ตอนที่ 92
ตอนที่92 ถูกลวนลาม
October 28, 2026
ตอนที่92 ถูกลวนลาม
ซูเสี่ยวหยุนตาปรือแทบควบคุมสติไว้ไม่อยู่ มือที่ขาวเนียนของเธอ ยื่นออกไปทางเข็มขัดของเฉินเป่ยโดยไม่รู้ตัว
ตามคำที่บอกไว้ว่าผู้หญิงยิ่งอายุมากขึ้นยิ่งมีอารมณ์ ถึงแม้ซูเสี่ยวหยุนจะเป็นผู้หญิงที่สวยมาแต่กำเนิด ปกติเธอก็บำรุงผิวขาวดีมากด้วย ทำให้ดูสวยกว่าผู้หญิงที่อายุยี่สิบกว่าซะอีก แต่ถึงยังไงเธอก็เป็นคนที่มีความเป็นผู้ใหญ่คนหนึ่ง เรื่องแบบนี้ เธอก็ยังมีความต้องการเป็นธรรมดา
“อื้อ…”ซูเสี่ยวหยุนครางออกมา ดวงตาแสนสวยปรากฏแววตาที่แสนมั่นคง เหมือนเตรียมพร้อมแล้ว
“ก๊อกก๊อกก๊อก”
ทันใดนั้นเอง มีเสียงเคาะหน้าต่างรถดังขึ้นติดต่อกัน ทำให้เฉินเป่ยกับซูเสี่ยวหยุนได้สติกลับมา
เฉินเป่ยหันไปมอง จึงเห็นว่ามีตำรวจจราจรนายหนึ่งยืนอยู่นอกหน้าต่างรถ
เฉินเป่ยมึนงง จะบ้าตาย ทำไมถึงต้องมาขัดอารมณ์กันตอนนี้ด้วย
แม้แต่ซูเสี่ยวหยุนเองก็มองไปนอกหน้าต่างอย่างมึนงง สองมือปิดหน้าตัวเองไว้ แล้วกัดฟันแน่น
เธอเองก็อารมณ์เสียเหมือนกัน ทั้งๆที่เธออุตส่าห์เตรียมใจไว้แล้ว แต่กลับถูกคนเข้ามาขัดอารมณ์ซะได้
นี่มันแกล้งกันชัดๆเลย
เฉินเป่ยกัดฟันกรอด กดเปิดหน้าต่างด้วยสีหน้าไม่พอใจ ตำรวจจราจรยกมือทำความเคารพ ก่อนจะพูดด้วยสีหน้าเคร่งขรึม “คุณครับ ที่นี่กำลังก่อสร้างอยู่ จอดรถไม่ได้ครับ รบกวนไปจอดข้างหน้านะครับ”
“ได้ครับ” เฉินเป่ยตอบ ก่อนจะพยักหน้าให้
ตำรวจจราจรมองเข้าไปเห็นซูเสี่ยวหยุนที่เสื้อผ้ายุ่งเหยิงและนั่งหน้าแดงก่ำจับเสื้อปกปิดเนื้อตัวไว้ ก็เข้าใจขึ้นมาทันที จึงพูดขึ้นมาว่า “ขอโทษด้วยนะครับ ที่เข้ามารบกวน”
รอจนตำรวจจราจรเดินจากไปแล้ว เฉินเป่ยก็มองไปทางซูเสี่ยวหยุนด้วยสีหน้าเก้ๆกังๆ “เอายังไงต่อ”
“คุณถามฉันเนี่ยนะ”ซูเสี่ยวหยุนฮึดฮัด ก่อนจะรีบกลัดกระดุมเสื้อ แล้วพูด “ขับรถ เสี่ยวเยียนกลับไปที่บ้านของเธอแล้ว”
เฉินเป่ยตะลึง “กลับบ้านพ่อเธอเหรอ”
ซูเสี่ยวหยุนพยักหน้าให้ หลีชิงเยียนบอกกับเธอว่าจะกลับบ้านไปหาพ่อ และสงบสติอารมณ์ตัวเองสักพัก
