บทที่536 สกัดกั้น!

บทที่536 สกัดกั้น!

ไม่นานเสียงแจ้งเตือนที่หนวกหูก็ดังขึ้นภายในบ้านตระกูลหลีชั่วขณะนั้น

“เตือนภัย! เตือนภัยระดับหนึ่ง! มีผู้บุกรุกบ้านตระกูลหลี!” เสียงที่ตื่นตระหนกกำลังดังก้องอยู่ในอินเตอร์คอม

ซู่! ชั่วขณะนั้นลูกน้องตระกูลหลีกลุ่มใหญ่พุ่งโจมตีออกมา คนหลายร้อยเต็มๆ นั้นแต่ละคนในมือมีอาวุธล้ำหน้าที่สุดไว้ อาวุธทั้งหมดบรรจุกระสุนพร้อมยิง อาวุธหลายร้อยเตรียมเล็งเป้าไปที่เฉินเป่ย แรงอาฆาตน่าสะพรึงกลัว

ในขณะเดียวกันประตูใหญ่ที่หนาทึบของคฤหาสน์ตระกูลหลีนั้นก็กำลังปิด...สนิท

ในคฤหาสน์ตระกูลหลี ผู้คนทั้งคฤหาสน์ล้วนถูกทำให้ตื่นตกใจ

“เกิดเรื่องอะไร?” บิดาของหลีเช่าเทียน หลีเห้ารีบร้อนเดินออกมา สีหน้าเคร่งขรึม ถามกับทางลูกน้อง

ลูกน้องแสดงสีหน้าเคารพนับถือ “ด้านนอก...ด้านนอกคฤหาสน์...มีผู้ชายคนหนึ่งพุ่งถลามาครับ!”

“อะไรนะ?” พอได้ยินการรายงานของลูกน้อง...สีหน้าที่แก่หง่อมของหลีเห้าก็แข็งทื่อ ในดวงตาเผยกลิ่นอายที่ซับซ้อนน่าประหลาดใจอย่างยิ่งออกมา

อย่างไรเสียหลีเห้าก็นึกไม่ถึงว่าจะมีคนใจกล้าบุกคฤหาสน์ตระกูลหลีของเขา? นี่...คือไม่เห็นกฎหมายอยู่ในสายตาเลย ใจกล้าไม่กลัวฟ้าดิน

“ให้กองทหารที่เกรียงไกรสุดจับกุม...จับมาตรงหน้าของฉัน!” ทั้งตัวของหลีเห้าเดือดดาลไปหมด โกรธจนตัวสั่น

นี่เป็นความอัปยศอดสูใหญ่หลวง บ้านตระกูลหลีประสบกับการยั่วยุที่ใหญ่ขนาดนี้ นี่จะให้หลีเห้าไม่โกรธได้อย่างไร

ตระกูลหลีหน้าประตูคฤหาสน์ การสังหารน่าสะพรึงกลัว

ลูกน้องของตระกูลหลีหลายร้อยล้อมรอบเฉินเป่ยแน่น ปากกระบอกปืนนับไม่ถ้วนเล็งไปที่เฉินเป่ยตรงๆ

นอกถนนใหญ่ซึ่งไม่ไกลจากคฤหาสน์นัก...เหล่าผู้คนกลุ่มนั้นเจอฉากนี้เข้า...ชั่วขณะนั้นตกใจจนสีหน้าซีดเซียว...ลูกน้องตระกูลหลีหลายร้อยเล็งปืนโดยตรง นี่คือกำลังจะเกิดเรื่องใหญ่

เฉินเป่ยกวาดดวงตานิ่งๆ ผ่านลูกน้องตระกูลหลีกลุ่มนี้ด้วยสายตาสงบนิ่งอย่างยิ่ง

“รีบถอดหน้ากากออก! ยกมือยอมจำนนซะ!” ลูกน้องตระกูลหลีหลายร้อยล็อกเป้าที่เฉินเป่ยไม่ขยับ เสียงดุดันหาที่เปรียบไม่ได้

มุมปากเฉินเป่ยยกเส้นรัศมีวงกลมขึ้น หน้ากากหลงที่ดุร้ายกวาดตามองลูกน้องตระกูลหลีกลุ่มนี้...ราวกับจิตสังหารแหลมคม...

