บทที่ 156 คนที่ไม่ควรยุ่งก็อย่ายุ่ง

บทที่ 156 คนที่ไม่ควรยุ่งก็อย่ายุ่ง

เสียงของทั้งสองต่างก็พูดแบบเบาๆ คนอื่นๆต่างก็กินๆดื่มๆของตัวเองไป ไม่มีใครได้ยินได้ฟังอะไร

ไป๋เสว่เอ๋อร์สูดหายใจลึก ก่อนจะจ้องไปที่เขาอย่างต้องการคำตอบ “ คุณเสิ่นหมายความว่าไง? ”

เสิ่นหรูเฟิงหัวเราะออกมา เพื่องบ่งบอกความหายของตัวเองให้ชัดเจน “ ถ้าเป็นเลขาของผม คุณยื่นขอเสนอได้ทุกอย่าง เงินเดือนมากกว่าเผยซื่อสามเท่าเป็นไง? ”

ไป๋เสว่เอ๋อร์ทำหน้าจริงจังก่อนจะพูดแนวๆปฏิเสธออกไป “ ขอโทษด้วยนะคะ งานของฉันตอนนี้ดีอยู่แล้ว ยังไม่ได้มีความคิดที่จะเปลี่ยนงาน ”

เสิ่นหรูเฟิงทำหน้าจริงจังเล็กน้อย “ จริงหรอ? คุณไป๋ไม่เดือดร้อนเรื่องเงิน? ขอเสนอที่ผมให้เหมือนจะเป็นสิ่งที่หายากมากๆในเมืองไห่เฉิง ”

“ ไม่ต้องการแล้วล่ะ ” ไป๋เสว่เอ๋อร์ปฏิเสธพร้อมกับยิ้ม

เธอพูดจบก็ยื่นมือไปหยิบแก้วไวน์แล้วเทลงด้วยตัวเองก่อนจะยกขึ้นต่อหน้าเสิ่นหรูเฟิง

“ ฉันยังมีอีกหนึ่งคำถาม ”

เสิ่นหรูเฟิงมองหน้าเธอพร้อมกับลูบคางตัวเอง

ไป๋เสว่เอ๋อร์ยกแก้วขึ้นดื่มไวน์แก้วนั้นลงไป ยิ่งเป็นการเพิ่มความร้อนในกระเพาะเข้าไปอีก แล้วรู้สึกหนักหัวไปมากเหมือนกัน

เธอดื้อดึงที่จะกลืนไวน์นั่นลงไปแล้ววางแก้วลง มองไปยังเสิ่นหรูเฟิงแล้วพูดเสียงอู้อี้ในลำคอ “ คุณเสิ่น เรื่องในงานการกุศลที่เขาหมิงเย้นั่น เกี่ยวข้องกับคุณหรือเปล่า ? ”

ถึงแม้เธอไม่ได้พูดให้ชัดเจน แต่เพียงพักเดียวเสิ่นหรูเฟิงเองก็เข้าใจขึ้นมา

หลังจากที่งานการกุศลจบลงไป ทางด้านผู้จัดให้ข่าวว่าสาเหตุที่เผยลี่เชินกับไป๋เสว่เอ๋อร์เกิดอุบัติเหตุหลงติดอยู่ในเขาและได้รับอุบัติเหตุนั่นเป็นเพราะวิทยุสื่อสารที่ได้รับไปมีปัญหา รวมทั้งเกิดฝนตก พวกเขาเองเรื่องทั้งหมดนี่ถือเป็นเหตุสุดวิสัย แต่ว่าคนที่เข้าร่วมงานทุกคนต่างก็รู้ดีว่านี่เป็นเหตุการณ์ที่มีการวางแผนมาก่อน ไม่ใช่เหตุสุดวิสัย

เสิ่นหรูเฟิงที่เงียบไปพักใหญ่ก่อนจะมองมาที่ไป๋เสว่เอ๋อร์ยิ้มแล้วพูดขึ้น “ ทำไมคุณไป๋ถึงได้สงสัยผมล่ะครับ? ”