เฉินเป่ยยิ้มแหย “ทำไมเธอถึงยังโกรธผมอยู่อีกล่ะ นี่มันเป็นแค่เรื่องเข้าใจผิดเท่านั้นเอง”
“เธอได้รับรูปภาพ ในรูปภาพเห็นแค่ตอนที่คุณกับผู้หญิงคนนั้นเข้าไปในห้องด้วยกัน ใครจะไปรู้ว่าพวกคุณเข้าไปทำอะไรกัน”
ซูเสี่ยวหยุนส่งเสียงอุทานออกมาอย่างไม่พอใจ “ไม่แน่ว่าจะทำเรื่องที่ไม่ควรทำก็เป็นไปได้”
“แค่เล่นไพ่โป๊กเกอร์กับเพื่อนจริงๆ ถ้าไม่เชื่อ ผมเรียกเธอกับเพื่อนผมมายืนยันก็ได้”เฉินเป่ยพูดอธิบาย
“คุณไม่ได้โกหกฉันแน่นะ” ซูเสี่ยวหยุนมองไปทางเฉินเป่ย
“แล้วผมจะโกหกคุณไปทำไม”เฉินเป่ยถามกลับ หลังจากที่ซูเสี่ยวหยุนนิ่งคิดไปสักพักก็พูดขึ้นมา “ดูท่าทาง มีคนต้องการจะใส่ร้ายคุณสินะ”
เฉินเป่ยสีหน้าเคร่งเครียด ซูเสี่ยวหยุนจึงพูดต่อ “เสี่ยวเยียนบอกกับฉันว่า มีคนส่งจดหมายโดยไม่จ่าหน้าซองมาให้เธอฉบับหนึ่ง”
“จดหมายไม่จ่าหน้าซองอย่างนั้นเหรอ” เฉินเป่ยตาเป็นประกาย แววตาของเขาเยือกเย็นมาก เขารู้แล้วว่าใครเป็นคนใส่ร้ายเขา
คนคนนี้จะเป็นใครไปไม่ได้ ถ้าไม่ใช่หลีเช่าเทียนที่เจอกันในร้านเหล้าเมื่อตอนกลางวัน
และมีแค่หลีเช่าเทียนเท่านั้น ที่คิดแผนบ้าๆแบบนี้ออกมาได้
“ผมรู้แล้วว่าเป็นฝีมือใคร”แววตาของเฉินเป่ยวาวโรจน์ ก่อนจะพูดออกมา
เจ้าบ้านั่น ดื้อด้านไม่ยอมหยุดจริงๆ
“ความหมายของคุณคือ ตอนนี้ที่บ้านไม่มีคนใช่ไหม”เฉินเป่ยกระพริบตาปริบๆ เหมือนเข้าใจความหมายที่ซูเสี่ยวหยุนกำลังบอกกับเขา
“คิดอะไรของคุณเนี่ย”ซูเสี่ยวหยุนกรอกตามองบน “ที่บ้านยังมีซูเหลยอยู่อีกคนนะ”
“เธอร่างกายอ่อนแอถึงขนาดนั้น”เฉินเป่ยเบ้ปาก
“แต่เธอเก่งมากเลยนะคะ ถ้าเกิดมีเสียงอะไรดังขึ้นมาเธอก็ได้ยินหมด”ซูเสี่ยวหยุนส่ายหน้า ซูเหลยเคยอยู่ในกองทัพพิเศษของประเทศ ถึงแม้จะได้รับบาดเจ็บจนฝีมือลดลงไป แต่เรื่องการได้ยินของเธอยังคงใช้งานได้ดีมาก
…………
ภายในบ้านพักสุดหรูของหลีหยาง หลีชิงเยียนนั่งอยู่บนเตียง สายตามองออกไปนอกหน้าต่างที่ตอนนี้มืดไม่หมดแล้ว ดวงตาของเธอเหม่อลอย
“เกิดอะไรขึ้นเหรอลูก”เสียงที่แสนอบอุ่นดังมาจากตรงประตูห้อง หลีชิงเยียนหันไปมอง จึงเห็นว่าหลีหยางกำลังถือแก้วนมร้อนปรากฏตัวตรงประตูห้องนอน