“เรียกหลีเช่าเทียนออกมา แล้วฉันจะไว้ชีวิตเขา” เสียงของเฉินเป่ยน่าหวาดหวั่นอย่างยิ่ง สั่นสะเทือนราวกับปีศาจร้าย

“โอหังมุทะลุ!” ลูกน้องตระกูลหลีหลายร้อยคนสีหน้าหนาวเหน็บ ที่นี่เป็นคฤหาสน์ตระกูลหลี ที่เมืองจิง คาดไม่ถึงจะมีคนกล้าบุ่มบ่ามเช่นนี้...นี่คือกล้าหาญอย่างใหญ่หลวงจริงๆ

“ปัง...!” ลูกน้องตระกูลหลีคนหนึ่งยิงปืนโดยตรง กระสุนนั้นยิงมายังหัวเข้าของเฉินเป่ยฉับพลัน พยายามยิงเขาให้ล้มลงพื้น

ชั่วพริบตาเดียว ภาพเงาเฉินเป่ยก็แฉลบผ่านอย่างรวดเร็ว...จนกลายเป็นภาพวืด...

ภาพวืดฉับไวดุจการสังหารสยองขวัญ ลงมือทันที เฉินเป่ยไวปานสายฟ้าแลบ ระหว่างที่มือเท้าระเบิดโจมตี...ภาพเงานับไม่ถ้วนก็เศร้าสลดลอยออกไป เลือดสาดกระจายกลางอากาศ

ลูกน้องตระกูลหลีหลายร้อนคนในชั่วขณะเดียว...พริบตาเดียวก็ถูกตีแตก

“ปังๆๆ...!” เสียงกระสุนนับไม่ถ้วนดังก้องอยู่ทั้งในถนน...กระสุนพ่นยิงอย่างสยดสยอง แต่กระสุนนับไม่ถ้วนทั้งหมดไม่มีทางสัมผัสถึงเฉินเป่ยเลยแม้แต่น้อย

และลูกตาของเฉินเป่ยนับวันยิ่งเย็นชา

เขายืนมือไวดุจสายฟ้าแลบ...ปล่อยหมัดหนึ่งไปโดยตรง...ต่อยคนตรงหน้าลอยใน เพียงหมัดเดียว...ต่อยลูกน้องตระกูลหลีคนหนึ่งกระเด็น แต่ทุกที่ที่ภาพเงาเขาผ่านไป...ล้วนเป็นการสังหารหมู่เลือดสาด

ลูกน้องตระกูลหลีคนหนึ่งใช้มือกุมอาวุธร้อน เล็งศีรษะของเฉินเป่ยแล้วยิงอย่างดุเดือด

“ปังๆๆ...!” กระสุนสยองขวัญราวกับจะกลืนกินทุกอย่าง โจมตีมายังเฉินเป่ย นี่กะลงมือถึงตาย อยากยิงคนให้ถึงแก่ชีวิต

ลูกตาเฉินเป่ยแข็งตัว ร่างกายไหวหวั่น ทันใดนั้นดิ่งลงไป

มือทั้งคู่ของเฉินเป่ยกดศีรษะของลูกน้องตระกูลหลีคนนั้นไว้ พลังทั่วตัวพุ่งฉับพลัน

“กร๊อบ!” เสียงกระดูกแตกหักทีหนึ่ง คาดไม่ถึงทั้งศีรษะลูกน้องตระกูลหลีคนนั้นถูกแรงมหาศาลกดจนแตกละเอียด เนื้อสมองไหลออกมาจนเลือดแดงไปแถบหนึ่ง

ใต้หน้ากากของราชาหลง จิตสังหารที่ท่วมท้นปล่อยออกมาไม่หยุด มีเพียงราชาหลงที่ใส่หน้ากาก ถึงจะคือกำลังทั้งหมด