า มองเข้าแบบเฉยชา “ไม่ปล่อยฉันไป?”

เดิมทีเฉินเป่ยขี้เกียจสนใจเขา เขาเหยียดหยามวัยรุ่นที่ฟันไม่สิ้นกลิ่นน้ำนมแบบนี้มากๆ ต่อยมันแล้วก็มาเปื้อนมือตนเองเสียเปล่าๆ แต่พอได้ยินคำขู่ประโยคหนึ่งของหนุ่มผมทองคนนี้ เฉินเป่ยกลับสนใจอยู่บ้าง...ถึงแม้เขาจะไม่ยินยอมเปื้อนมือของตนเอง แต่ถ้าฝ่ายตรงข้ามอยากหาที่ตายเอง...เขาก็ไม่ถือสาจัดให้สักยก

หนุ่มผมทองสีหน้าดุร้ายเต็มที่ ถลึงตาจ้องเฉินเป่ยโหดเหี้ยมสุดๆ “ยังมีผู้หญิงของแก ฉันก็จะไม่ปล่อยเหมือนกัน! ฉันจะเอาหล่อนมาย่ำยีให้หนัก ต่อหน้าแก...” หนุ่มผมทองพูดยังไม่ทันจบ เฉินเป่ยก็ตบหน้าเข้าไปอย่างรุนแรง