บทที่ 154 ไปเจอเสิ่นหรูเฟิงสักหน่อย

บทที่ 154 ไปเจอเสิ่นหรูเฟิงสักหน่อย

ไป๋เสว่เอ๋อร์ชะงักไป ก่อนจะมองไปยังเผยลี่เชินอย่างประหลาดใจ เธอเงียบไปหลายวินาทีก่อนจะเข้าใจความหมายในคำพูดของเขา

เพราะจะยังไงเธอเองกับเผยอี้ก็เคยมีความสัมพันธ์กันอยู่ช่วงหนึ่ง มาวันนี้เห็นว่าขาจะต้องไปรับผิดชอบผู้หญิงคนอื่นในใจก็ต้องมีความรู้สึกแปลกๆบ้างแหละ

แต่ว่าสำหรับเผยอี้แล้วนั้น เธอไม่ได้รู้สึกอะไรไปนานแล้วล่ะ

เธอมองเผยลี่เชินก่อนจะพูดขึ้นด้วยสีหน้าที่จริงจัง “ สำหรับเผยอี้ฉันปล่อยวางไปแล้วล่ะค่ะ ถ้าเกิดเป็นเมื่อก่อนฉันก็คงจะมีความถือสาอยู่บ้าง แต่ว่าตอนนี้ ผ่านอะไรมามากมายฉันก็ตาสว่างแล้วล่ะค่ะ เขาไม่เหมาะสมที่จะให้ฉันไปอาลัยอาวรณ์หา ”

เธอหยุดไปพักหนึ่ง และสบตาเข้ากับคนหนึ่งในความสลัว “ แต่มีอยู่คนหนึ่ง ที่ดีกว่าเขาร้อยเท่าพันเท่า ”

เผยลี่เชินชะงักไปอย่างเห็นได้ชัด ก่อนจะเข้าใจในความหมายนั้น เขาเลิกคิ้วก่อนจะยกยิ้มที่มุมปาก น้ำเสียงก็ดูสบายๆอย่างไม่ทันได้รู้ตัว “ ใครกัน? ”

ไป๋เสว่เอ๋อร์เองก็ยิ้มที่มุมปาก เกือบที่จะหลุดพูดชื่อไป เธอหันหน้าออกไปทางหน้าต่างก่อนจะพูดเสียงเบา “ เข้ารู้ดี ”

พอเห็นหญิงสาวเขินอายจนเบนหน้าหนี เผยลี่เชินรู้สึกวาบไปที่หัวใจ ยื่นแขนออกไปคว้าตัวเธอมาไว้ในอ้อมกอด ก่อนจะถามขึ้นเสียงเบา “ บอกชื่อของเขามาสิ ”

ไป๋เสว่เอ๋อร์ก้มหน้ายิ้มบางๆ แต่กลับไม่ยอมพูดออกมา ทั้งๆที่เขาเดาถูกแล้วทำไมยังจะต้องให้เธอพูดออกมาอีก เรื่องบางเรื่องพูดออกไปตรงๆมันก็จะไม่ได้อารมณ์

อยู่ๆ เธอก็รู้สึกที่หน้าผากว่าเหมือนมีอะไรบางอย่างทาบลงมา มันอุ่นๆหยาบๆ ทำให้เธอหน้าแดงขึ้นมาอย่างห้ามไม่ได้

เธอสูดหายใจลึกๆ กลัวว่าฝ่ายชายจะพูดอะไรที่ทำให้เธออายออกมา ก็เลยรีบหาทางทำให้ตัวเองเป็นต่อพูดออกไปก่อน “ เมื่อกี้ฉัน...ยังกินไม่อิ่ม ”

เผยลี่เชินได้ยินก็จ้องไปที่เธอก่อนจะพูดเสียงต่ำ “ ผมก็ยังไม่อิ่ม ”

ไป๋เสว่เอ๋อร์ลังเลพักหนึ่ง “ งั้น..เดี๋ยวถ้ากลับไปให้ฉันต้มบะหมี่ให้ไหมล่ะ? ”

เผยลี่เชิน ใช้ปลายนิ้วเกี่ยวเส้นผมของเธอขึ้นมาเบาๆ “ ก็ยังไม่อิ่ม ”

