บทที่ 12

นางช่ายตะโกน "ของอันนี้แหละ เจ้าเอาไป ให้ข้าลุกขึ้น!"

กู้หลิงหลงมองนางด้วยสายตาเย็นชา นางช่ายหุบปากลงทันที

นางหมิ่นยื่นของให้กู้หลิงหลงอย่างสั่นเทา กู้หลิงหลงเก็บมีดไว้ที่เอว และยังคงนั่งอยู่บนตัวนางช่าย

เมื่อเปิดถุงผ้าออก ก็เผยให้เห็นแผ่นป้ายหยกขาวที่มีคำว่า "ฝู" สลักอยู่ และยังมีกิ่งก้านทองคำสองกิ่งพันอยู่รอบ ๆ!

นี่เป็นของไม่กี่อย่างที่แม่ของกู้หลิงหลงคนเดิมทิ้งไว้ให้นาง

กู้หลิงหลงเม้มริมฝีปาก ใบหน้าของผู้หญิงคนนั้นก็แวบขึ้นมาในใจ แม้ว่านางจะสติไม่ค่อยดี ตอนป่วยตะโกนร้องเสียงดัง แต่กลับพูดอย่างอ่อนโยนกับลูกเสมอ!

พวกเขาล้วนไม่รู้ว่านางมาจากไหน นางไม่เคยเอ่ยถึงเลย ตอนที่ฟื้นขึ้นมา หญิงคนนั้นก็กอดนางนั่งอยู่บนเขาด้วยความงุนงง

แม้ว่านางจะหลบหนีมา แต่นางกลับมีอัญมณีเงินและทองซ่อนอยู่ในเสื้อผ้า หลังจากที่กู้ฉางหย่วนแต่งงานกับนาง ครอบครัวก็ใช้ชีวิตอย่างลำบาก แม้แต่เปลือกไม้ก็ยังเคยแทะกิน จนกระทั่งหลังจากกู้หลิงหลงเกิดมา นางไม่มีน้ำนม ครอบครัวยากจนแม้แต่กระทั่งอาหารก็ไม่มีจะซื้อกิน นางถึงควักปิ่นออกมาหนึ่งอัน ให้กู้ฉางหย่วนไปแลกเงินใในเงมือง

กู้หลิงหลงถอนหายใจ สิ่งเหล่านี้เองที่ดึงดูด "หมาป่า" นางช่ายโหดร้ายกับครอบครัวของนางเพียงเพื่อให้ได้สิ่งเหล่านี้!

กู้หลิงหลงเก็บถุงผ้ากลับเข้าไปในเสื้อผ้าของเธอหัวเราะเสียงเย็นแล้วกล่าวว่า "แค่นี้ก็จบแล้วหรือ? นางช่าย บ้านของข้าโดนพวกเจ้ายึดไป ที่ดินของครอบครัวข้าก็โดนพวกเจ้ายึดไป เจ้าคงไม่คิดว่าแค่นี้ก็จบแล้วใช่หรือไม่?"

ใบหน้าของนางช่ายสั่นไหว ตะโกนว่า "เจ้ายังคิดจะทำอะไรอีก? บ้านของครอบครัวเจ้าอะไร ที่ของครอบครัวเจ้า ก็ไม่ใช่ของตระกูลกู้ของข้าหรือ เด็กผู้หญิงคนเดียวอย่างเจ้า ไม่มีสิทธิ์ที่จะเอาของของตระกูลกู้ของข้า!"

กู้หลิงหลงหรี่ตาลง ตบนางหนึ่งฉาดแล้วพูดว่า "ข้าไม่มีสิทธิ์? หรือว่าพวกเจ้ามีสิทธิ์? คราแรกเจ้าไล่พ่อข้าออกมา ไม่ได้ของอะไรเขาเลยสักนิด ตอนนี้พวกเจ้ายังกล้าพูดว่าเป็นของของตระกูลกู้ของเจ้า？ถุย ช่างหน้าไม่อายจริง ๆ!”