ตอนที่ 93
ตอนที่93 นิ้วขาด
October 28, 2026
ตอนที่93 นิ้วขาด
“ปล่อยนะ”หลีชิงเยียนพูด ก่อนจะขมวดคิ้วแล้วดิ้นหนีสุดแรง
แตาดูเหมือนการดิ้นหนีของหลีชิงเยียนจะไม่ได้ผลอะไรเลย หนึ่งในชายฉกรรจ์ยิ้มชั่วร้าย “คนสวย อย่าทำอะไรที่ไร้ประโยชน์เลยดีกว่า แทนที่จะดิ้นหนีคนสวยควรจะมีความสุขไปด้วยกันถึงจะถูก เดี๋ยวพวกพี่จะทำให้คนสวยมีความสุขจนร้องไม่หยุดไปเลย”
ถึงเธอจะแต่งงานกับเฉินเป่ยมาหลายเดือนแล้ว แต่เขายังไม่เคยแตะต้องตัวเธอเลย… แต่วันนี้อันธพาลกลุ่มนี้… กลับทำแบบนี้กับเธอ
“พวกคุณอยากได้อะไรฉันยอมให้ทุกอย่าง… ขอแค่พวกคุณยอมปล่อยฉันไป”หลีชิงเยียนพูดเสียงสั่น แล้วหลับตาลง ร่างกายสั่นเทา
“พวกเราต้องการแต่ร่างกายของคนสวยนี่นา” กลุ่มอันธพาลหัวเราะออกมา แล้วจ้องมองอย่างหยาดเยิ้ม
“เอ๊ะ ทำไมกูรู้สึกคุ้นหน้าคนสวยคนนี้พิกล”ทันใดนั้นเอง หนึ่งในกลุ่มอันธพาลก็พูดขึ้นมา ก่อนจะตบมือเสียงดัง “อ๋อ จำได้แล้ว เธอเป็นประธานบริษัทอะไรสักอย่างนี่แหละ เป็นคนดัง”
“คนดังก็ดีสิ ตอนเล่นจะได้ตื่นเต้น สุดยอด วันนี้พวกเราได้เต็มอิ่มกันแน่ๆเลย”
“แคว่ก”
มือข้างหนึ่งออกแรงฉีกจนเสื้อที่ออกแบบมาอย่างหรูหราของหลีชิงเยียนฉีกขาดออกจากกัน
จนผิวขาวเนียนปรากฏสู่สายตา หลีชิงเยียนพยายามดิ้นหนี แต่กลับสู้แรงของพวกอันธพาลตรงหน้าไม่ได้
แรงดิ้นหนีของเธอเริ่มหมดลง แววตาของเธอเริ่มหมดหวัง
เธอรู้สึกเสียใจมาก ตัวเองไม่ควรจะออกมาจากบ้านเพื่อประชดและไม่ควรมาเดินที่ถนนเส้นนี้
และทันใดนั้นเอง มีเสียงรถตำรวจดังขึ้นมาจากถนน แล้วหยุดจอดอยู่ตรงบริเวณที่ว่าง
“ตำรวจมาแล้ว” กลุ่มอันธพาลสีหน้าเปลี่ยนไปทันที
รถตำรวจขับตรงไปทางหลีชิงเยียน เห็นได้ชัดว่ามาเพื่อตามหาหลีชิงเยียนโดยเฉพาะ
“โธ่เว้ย ถือว่าวันนี้คนสวยโชคดี พวกเราถอย” ชายฉกรรจ์คนนั้นมองมาทางหลีชิงเยียนอย่างเสียดาย มือใหญ่ลูบไล้เรือนร่างของหลีชิงเยียนอีกหลายครั้ง ก่อนจะวิ่งหนีไป
หลีชิงเยียนกอดร่างกายตัวเองไว้ ก่อนจะลุกขึ้นยืนด้วยร่างกายที่สั่นเทา ในดวงตาที่แสนงดงามเริ่มมีน้ำตาไหลออกมา มีรถตำรวจคันหนึ่งจอดอยู่ข้างถนน ส่วนอีกคันที่ขับตามมามีคนเปิดประตูรถออกมา ก่อนจะมีเงาร่างที่คุ้นเคยเดินลงมาจากรถ
“ไม่เป็นอะไรใช่ไหมครับ” ร่างที่คุ้นเคยก้มตัวลง แล้วดึงหลีชิงเยียนเข้าไปกอดไว้
“ทำไมคุณมาอยู่ที่นี่ได้” หลีชิงเยียนกระพริบตาปริบๆ ตอนที่เห็นว่าคนที่เดินลงมาจากรถตำรวจคือเฉินเป่ย