“ งั้นจะทำยังไง? ” ไป๋เสว่เอ๋อร์ขมวดคิ้วถาม และกำลังจะอ้าปากพูดอะไรออกไปสายตาก็บังเอิญไปสบกับเขาเข้าพอดีถึงได้เข้าใจความหมายแท้จริงของเขา

“ คุณ.... ” เธอเหมือนมีอะไรมาจุกอยู่ที่คอ โมโหแต่ก็พูดอะไรไม่ออก

“ ผมทำไม? ” มือที่โอบตรงเอวของเธอกระชับขึ้น เขาก้มลงมากระซิบข้างหูเธอเบาๆ “ อยากกินคุณ”

ไป๋เสว่เอ๋อร์รู้สึกร้อนไปทั้งตัว หน้าแดงเถือก แทบไม่กล้าที่จะสบตากับเขา

ดูเหมือนว่าคืนนี้เธอจะต้องยอมอีกแล้วล่ะ ...

วันต่อมา วันที่ต้องยุ่งทั้งวันก็เริ่มขึ้น

เผยลี่เชินเป็นเพราะรับโครงการจากเผยอี้มา ตอนเช้าก็มีประชุมก่อนจะออกไปดูกระบวนการทำงานด้วยตัวเอง ขนาดใกล้เที่ยงวันแล้วก็ยังไม่กลับมา

ไป๋เสว่เอ๋อร์กับเจียงหวั่นหวั่นนัดกันไปกินข้าวที่โรงอาหารของพนักงาน กำลังตักข้าวเสร็จและหาที่นั่งได้ก็บังเอิญไปเห็นคนที่คุ้นเคยจากระยะไกล

เป็นจางฉือ เขาก้มหน้ากินข้าว แต่กลับมองมาที่เธอเป็นระยะๆ ไป๋เสว่เอ๋อร์เหมือนคิดอะไรออกในใจก็เลยรีบกินข้าว

เจียงหวั่นหวั่นกินหมูพะโล้ไปคำโต ก่อนจะขยับเข้ามาคุยกับเธอใกล้ๆ “เสว่เอ๋อร์ ช่วงนี้ในเน็ตกำลังมีข่าวเรื่องรองประธานเผยกับดาราที่ชื่อจินจิงจิง เธอว่า...มันจะเป็นเรื่องจริงหรือเปล่า? ”

ไป๋เสว่เอ๋อร์มองหน้าเธอแล้วอดที่จะหัวเราะออกมาไม่ได้ “ เธอไปรู้มาจากไหน ของอร่อยๆยังอุดปากเธอไว้ไม่ได้ พูดไปเรื่อยเปื่อย ! ”

“ ก็ฉันอยากรู้ไง แต่จะว่าไปแล้วพักนี้ก็ไม่เจอรองประธานเผยที่บริษัทจริงๆ... ” เจียงหวั่นหวั่นพูดเหมือนกำลังคิดอะไรอยู่ ไม่ทันได้รู้ว่าข้างๆมีคนเพิ่มมาอีกคนหนึ่ง

พอเห็นฟางลู่ สีหน้าของไป๋เสว่เอ๋อร์ก็เปลี่ยนไป กำลังจะเตือนเจียงหวั่นหวั่นให้เงียบปาก แต่ให้จะรู้ว่าฟางลู่ก็แสยะยิ้มขึ้นมา “ หึ! แล้วมาบอกว่าฉันปากพร่อย เลขาไป๋ เรื่องที่พวกคุณพูดกันเมื่อกี้ฉันได้ยินทั้งหมดแล้วล่ะ! ”

ในตอนที่พูดอยู่ เขาก็วางจานอาหารลงบนโต๊ะอย่างแรง พร้อมกับมองมาที่ไป๋เสว่เอ๋อร์อย่างไม่ค่อยเป็นมิตร

เจียงหวั่นหวั่นได้สติ ก็อดไม่ได้ที่จะพูดไปตามความจริง “เสว่เอ๋อร์ไม่ได้พูดอะไรสักหน่อย เมื่อกี้ฉันเป็นคนพูดเองต่างหาก เธอจะไปว่าเขาทำไม? ”