บทที่ 14

กู้เฉิงหลินมองไปที่หลานชายของเขาแล้วถามว่า "ชิงหมิง ตกลงแล้วเกิดเรื่องอะไรขึ้น?"

กู้ชิงหมิงเห็นว่าล้วนเป็นคนตระกูลกู้ ใบหน้าของเขาก็แดง ทั้งหมดเป็นเรื่องอื้อฉาว จะให้เขากล้าเอ่ยปากได้อย่างไร

นางช่ายเห็นว่าเขาไม่พูดอะไร นางช่ายก็รีบตอบทันทีว่า "ลุงรอง วันนี้เชิญท่านมา ล้วนเป็นเพราะหลานสาวอกตัญญูของข้า วันนี้พอนางมาก็ตีข้าเลย ยังพูดอีกว่าจะเอาที่ของฉางหย่วนไป ตั้งแต่โบราณมา ไม่มีเหตุผลอะไรที่ผู้หญิงจะสืบทอดกิจการ ข้าก็แค่ไม่ให้นาง นางก็จะตีจะฆ่า วันนี้ไม่อาจทนได้อีกต่อไป"

การร้องไห้ของนางช่าย เป็นการช่วยรักษาหน้า เหมือนกับที่พูดว่าไม่เห็นผู้ใหญ่อยู่ในสายตา เป็นหยิ่งและหยาบคาย กู้หลิงหลงเลิกคิ้ว คิดไม่ถึงว่าฝีมือการแสดงของนางช่ายจะยอดเยี่ยมเช่นนี้

กู้หลิงหลงยิ้นเสียงเย็นมองดูนางช่าย นี่คือทั้งหมดที่นางมี!

นางช่ายมองกู้หลิงพลางเช็ดน้ำตา เมื่อเห็นสีหน้าเหน็บแนม ในใจก็โกรธมาก พูดว่า "ลุงรอง ท่านดูสิ ต่อหน้าท่าน นางก็ไม่เห็นข้าอยู่ในสายตา ท่านต้องตัดสินแทนข้านะ"

ในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมากู้เฉิงหลินไม่ค่อยได้เดินไปรอบ ๆ หมู่บ้าน โดยปกติแล้วเขาล้วนอยู่บ้านและไม่รู้จักสมาชิกที่อายุน้อยกว่าบางคนในตระกูล กู้เฉิงหลินมองไปที่หญิงสาวร่างผอมและไม่อยากจะเชื่อเลยว่าเด็กคนนี้จะทุบตีนางช่าย หลานสะใภ้คนนี้เป็นคนที่แข็งแรง และยังเป็นผู้นำที่บ้านอีกด้วย

กู้หลิงหลงหรี่ตามองไปที่ผู้อาวุโสแล้วพูดว่า"ผู้อาวุโส ข้าเป็นลูกสาวของกู้ฉางหย่วน สิ่งที่เกิดขึ้นวันนี้ล้วนเกิดจากนางช่าย เพื่อที่จะได้ทรัพย์สินของครอบครัวข้า บีบข้าจนจนตรอก ท่านเห็นรูบนหัวข้าหรือไม่? นางช่ายรังแกข้าเพราะข้าเป็นเด็ก พ่อแม่ของข้าจากไปเร็ว ตอนแรกทำลายชื่อเสียงของข้าในหมู่บ้าน ตอนนี้ยังแย่งทรัพย์สินที่ดินของครอบครัวข้า ยังรวมหัวกับหัวหน้าหมู่บ้านขับไล่ข้า หากข้าไม่รอดจากภัยพิบัติ ความปรารถนาของนางก็เป็นจริงแล้ว น่าเสียดายที่พ่อของข้ามีแม่เลี้ยงที่โหดร้าย แม้แต่พ่อแท้ ๆยังกลายเป็นพ่อเลี้ยง เขาถูกนางช่ายทรมานจนตาย

หลังจากพูดเช่นนั้น กู้หลิงหลงก็เช็ดหางตาสีหน้าเศร้าสร้อย การแสดงใครทำไม่ได้บ้าง?

นางช่ายคาดไม่ถึงว่าผู้หญิงคนนี้จะกล้าตบนางในเวลานี้ นางโกรธทันที แล้วพูดว่า "คนสารเลว เจ้าใส่ร้าย เชื่อหรือไม่ข้าจะฉีกปากเจ้า!"