บทที่ 11

นางช่ายโกรธมากจนเนื้อบนใบหน้าของนางสั่น มองกู้หลิงหลงอย่างเกลียดชัง "เจ้านี่ช่างเหมือนแม่ที่เสียสติของเจ้าจริง ๆ วันนี้ข้าจะสั่งสอนเจ้า!"

นางช่ายกล่าวพร้อมกับโยนตะกร้าที่พายอยู่บนไหล่ลงกับพื้น พับแขนเสื้อขึ้น แล้วพุ่งเข้ามาหากู้หลิงหลง นางช่ายรูปร่างสูงใหญ่ มีชื่อเสียงโด่งดังในหมู่บ้านไป่ฮวา แม้แต่ชายที่อ่อนแอเล็กน้อยก็ไม่กล้าเผชิญกับนาง

กู้หลิงหลงมองนางอย่างเย็นชา หันมีดออกไปด้านนอก เธอยื่นมือเข้ามาและปัดไปทางมือนางช่าย ไม่มีความลังเลเลยสักนิด

นางช่ายตกใจ รีบถอยหลังไปสองก้าว นางไม่คาดคิดว่านังเด็กนี่จะกล้าจริง ๆ! ในสายตาของ นางช่าย แม้ว่านางจะถือมีด แต่มันก็เป็นแค่การขู่เท่านั้น!

"เจ้า... นี่เกินไปแล้วจริง ๆ! เหล่าต้าเหล่าเอ้อ มัวทำอะไรอยู่ มัดนังสารเลวนี่ไว้ อกตัญญูขนาดนี้ลากนางเข้าไปในกรงหมู!" เสียงของนางช่ายดังขึ้น ดวงตาคู่นั้นของนางเบิกกว้างยิ่งกว่าตาวัว โกรธจนตัวสั่นไปทั้งตัว

กู้หลิงหลงหัวเราะเสียงเย็น มองดูลุงไร้ค่าสองคน สองคนนี้เคยรังแกกู้ฉางหย่วนมาก่อน "เอาล่ะ จะให้ดีเข้ามาพร้อมกันเลย"

นางช่ายและลูกชายทั้งสองรีบวิ่งไปหากู้หลิงหลงพร้อมกัน แม้ว่ากู้หลิงหลงจะผอมเล็ก แต่กลับว่องไวมาก เธอมีมีดในมือ ไม่ได้ต้องการทำให้คนเหล่านี้ตกใจ เธอแค่ขว้างมีดออกไปมื่อสบโอกาส

ไป ๆ มา ๆ ลูกชายสองคนของนางช่ายก้มีรอยบาด ทั้งสองมองกู้หลิงหลงด้วยความสับสน

เมื่อนางช่ายเห็นว่าลูกชายทั้งสองได้รับบาดเจ็บก็ตะโกนเหมือนหมูที่กำลังถูกเชือดทันที กระโจนเข้าหากู้หลิงหลง

กู้หลิงหลงเหยียดเท้าออกไป งอเบา ๆ ร่างกายอ้วนท้วนของนางช่ายเสียสมดุลล้มลงกับพื้น กู้หลิงหลิงถือโอกาสตอนที่นางยังไม่ลุกขึ้นมา ก้าวสองก้าวนั่งลงบนตัวนาง มีดที่แหลมคมจ่อไปที่คอของนางช่าย พูดอย่างเคียดแค้นว่า "นางช่าย เจ้าก็มีวันนี้เหมือนกันสินะ?"

แม้ว่านางช่ายจะพาล แต่ก็รักชีวิต เมื่อสบตาเย็นชาของกู้หลิงหลง ในใจก็ตื่นตระหนกทันที นางตะโกน "เจ้ากล้าดียังไง! กู้หลิงหลง เจ้าอย่าลืมว่าเจ้าแช่กู้ ถ้าเจ้ากล้าฆ่าข้า เจ้าตายแน่!"

"ท่านแม่…"