บทที่ 16

กู้หลิงหลงหยิบปิ่นปักผมทองสองอันออกมาจากอก ส่องแสงเจิดจ้าภายใต้แสงอาทิตย์ กู้หลิงหลงยิ้มเบา ๆ แล้วกล่าวว่า"นางช่าย เพื่อเงิน เจ้าบีบบังคับจนพ่อแม่ข้าตาย แล้วยังคิดจะบีบบังคับข้า ไม่ใช่เพราะอยากกอบโกยสิ่งที่พ่อแม่ข้าเหลือไว้หรือ? ชีวิตคนสองคน ในสายตาเจ้า เทียบไม่ได้กับของเหล่านี้เลยด้วยซ้ำ! ถึงแม้ว่าแม่ข้าจะหนีมา แต่เกิดมางดงามขนาดนั้น อีกทั้งคนในหมู่บ้านอย่างเจ้าไม่อาจเทียบได้ สงสารแม่ข้าที่รักษาชีวิตไว้ได้เพื่อพบกับครอบครัวอีกครั้ง ใครจะไปคิดว่าสุดท้ายจะตายที่นี่ ของของแม่ข้า จะให้เจ้าเอาไปได้อย่างไร?"

ในตอนนี้นี้ ร่างผอมบางก็ระเบิดรัศมีที่แข็งแกร่งออกมา ซึ่งยากที่จะเชื่อ

เป็นไปได้ไหมที่ผู้หญิงคนนั้นในตอนนั้นเป็นลูกสาวของครอบครัวที่ร่ำรวยจริง ๆ? คนตระกูลกู้ต่างก็คาดเดาอยู่ในใจ แต่ถ้าไม่เป็นเช่นนั้น ปิ่นที่ทำจากทองนี้ครอบครัวกู้ชิงหมิงทั้งชีวิตก็คงไม่อาจเก็บรวบรวมไว้ได้!

จู่ ๆ ใบหน้าของนางช่ายก็ลดลง ปิ่นปักผมทองสองอันนี้นางเอามาจากบ้านของกู้หลิงหลงจริง ๆ สิ่งนี้ไม่อาจปฏิเสธได้ แต่พอถึงตอนนี้ ไม่อาจปล่อยให้นางสารเลวนี่พูดตามที่ต้องการได้ ในใจของนางช่ายโกรธมาก กล่าวว่า"หยุดพูดเรื่องไร้สาระได้แล้ว ของแม่เจ้าอะไร ของนี่เป็นข้าที่เก็บมาได้ชัด ๆ เมื่อครู่เจ้าต้องการฆ่าข้า บังคับให้เอาให้เจ้า กู้หลิงหลง เจ้านางมารผจญ เจ้าควรตกนรกจริง ๆ!"

กู้หลิงหลงหัวเราะเยาะ "ไม่ว่าเจ้าจะพูดยังไง ตอนนี้มันก็แค่การเล่นลิ้น ที่ดินของครอบครัวข้า บ้านของครอบครัวข้า เจ้าต้องคืนให้ข้า!"

กู้หลิงหลงพูดพลางหันไปมองกู้เฉิงหลินอีกครั้งและพูดว่า"ลุงสอง ข้ารู้ว่าผู้หญิงไม่สามารถสืบทอดกิจการของครอบครัวได้ แต่ว่าของเหล่านี้ข้าไม่อาจให้พวกเขาได้! ที่ดินข้าจะเอาคืน ข้าไม่ค่อยเชี่ยวชาญการเพาะปลูก หากครอบครัวใดในตระกูลที่ขาดที่ดิน ก็ไปเพาะปลูกได้ แบ่งปันเสบียงอาหารสักเล็กน้อยให้ข้าทุกปีก็พอ หากมีวันหนึ่งข้าแต่งงานไป ที่ดินนี้ข้ายกให้ตระกูล เป็นที่ดินของตระกูลดีหรือไม่?

ที่นี่ไม่ใช่สังคมก่อนหน้านี้ของเธอ วงศ์ตระกูลมีอิทธิพลมาก ต่อให้เธอกู้หลิงหลงจะมีความสามารถและสามารถเอาชนะคนกลุ่มนี้ได้ แต่เธอก็ไม่อาจหยุดคำพูดของผู้คนได้ นอกจากนี้เธอยังไม่พร้อมที่จะจากหมู่บ้านไป่ฮวาไป ในเมื่อนางช่ายคิดที่จะเอาลุงสองมาบีบบังคับเธอ เธอก็แค่นั้น จะรอดูว่าปากของนางช่ายมีอำนาจมากกว่า หรือว่าผลประโยชน์สำคัญกว่า!

ตามที่คาดไว้ ทันทีที่กู้หลิงหลงพูดคำเหล่านี้ ตระกูลก็เริ่มพูดคุยกันทันที ตอนแรกกู้ฉางหย่วนซื้อที่ดินกับคนอื่นแล้ว มิน่านางช่ายถึงคิดถึงอยู่ตลอด หากผู้หญิงคนนั้นเป็นลูกเศรษฐีจริง ๆ แม้แต่ปิ่นทองก็ย่อมมีเงินไม่กี่สิบตำลึงคงไม่ต้องพูดถึง

นางช่ายโกรธทันที นางตะโกนด่าว่า "เจ้ากล้า!"