บทที่ 155 ถามแล้วต้องตอบ

บทที่ 155 ถามแล้วต้องตอบ

เสิ่นหรูเฟิงได้ยินรอยยิ้มมุมปากก็ยกขึ้นอีก “ คุณไป๋สามารถใช้เขาในการตามหาผมได้ แสดงว่าคุณก็ต้องรู้ถึงความสัมพันธ์ของผมกับเขาแล้วไม่ใช่รึไง? ”

คามไม่คิดว่าเขาจะยอมรับตรงๆแบบนี้

“ คุณเสิ่นตรงไปตรงมาจริงๆด้วยสินะคะ ” ไป๋เสว่เอ๋อร์ยิ้ม “ แต่ว่าฉันก็ยังแปลกใจอยู่ดีว่าจริงๆแล้วคุณเสิ่นมีจุดหมายอะไรกันแน่? ”

เพราะถ้าเกิดอยากจะเลื่ยขาเก้าอี้จริงๆ ก็ไม่จำเป็นต้องติดต่อกับจางฉือด้วยตัวเอง เป็นการกระทำที่โจ่งแจ้งเหมือนไม่กลัวว่าจะมีคนรู้

เสิ่นหรูเฟิงกระตุกยิ้มพร้อมกับหรี่ตาลงเผยให้เห็นแววตาบางอย่าง “ จุดหมายก็คืออยากจะให้คุณไป่มาเจอผมสักครั้ง ใครจะรู้ว่ามันจะได้ผลจริงๆ ”

เป็นธรรมดาที่ไป๋เสว่เอ๋อร์จะไม่เชื่อ เพราะจดหมายลาออกส่งไปให้เผยลี่เชิน ถ้าเกิดว่าเขามีเวลาตรวบสอบเรื่องนี้ให้ชัดเจนว่าเสิ่นหรูเฟิงอยู่เบื้องหลัง คนที่มายืนอยู่ตรงนี้ก็คงจะเป็นเขา จะเป็นเธอมายืนอยู่ตรงนี้ได้ยังไง?

ไป๋เสว่เอ๋อร์ทำหน้าจริงจังขึ้น “ คุณเสิ่น ฉันรู้ว่าคุณยังมีงานอีกเยอะที่ต้องทำ ฉันแค่อยากจะพูดกับคุณตรงๆให้มันรู้เรื่อง ไม่ได้อยากที่จะทำให้คุณเสียเวลา ”

เสิ่นหรูเฟิงยังคงยิ้มอยู่เหมือนเดิม พร้อมกับพูดเสียงเบา “ งั้นก็ดี คุณไป๋ดื่มกับผมสักแก้ว ผมรับรองว่าจะบอกเรื่องจุดหมายของผมกับคุณแน่นอน ”

ไป๋เสว่เอ๋อร์รีบเอ่ยปากปฏิเสธ “ ขอโทษด้วยนะคะคุณเสิ่น แต่ว่าฉันดื่มไม่เป็น ”

เสิ่นหรูเฟิงไม่ได้รู้สึกอารมณ์เสีย ก่อนจะพูดออกมาอย่างสบายๆ “ ในเมื่อคุณไป๋ไม่ดื่มงั้นก็ช่างเถอะ ผมยังมีงานต้องไปทำอีก ขอโทษที่ไม่ได้ไปส่งนะครับ ”

พูดจบ เขาก็หมุนตัวเดินกลับทำท่าจะเข้าไปในห้อง

ไป๋เสว่เอ๋อร์ชะงักไปพร้อมกับกำหมัดแน่นก่อนจะเรียกเขาไว้ “ เดี๋ยวก่อนค่ะ ”

คิดไม่ถึงว่าคนอย่างเสิ่นหรูเฟิงจะไร้เหตุผลแบบนี้ เธอไม่ดื่ม เขาก็จะไปง่ายๆแค่โอกาสจะคุยก็ไม่ให้

เสิ่นหรูเฟิได้ยินก็หันกลับไปดูไป๋เสว่เอ๋อร์ ก่อนจะยิ้มแล้วผายมือออก “ คุณไป๋ เชิญครับ ”

