บทที่ 13

"หลิงหลง หยุดนะ!" ชายชราหลิวรีบวิ่งมา

กู้หลิงหลงคิ้วขมวดมองเขาแล้วพูดว่า "ชายชราหลิว นี่เป็นเรื่องส่วนตัวของข้า หวังว่าชายชราหลิวจะไม่เข้ามายุ่ง"

ชายชราหลิววิ่งหอบเข้าไปบ้าน มองมองนางช่ายที่นอนอยู่บนพื้น แล้วพูดว่า "หลิงหลง อย่าทำอะไรโง่ ๆ เด็กน้อย ปู่หลิวรู้ว่าหลายปีมานี้เจ้าใช้ชีวิตอย่างยากลำบาก แต่คนพวกนี้ไม่คุ้มที่เจ้าจะลงมือ ต่อให้เจ้าตีพวกเขาจนตาย พ่อแม่ของเจ้าก็ไม่ฟื้นขึ้นมา ตอนนี้รอดชีวิตกลับมาแล้ว ก็ต้องทะนุถนอมไว้ ถ้าเจ้าฆ่าพวกเขา เจ้าก็จะตายด้วย"

กู้หลิงหลงหรี่ตาลงแล้วพูดว่า "ท่าานปู่หลิว ข้าจะไม่ฆ่าพวกเขา ท่านวางใจเถิด เพียงแต่พวกเขายึดที่ดินของครอบครัวข้า เอาไปอย่างไรก็เอาออกมาอย่างนั้น!"

กู้ชิงหมิงพูดด้วยท่าทางหวาดกลัว"หมอเทวดาหลิว ผู้หญิงคนนี้ไม่ได้มาจากตระกูลกู้ของข้า ข้าคิดว่านางถูกปีศาจเข้าสิง ... "

ชายชราหลิวดุ "เจ้าหุบปาก! กู้ชิงหมิง อย่างไรเจ้าก็เป็นปู่ของกู้หลิงหลง ฉางหย่วนก็เป็นลูกชายของเจ้า หลายปีมานี้เจ้าทำกับพวกเขาอย่างไรก็ดูให้ชัดเจน เรื่องที่พวกเจ้าทำ เจ้าคิดว่าคนอื่นไม่รู้หรือ?"

"ให้ไม่อย่าง ทำไมต้องให้นาง นางเป็นหญิงที่ยังไม่แต่งงาน ไม่ช้าก็เร็วก้ต้องแต่งออกไป จะให้นางได้อย่างไร?" นางช่ายลุกขึ้นมาจากพื้นทันที นางหอบหายใจหนัก พูดด้วยน้ำเสียงดุร้าย

"ฉางเชิง ฉางเทียน ไป ไปเรีบกลุงรองของพวกเจ้ามา ให้ขามาตัดสิน" นางช่ายตะโกนเสียงดัง

ชายชราหลิวจ้องไปที่กู้ชิงหมิงด้วยความโกรธ "ในฐานะที่เจ้าเป็นผู้ชาย เจ้าปล่อยให้ภรรยาของเจ้ายุ่งวุ่นวายเหรอ?คราแรกก็เป็นพวกเจ้าที่ไปสร้างปัญหาให้บ้านนาง ตอนนี้หลิงหลงกลับมาให้พวกเจ้าคืนที่ดิน ก็ควรจะคืน!”

"กู้ชิงหมิง เจ้ากล้า!" นางช่ายวิ่งไปด้านข้างของกู้ชิงหมิงและตะโกนอย่างสาดเสียเทเสีย

กู้หลิงหลงหัวเราะเยาะและพูดว่า "ท่านปู่หลิว ตอนนี้ท่านได้เห็นแล้ว คนเหล่านี้ พูดจาดีและให้เหตุผลก็ไร้ประโยชน์!"

ชายชราหลิวรู้สึกรำคาญเล็กน้อย เขาพูดว่า "นางช่าย เจ้าหยุดกำเริบเสิบสานได้แล้ว!"