ตอนที่ 153
บทที่ 153 คิดว่าจะรับผิดชอบเธอ
October 28, 2026
บทที่ 153 คิดว่าจะรับผิดชอบเธอ
กลับมาจากแผนกเทคนิคพอถึงห้องทำงานไป๋เสว่เอ๋อร์ก็เห็นสวี่เยว้หรูออกมาจากห้องทำงานของเผยลี่เชินพอดี ดูเหมือนว่าเผยลี่เชินจะกลับมาแล้ว
เธอเรียบเรียงเอกสารเสร็จ กำลังจะเอาไปส่งยังห้องทำงานข้างๆ ก็บังเอิญเจอกับฉีเฟิงที่กำลังรายงานสถานการณ์อยู่พอดี “ รูปภาพเพิ่งจะถูกเผยแพร่ออกมา คนบนโลกออนไลน์ถ่ายภาพตอนที่พวกเขาสองคนออกมาจากบ้านพักด้วยกัน เกิดสถานการณ์แบบนี้ขึ้น กลัวว่าการล้างมลทินก็คงจะยากแล้วล่ะ ”
เผยลี่เชิยเงยหน้าขึ้นถาม “ ติดต่อจินจิงจิงได้หรือยัง? ”
ฉีเฟิงพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่จริงจัง “ ยังครับ มีแต่นายหน้าที่คอยรับโทรศัพท์แทนเธอตลอด แล้วบอกว่าไม่สะดวกที่จะรายงานความเคลื่อนไหวของเธอ ”
ไป๋เสว่เอ๋อร์วางเอกสารไว้ตรงมุมโต๊ะ เดิมทีอยากจะเดินออกมาเงียบๆ แต่เผยลี่เชินก็หันมามองแล้วพูดขึ้นซะก่อน “ คุณอยู่ก่อน ”
ไป๋เสว่เอ๋อร์ได้ยินก็พยักหน้าก่อนจะหยุดยืนอยู่ข้างๆ
“ ประธานเผย คุณต้องการให้ผมไปจัดการให้เรื่องมันเงียบลงหรือเปล่าครับ ? ”
เผยลี่เชินได้สติก่อนจะชะงักไปพักหนึ่ง ก่อนจะส่ายหัว แล้วพูดเหมือนกำลังคิดอะไรอยู่ “ ไม่ต้อง ถ้าเกิดเผยอี้อยากจะทำให้เรื่องมันเงียบ เขาก็ทำตั้งนานแล้ว ”
เขายื้อมาจนถึงทุกวันนี้ สำหรับเรื่องที่นับวันยิ่งถูกพูดคุยกันไปเป็นวงกว้างแต่เขากลับไม่สนใจเลยสักนิด นั่นแสดงว่าเขาไม่อยากจะทำให้เรื่องมันเงียบๆ หรือจะให้มองในอีกแง่หนึ่งเขายอมรับเรื่องความสัมพันธ์ของตัวเองกับจินจิงจิงแบบทางอ้อม
เขาพูดสั่งฉีเฟิงด้วยน้ำเสียงเรียบๆ “ คุณออกไปก่อนไป มีข่าวอะไรก็รายงานมา เรื่องอื่นผมจะจัดการเอง ”
พอพูดจบเขาก็หันไปหาไป๋เสว่เอ๋อร์ที่ยืนอยู่ข้างๆ “ ที่บริษัทมีเรื่องอะไร ? ”
ไป๋เสว่เอ๋อร์ลังเลพักหนึ่ง ในหัวก็คิดถึงเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อครู่ เธอกำหมัดแน่นก่อนจะส่ายหน้า “ ไม่มีอะไรค่ะ ก็แค่เอกสารที่รอการอนุมัติเท่านั้น ”