ไป๋เสว่เอ๋อร์แอบกัดฟัน สุดท้ายก็เดินเข้าไป

ในเมื่อมาถึงนี่แล้วก็ไม่อยากจะกลับไปมือเปล่า ครั้งนี้ที่เธอมาเจอเสิ่นหรูเฟิงมีจุดมุ่งหมายสองอย่าง อย่างแรกคืออยากจะรู้ว่าการที่เขาเลื่อยขาเก้าอี้นั่นมีจุดหมายอะไร เป็นเพราะแค่อยากจะทำให้วุ่นวายหรือมีอะไรมากกว่านั้น อย่างที่สองคือเรื่องที่เขาหมิงเย่ตอนนี้เขามีส่วนเกี่ยวข้องหรือเปล่า

ไม่ว่าจะพูดยังไง วันนี้เธอก็วางหมากกระดานเดียวกันกับเขาแล้ว และพอจะดูออกมาเขาเองก็เป็นคู่แข่งที่ไม่ใช่ว่ารับมือได้ง่ายๆ ม่แปลกที่เผยลี่เชินจะบอกว่าเขาเจ้าเล่ห์ไม่อยากจะไปยุ่งวุ่นวายด้วย

เธอเดินเข้าไปในห้องก็เห็นว่ามีคนนั่งอยู่เต็มโต๊ะ ส่วนมากจะเป็นผู้ชายอายุสามสี่สิบปีแต่ละคนก็แต่งตัวดีทั้นั้น คาดว่าจะเป็นคนในวงการการค้า

พอเห็นเธอ คนอื่นๆต่างก็เงียบลง ไป๋เสว่เอ๋อร์เองก็เห็นหน้าคุ้นอยู่หลายคนเพราะเธอจำได้ว่าต่างก็เป็นคนที่เคยทุรกิจร่วมกับเผยซื่อทั้งสิ้น พอเห็นแต่ละคนมีสีหน้าที่เปลี่ยนไปคาดว่าน่าจะจำได้แล้วว่าเธอเป็นใคร

เสิ่นหรูเฟิงเดินมาอยู่ข้างๆเธอพร้อมกับแนะนำให้คนอื่นๆรู้จัก “ คนนี้คือคุณไป๋ อาจจะมีคนรู้จักบ้างแล้ว คุณไป๋เป็นเพื่อนของผมเอง พอดีมีเรื่องก็เลยมาหาผมเลยพามาแนะนำให้ทุกคนรู้สึกแล้วดื่มสักหน่อย ”

พอเสิ่นหรูเฟิงพูดขึ้นมาแบบนี้ ก็มีคนยิ้มรับ “ ได้ยินมานานแล้วว่าคุณไป๋สวยงามเกินคนอื่นๆ วันนี้ได้เจอ ก็เป็นแบบนั้นจริงๆ ”

ไป๋เสว่เอ๋อร์ยิ้มรับตามมารยาท พอเห็นพนักงานเอาเก้าอี้มาจัดวางให้ข้างๆเสิ่นหรูเฟิงก็ทำได้แค่เดินไปนั่ง

“ มาครับ คุณไป๋ดื่มกันสักแก้ว วันนี้ได้เจอต่อไปก็เป็นเพื่อนกันแล้ว ” เสิ่นหรูเฟิงพูดเสร็จก็เทเหล้าแล้วยื่นมาทางไป๋เสว่เอ๋อร์

ไป๋เสว่เอ๋อร์เห็นแก้วเหล้าในมือของเขาแล้วก็ขมวดคิ้ว คาดไม่ถึงว่าจะเอาเหล้าขาวมากินในการกินข้าววันนี้ เดิมทีเธอดื่มไม่เก่งอยู่แล้ว วันนี้ดื่มเหล้าขาวลงไปก็คาดว่าจะรับไม่ไหว

เธอสูดหายใจลึกก่อนจะยิ้มส่งให้เสิ่นหรูเฟิง “ คุณเสิ่น เพิ่งจะมาถึงก็ให้ฉแนดื่มเหล้า กลัวว่าจะกินข้าวไม่ได้แล้วน่ะสิ ”