“หลังจากที่คุณออกจากบ้านคุณพ่อของคุณมา ผมก็ออกตามหาคุณมาตลอด เริ่มแรกหาไม่เจอ โชคดีที่คุณพ่อของคุณมีคนรู้จักอยู่ในสถานีตำรวจ ท่านก็เลยขอยืมคนมา แล้วออกค้นหาคุณไปทั่วเมืองหู้ไห่ จนในที่สุดก็หาตัวคุณเจอ” เฉินเป่ยพูดอธิบาย
แต่เขาไม่ได้บอกหลีชิงเยียน ว่าตอนที่หลีหยางติดต่อไปขอยืมคนจากสถานีตำรวจนั้น เฉินเป่ยก็รู้ตำแหน่งที่อยู่ของหลีชิงเยียนแล้ว ตอนรถตำรวจเริ่มออกตามหา ก็ค่อยๆตรงไปที่ตำแหน่งของหลีชิงเยียนเลย
เพราะถ้าตามหาโดยไม่รู้ทิศทาง ถึงจะตามหาทั้งคืน ก็คงหาหลีชิงเยียนไม่เจอ
“ขอบคุณค่ะ”หลีชิงเยียนมองไปทางเฉินเป่ย ใบหน้าที่ปกติจะขี้เล่น ตอนนี้กลับจ้องมองด้วยแววตาเป็นห่วงและจริงจัง
ปกติหลีชิงเยียนจะพูดแขวะเฉินเป่ยตลอด เพราะเธอไม่เคยคิดเลยว่า สักวันหนึ่ง ตัวเองจะได้รับความช่วยเหลือจากเฉินเป่ยแบบนี้
เธอคิดมาตลอด ว่าคนที่ช่วยเธอจากอันตรายทุกครั้งจะเป็นฮีโร่ลึกลับคนนั้นตลอด ไม่เกี่ยวกับเฉินเป่ยเลยแม้แต่น้อย
แต่วันนี้ เฉินเป่ยกลับช่วยเธอไว้
“คุณเป็นภรรยาของผมนะ ระหว่างเราสองคนยังต้องพูดคำว่าขอบคุณอีกเหรอครับ” เฉินเป่ยยิ้มบาง
“ไปกันเถอะ ดึกมากแล้ว ควรจะกลับบ้านกันได้แล้ว” เฉินเป่ยถอดเสื้อคลุมของตัวเองออกมา แล้วคลุมไปที่ร่างของหลีชิงเยียน ก่อนจะพยุงหลีชิงเยียนเดินไปขึ้นรถตำรวจ
หลังจากนั้นรถตำรวจก็ขับออกไป ทำให้ถนนเส้นนั้นตกสู่ความเงียบอีกครั้ง
ในบ้านพัก หลังจากหลีชิงเยียนอาบน้ำเสร็จ เธอใส่ชุดนอนเนื้อบาง ก่อนจะนั่งลงบนโซฟาห้องรับแขก แล้วเล่าเรื่องราวในวันนี้ให้ซูเสี่ยวหยุนฟัง
“อันตรายมากจริงๆ ถ้าพวกเฉินเป่ยไปช่วยไม่ทัน ครั้งนี้เธอมีอันตรายแน่ๆ”ซูเสี่ยวหยุนลูบหน้าอกตัวเอง ในใจรู้สึกหวาดกลัว
“อืม”หลีชิงเยียนถอนหายใจออกมาใบหน้าที่งดงามมองขึ้นไปบนฟ้า ยังคงดูงดงามน่าดึงดูดใจมาก
“ฉันเหนื่อยแล้ว ขอไปพักผ่อนก่อนนะ”
รอจนหลีชิงเยียนเดินขึ้นไปชั้นบนเรียบร้อย ซูเสี่ยวหยุนก็หาวออกมา แล้วมองไปทางเฉินเป่ย ก่อนจะยิ้มยั่วยวน
“นอนด้วยกันไหม”
“ผมต้องทำงานบ้านให้เสร็จก่อนถึงจะนอน”เฉินเป่ยใจสั่นคลอน แต่ก็ต้องปฏิเสธออกไป
เมื่อตอนเย็น ตัวเองเกือบจะควบคุมตัวเองไม่ได้ตอนอยู่บนรถ เฉินเป่ยไม่มีทางยอมให้เกิดขึ้นซ้ำสองที่บ้านเด็ดขาด
แต่ซูเสี่ยวหยุนสวยมากจริงๆ เสน่ห์ของหญิงสาวที่ดูเป็นผู้ใหญ่ของเธอ ทำให้เฉินเป่ยยากที่จะปฏิเสธได้
“โอเคค่ะ ราตรีสวัสดิ์”ซูเสี่ยวหยุนกระพริบตาให้ ก่อนจะหันหลัง เดินสะบัดสะโพกงอนงามขึ้นชั้นสองไป
รอจนหลีชิงเยียนกับซูเสี่ยวหยุนหลับ แววตาของเฉินเป่ยก็แข็งกร้าวขึ้นมา