สาเหตุที่ต้องปิดบังก็เพราะเธอรู้ ว่าถ้าเกิดเผยลี่เชินรู้เรื่องนี้มีความเกี่ยวข้องกับเสิ่นหรูเฟิงจะต้องไม่ยอมให้เธอเข้าไปยุ่งแน่ๆ แต่ตอนนี้เขาเองก็กำลังยุ่งจนไม่มีเวลาพักผ่อน เธอยากจะแบ่งเบาภาระเขาบ้าง
เผยลี่เชินพยักหน้า สั่งให้ไป๋เสว่เอ๋อร์เอาเอกสารมาให้ก่อนจะรีบอนุมัติอย่างรวดเร็ว
พอเอกสารเล่มสุดท้ายอนุมัติเสร็จ เผยลี่เชินก็บอกให้เธอในเรื่องที่ต้องทำ “ คุณไปบอกให้แต่ละแผนกส่งรายงานสิ้นเดือนให้ผมภายในเร็วๆนี้หน่อย ”
“ ได้ค่ะ ” ไป๋เสว่เอ๋อร์เพิ่งจะรับปาก โทรศัพท์ของเผยลี่เชินก็ดังขึ้น เธอบังเอิญไปเห็นรายชื่อที่โชว์อยู่บนหน้าจอแบบไม่ได้ตั้งใจ ก็รู้สึกแน่นที่หัวใจ เป็นคุณพ่อเผยที่โทรมา
เผยลี่เชินหยิบโทรศัพท์ขึ้นมารับสาย “ ฮัลโหลครับคุณพ่อ ”
ผ่านไปไม่กี่วินาที เขาก็ตอบรับ “ ครับ ทราบแล้วครับ ”
วางสายโทรศัพท์ ไป๋เสว่เอ๋อร์ก็หันไปหาเขา ทั้งสองบังเอิญสบตากันพอดี เผยลี่เชินก็ถามอย่างเบา “ วันนี้จะกลับไปกินข้าวที่บ้าน คุณจะไปด้วยไหม? ”
เผยลี่เชินลังเลพักหนึ่ง พอเห็นสายตาของชายตรงหน้าแล้ว ก็พยักหน้าอย่างจริงจัง
หลังจากเลิกงาน พวกเขาก็รีบขึ้นรถแล้วตรงไปยังบ้านพัก รถจอดอยู่ในลานบ้านพอไป๋เสว่เอ๋อร์ลงมาก็มองเห็นรถของเผยอี้ที่จอดอยู่ข้างๆ
ดูเหมือนว่าเขาก็กลับมาแล้ว
ไป๋เสว่เอ๋อร์เดินตามเผยลี่เชินผ่านประตูใหญ่เข้าไป พ่อบ้านก็ออกมาต้อนรับ รอบเอาเสื้อคลุมของพวกเขาไปก่อนจะพูดขึ้น “ นายน้อย นายท่านบอกว่าคุณนายน้อยถึงแล้วให้ไปที่ห้องหนังสือ ”
เผยลี่เชินเข้าใจทันทีก่อนจะพยักหน้าตอบ แล้วหันมาหาไป๋เสว่เอ๋อร์ที่ยืนอยู่ข้างๆแล้วใช้สายตาบอกให้ตามเขาเข้าไปด้วย
กำลังเดินมาถึงประตู ไป๋เสว่เอ๋อร์ก็ได้ยินเสียงคนที่คุยกันด้านใน แต่คุยเรื่องอะไรนั้นเธอเองก็ได้ยินไม่ชัดเจน
เผยลี่เชินเคาะประตูเบาๆ ก่อนจะผลักเข้าไป ไป๋เสว่เอ๋อร์เองก็เดินตามเข้าไปด้วย
พอเข้าไปไป๋เสว่เอ๋อร์ก็เห็นเผยอี้กับจินจิงจิงที่ยืนอยู่ โดยมีคุณพ่อเผยนั่งอยู่บนโซฟา พอเห็นพวกเขาเดินเข้ามาก็กวักมือเรียกให้ไปหา