บทที่534 กำจัดบ้านตระกูลหลีให้หมด!

บทที่534 กำจัดบ้านตระกูลหลีให้หมด!

“อ่อ! ตระกูลหวัง?” เฉินเป่ยหัวเราะขึ้นกะทันหัน เขามองหวังอู้เหนิงอยู่ หัวเราะแบบมีเลศนัย “แกคือคนของตระกูลหวัง?”

หวังอู้เหนิงสีหน้าทระนงองอาจแบบไม่เคยมีมาก่อน เขามาจากตระกูลหวังแห่งเยี่ยนจิง เขาเป็นคนของตระกูลหวัง ดังนั้นที่เยี่ยนจิงยังมีคนกล้าแตะต้องเขาไม่มากเท่าไรนัก

“กลัวแล้วเหรอ? ตอนแรกแกไม่รู้ว่าตัวเองผิดใจใคร แกจะต้องเสียใจแน่นอน!” หวังอู้เหนิงหัวเราะคลุ้มคลั่งทั้งตัว ที่ปากคือเลือดสดทั้งหมด ทว่ากลับส่งเสียงหัวเราะบ้าคลั่งออกมา บนตัวเขามีสายเลือดของตระกูลหวัง บนพื้นที่แห่งนี้ เขาจึงเที่ยวใช้อำนาจบาตรใหญ่ได้ตามใจชอบ

เฉินเป่ยค่อยๆ จุดบุหรี่มวนหนึ่ง เงียบเฉยไม่พูดจา “งั้นเหรอ? แล้วถ้าเทียบกับหลีเช่าเทียนล่ะ?”

ตอนได้ยินชื่อของหลีเช่าเทียน หวังอู้เหนิงร่างกายสั่นเล็กน้อย ในแววตาเผยความเคารพออกมา เขาเช็ดคราบเลือดที่มุมปากทิ้ง ยิ้มดุร้ายตอบ “ตระกูลหวังของเยี่ยนจิงเป็นการมีอยู่ที่เดิมทีแกไม่มีทางหาเรื่องได้ ถ้าแกปล่อยฉันไปตอนนี้ ฉันยังจะเหลือศพแกไว้ในสภาพสมบูรณ์ได้...ไม่อย่างนั้นไม่นานจะทำให้ตระกูลหวังแกได้รู้ว่าอะไรเรียกว่าผัวเมียหนีตายหัวซุกหัวซุน!”

หวังอู้เหนิงกำลังหัวเราะเต็มที่ เพราะก้าวร้าวโอหังถึงหัวเราะใหญ่โต เขารู้...ผู้ชายตรงหน้าคนนี้ไม่กล้าแตะต้องเขาเด็ดขาด เพราะเขาเป็นคนของตระกูลหวัง

เฉินเป่ยค่อยๆ พ่นควันบุหรี่ออกมา ไม่พูดพร่ำทำเพลง เหยียบลงไปทีหนึ่งอย่างรุนแรง

“แก๊ก!” เสียงกระดูกแตกดังกังวาน แขนอีกข้างหนึ่งของหวังอู้เหนิงโดนเหยียบหัก

“อ๊าก——” หวังอู้เหนิงสีหน้าอัปลักษณ์เนื่องจากความเจ็บปวด ดวงตาแดงก่ำเบิกโต ในฝันเขายังคิดไม่ได้ว่าผู้ชายคนนี้จะกล้าแตะต้องเขาจริงๆ หรือ? ทำไมผู้ชายคนนี้ถึงกล้าจัดการเขา?

ผู้คนที่มุงดูในเหตุการณ์แม่งต่างตาค้างกันหมด เชี้ย! ผู้ชายคนนี้...หลังจากเขาได้ยินสถานะของหวังอู้เหนิง...ไม่เพียงไม่ได้ถอยหลัง แต่กลับกลายเป็นเหยียบด้วยความเหี้ยมโหดกว่าก่อนหน้ามาอีกทีหนึ่ง? เขา...หรือว่าเขาไม่เกรงกลัวตระกูลหวัง? เขาเหยียบมาครั้งนี้ เหมือนมีความแค้นกับตระกูลหวัง

“เหยดแม่ง! ฉันสาบานเลย! ฉันตระกูลหวังจะไม่ปล่อยแกไปแน่!” หวังอู้เหนิงตะคอกอย่างโมโหดุร้าย สั่นเทาทั้งตัวเพราะความเจ็บปวด “วันนี้หาเรื่องฉันหวังอู้เหนิง...แกจะต้องโดนสับจนเละ ไม่ได้ผุดได้เกิดตลอดกาล!”

