บทที่ 10

กู้หลิงหลงมาที่บ้านตระกูลกู้ เป็นบ้านที่สร้างจากหิน ในสวนยังมีไก่สองสามตัวส่งเสียงร้อง ไม่นับว่าเป็นครอบครัวที่ร่ำรวย แต่ว่าถ้าเทียบกับบ้านที่มุงด้วยหญ้าของเจ้าของเดิมนั้นก็ถือว่าดีกว่ามาก

กู้หลิงหลงเม้มริมฝีปาก หรี่ตามองครอบครัว แม้ว่าประตูจะปิด แต่ก็ยังมีควันลอยอยู่รอบครัว ตระกูลกู้ต้องมีคนอยู่แน่ ๆ

ค่อย ๆ ผลักประตูบ้านที่เรียบง่ายออก กู้หลิงหลงเดินเข้ามาด้วยใบหน้าเคร่งครัด เดินไปที่ประตูบ้าน มีกองหญ้าหมูที่ยังไม่ได้สับอยู่บนบันได มีมีดวางอยู่บนหญ้าหมู

กู้หลิงหลงหยิบมีดขึ้นมาด้วยใบหน้าเคร่งขรึม มีดนี้คือมีดทำครัวของเธอ! คนไร้ยางอายเหล่านี้ถึงกับเอาสิ่งนี้มาด้วย!

กู้หลิงหลงหยิบมีดทำครัวขึ้นมาแล้วแทงเข้าที่ประตูอย่างแรง ตะโกนอย่างเกลียดชังว่า "นางช่าย เจ้าออกมาเดี๋ยวนี้"

ไม่มีใครตอบ กู้หลิงหลงหยิบมีดทำครัวฟันไปที่ประตู "หัวหดตอนนี้มันไม่สายเกินไปหน่อยหรือ"

นางหมิ่น ลูกสะใภ้ของนางช่ายไม่กล้าส่งเสียง ได้ยินมาว่าหลานสาวคนนี้กลับมาเมื่อเช้านี้และทุบตีหัวหน้าหมู่บ้าน ตอนนี้นางมาหา หากนางออกไป เป็นศัตรูของนางที่เสียไหน หวังว่าพ่อตาและแม่ยายรีบกลับมา

หลังจากนั้นไม่นานกู้หลิงหลงก็เจาะรูขนาดใหญ่ที่ประตู กู้หลิงหลงวางมีดไว้ที่เอวของเธอแล้วมองไปที่โต๊ะเก้าอี้ในห้อง กู้หลิงหลงลากเก้าอี้ออกมาแล้วนั่งลงอย่างเงียบ ๆ รอการมาถึงของคนตระกูลกู้!

หลังจากรอครึ่งชั่วยาม บนถนนเส้นเล็กข้างนอกก็มีคนแบกตะกร้าบนหลังเดินมา กู้หลิงหลงหรี่ตาแล้วลุกขึ้นยืน

นางช่ายถึงแม้จะอายุห้าสิบปี แต่สุขภาพดี มีกล้ามเนื้อทั้งตัว ไหล่กว้างเอวกลม ตอนนี้นางเดินนำหน้า ตามด้วยชายชรากู้ลูกชายทั้งสองของนางกู้ฉางเทียน กู้ฉางเชิงและชายหนุ่มอีกหลายคน