ไป๋เสว่เอ๋อร์มีท่าทีที่หนักแน่นและไม่ได้พูดอะไรมาก “ คุณเสิ่นตอบคำถามฉันมาก็พอแล้วล่ะค่ะ ”

เสิ่นหรูเฟิงยิ้มขึ้นมา ก่อนจะหุบลงแล้วพูดด้วยน้ำเสียงขรึมๆ “ ไม่ ”

ไป๋เสว่เอ๋อร์รู้สึกสงสัยขึ้นมาในหัว ก่อนจะรู้สึกเวียนหัวเลยยิ้มส่งให้กับเสิ่นหรูเฟิง “ คุณเสิ่น คำถามของฉันหมดแล้ว งั้นก็ไม่รบกวนเวลาของคุณแล้วล่ะค่ะ ”

ระหว่างพูดเธอก็ก้มลาเป็นเชิงบอกลาให้เขาก่อนจะลุกขึ้นหมายจะเดินออกไป แต่ขณะที่กำลังจะเดินออกไปร่างกายก็เอนไหววูบเหมือนจะล้มลง

เสิ่นหรูเฟิงยื่นมือจับข้อมือเธอเอาไว้ “ คุณไป๋เมาแล้ว ให้ผมไปส่งดีไหมครับ? ”

“ ไม่ต้อง ” ไป๋เสว่เอ๋อร์ว่าแล้วดึงมือกลับมา ยืนยันว่าจะออกไปแต่พอเดินไปเพียงสองสาวก้าว ร่างกายก็โอนๆเอนๆ

……

“ คุณเผย ห้องอยู่ทางนี้ครับ ตามผมมาได้เลย ”

พนักงานคนหนึ่งยิ้มพร้อมกับนำทางให้กับเผยลี่เชิน เขาพยักหน้าเล็กน้อยแล้วเดินตามไป เดินไปไม่กี่ก้าวอยู่ๆเขาก็เหมือนนึกอะไรออก เลยหยุดลงแล้วหันไปถามฉีเฟิง “ เมื่อกี้ที่ให้คุณโทรหาไป๋เสว่เอ๋อร์ โทรติดไหม? ”

ฉีเฟิงตอบตามความจริง “ ไม่ติดครับ ”

เผยลี่เชินได้ยินก็ขมวดคิ้วขึ้นมา วันนี้เขามัวแต่ยุ่งกับงานข้างนอกทั้งวันโดยไม่มีเวลากลับมาที่บริษัท กลัวว่าเธอจำงานอยู่ที่บริษัทคนเดียวก็เลยบอกให้ฉีเฟิงโทรไปถาม แต่กลับคิดไม่ถึงว่าจะโทรไม่ติด

เขารู้สึกไม่สบายใจก็เลยหยุดลงล้วงโทรศัพท์ออกมาโทรหาไป๋เสว่เอ๋อร์

ดังอยู่หลายครั้ง แต่ก็ไม่มีคนรับ

ปกติแล้วไม่เคยเป็นแบบนี้มาก่อน แล้ววันนี้มันเกิดอะไรขึ้น ?

พอมองไปด้านหน้าแล้วเห็นว่าพนักงานยังคงรออย่างอดทน เผยลี่เชินกำลังจะก้าวขาออกไปก็ได้ยินเสียงพูดคุยดังขึ้นมาจากข้างๆ

“ ในตอนที่ตระกุลไป่ยังไม่เกิดเรื่อง ไป๋เสว่เอ๋อร์ได้หน้าได้ตามากมาย เป็นสาวสวยที่สุดในเมืองไห่เฉิง ทั้งสวยทั้งมีเสน่ห์ แต่คุณดูตอนนี้สิไม่ใช่ว่ามาเป็นเพื่อนดื่มให้คนอื่นรึไง ? ”

“ ใช่ไง เมื่อครู่ผมนั่งอยู่ข้างคุณเสิ่น ก็ได้ยินไม่ชัดว่าเขาคุยเรื่องอะไรกัน แต่เธอเองก็ฝืนดื่มไวน์แดงลงไปเป็นแก้วๆ”

“……”