เฉินเป่ยมองเขาเฉยๆ “ไม่ใช่แค่ตระกูลหวังเล็กๆ เหรอ? แม้แต่แขนของหลีเช่าเทียนฉันยังกล้าตัด ยังกลัวแกตระกูลหวังกระจอกอีกเหรอ...” พูดจบ เขาก็เหยียบลงมาอย่างแรงอีกที

“กร๊อบ!” ขาซ้ายข้างหนึ่งของหวังอู้เหนิงเสียงแตกอย่างรุนแรง กระดูกหัวโดยตรง

ทั้งตัวหวังอู้เหนิงนอนอยู่บนพื้นสั่นสะเทือนไปหมด เจ็บจนทั้งตัวเหลือเพียงอาการกระตุกและดิ้นรน

บรรยากาศเงียบงัน ทุกคนในเหตุการณ์ตื่นตระหนกกับเรื่องที่เกิดขึ้น

ผู้อาวุโสคนหนึ่งที่มุงดูพยายามปาดเหงื่อบนหน้าผาก พูดด้วยเสียงที่สั่นเครือ “ฉันไม่ได้ฟังผิดไปใช่มั้ย แขนของหลีเช่าเทียน...เป็นเขาทำพิการ? นี่เป็นไปได้อย่างไร!”

“ไม่ได้ฟังผิด...ฉันก็ได้ยินเหมือนกัน...” ผู้อาวุโสอีกคนหน้าตาสั่นเต็มที่เช่นกัน มีความสั่นสะเทือนที่ไม่อยากเชื่อ “นึกไม่ถึง...นึกไม่ถึงว่าหลายสิบปีผ่านไป...ปัจจุบันนี้คนรุ่นหลังยุคนี้จะกล้าหาญขนาดนี้กันแล้ว...แม้แต่คนตระกูลหวังยังกล้าแตะต้อง...”

เหล่านักเรียนมัธยมต้นที่มุ่งดูกลุ่มนั้นแข็งทื่อเป็นหิน ถลึงตาจ้องฉากนี้ด้วยความงุนงง...ฉากนี้ช่างทารุณเหี้ยมโหดเสียเหลือเกิน...

หวังอู้เหนิงในวันปกติที่ก่อกรรมทำเข็ญ วันนี้กลับกลายเป็นว่าตอนที่ก่อกรรมทำชั่วดันล้มลงในน้ำมือเฉินเป่ย นี่สามารถพูดได้ว่ากรรมตามสนอง...

ตอนที่ทุกคนสั่นสะท้านกันอยู่ ทันใดนั้นครูผู้ชายที่สวมแว่นตากรอบทองคนหนึ่งรีบร้อนพุ่งเข้ามา “นายทำอะไร? ทำไมนายต้องต่อยหวังอู้เหนิง? นี่นายต่อยตีเยาวชนอย่างกำเริบเสิบสานอยู่นะ!” ครูผู้ชายที่สวมแว่นตาคนนั้นพูดอย่างโมโหเดือดดาล มีความเข้มงวดน่าเคารพแบบคุณครู

เฉินเป่ยชายตามองเฉยๆ แวบหนึ่ง “แกเป็นใคร?”

“ฉันคือครูประจำชั้นของหวังอู้เหนิง!” ครูผู้ชายคนนั้นชี้ไปยังเฉินเป่ย หน้าตาโกรธเคืองเต็มที่ “ตอนนี้นายต่อยตีเยาวชน ทำให้หวังอู้เหนิงพิการ นี่นายทำผิดกฎหมายนะ! ฉันจะแจ้งตำรวจตอนนี้เลย!”

ครูผู้ชายคนนั้นหยิบมือถือขึ้นมาด้วยความโมโหต้องการแจ้งความ

เฉินเป่ยไม่พูดมาก ยกมือขึ้นตบเข้าไปรุนแรงโดยตรง

“ป้าบ——”ครูผู้ชายคนนั้นถูกตบจนโซเซ มือถือหล่นร่วงลงพื้นอย่างจัง แว่นตากรอบทองบนหน้าถูกตีร่วงไปแล้ว

“แก...แกกล้าตบฉัน? แกกล้าตบครูโรงเรียนเหรอ?” ครูผู้ชายโกรธจนสั่นเทาทั้งตัว ชี้หน้าตวาดใส่เฉินเป่ย

เฉินเป่ยจ้องเขาเย็นชา “เมื่อกี้ตอนเจ้าผมทองเอาคนมาหาเรื่อง ถือมีดแทงคนทำไมแกไม่ออกมาบ้างล่ะ? นี่คือสิ่งที่คนเป็นครูควรทำงั้นเหรอ?”

ครูผู้ชายคนนั้นตัวสั่น พูดโต้แย้ง “พูดเหลวไหล! แกมันไร้สาระ!”

“พูดไร้สาระ?” เฉินเป่ยหัวเราะเนิบๆ “ในฐานะครูคนหนึ่ง สูทบนตัวของแก แว่นตา พอแต่งตัวรวมกันขึ้นมาราคาเป็นล้าน มีเงินมากเชียวนะ ปกติรับสินบนเจ้าผมทองไม่น้อยเลยล่ะมั้ง?”

เฉินเป่ยเก็บแว่นตากรอบทองอันนั้นขึ้นมาจากพื้น มองครูผู้ชายแบบมีเลศนัย

ครูผู้ชายคนนั้นสั่นสะท้านไปทั้งตัว...ตกใจจนพูดอะไรไม่ออกถึงที่สุด